رمان افگار پارت ۲۶

گلناز همانطور که با خستگی ظرف میوه را روی جزیره میگذاشت روبه مهین غر زد:

-ای بابا این خاتون هم که از صبح کمر نزاشته برای ما دیگه.
من نمیدونم کی ساعت ۲ نصفه شامگاه خرمالو میخوره که له بودن یا نبودنش اهمیت داشته باشه!
خوبه بچه خودش نیست..

مهین با اخم کم رنگی همانطور که پارچه طی را میشست ررو به دخترک نالان با صوتیی پچ مانند تشر زد :

-مواظب حرف زدنت باش دختر تو مگه تا حالا آقا رو دیدی اصلا؟
خاتون فقط دایه آقا نیست که ..!

پس از مکثی با مشاهده کردت نگاه منتظر گلناز دودل ادامه داد:

-آقا برای خاتون مثل پسر خودش میمونه،اون زمان ها که آقا به جهان اومد، پریچهر خانوم مثل اینکه سر یه مسائلی کلا شیرش خشک میشه… و خاتون همونجور که به آقا آرش پسرخودش شیر میده آقا هم رو همونطور تر و خشکش میکنه.
حالا هم یه وقت این حرف ها جلوی خاتون از دهنت بیرون نپره که دیگه هیچی …

نازگل در فکر فرو رفته دیدهی زیر لب زمزمه کرد و همانطور که خرمالو های تازه را جایگزین خرمالو های قبل میکرد با کنجکاوی جویا شد:

-میگم پس آقا آبان و آرش باید حسابی باهم صمیمی باشن …؟
یا نه اصلا چی شد که خاتون شد دایه آقا آبان مگه…

با برگشتن و دیدن چهره سرسخت خاتون که به چهار چوب در آشپزخانه تکیه زده بود سبد از کف دستش رها شده و خرمالو ها یکی یکی روی زمین افتاد.

مهین با متوجه شدن خرمالوهای ترکیده برروی زمین یکی محکم بر صورت تپلی اش کوبید:
-وای خاک بر سرم دختر حواست کجاست؟

گلناز ترسیده خم شده و سریع مشغول جمع و تمیز کردن فضاحت به بار وارد شده شد و در همان حال با تته پته گفت:
-ب..بخشید خانوم ..یه لحظه هول کردم..نمتوجه شدم چی شد.

بی آنکه حتی به دخترک خطاکار نگاه کند گفت:
-آفرین مهین اخلاقای جمشاهده کرد پیدا کردی ،از کی تاحالا کارت شده تعریف یاد و بردن حرف برای این یکی اون یکی؟
بعد از ۳۰ سال حیات و کار تو این عمارت هنوز نمیدونی اینجا باید گوشت کر و چشمت کور باشه..؟

مهین با صورتی گرفته سرش را پایین انداخته و نادم لب زد:
-خاتون به خدا قصدی نبود فقط میمیل داشتیم ..

-کافیه.

خیره به زن با لحنی تهی از هر احساس، در حالیکه به در میبیان کرد تا دیوار بشنود لب زد:

-این دفعه رو نامتوجه شده میگیرم اما یک بار دیگه باد به گوشم برسونه دارین درباره ی چیزی یا کاری که اصلا به شما مربوط نیست کنجکاوی بی مورد میکنین دیده میبندم رو همه چیز و بدون هیچ اخطاری عذر تون و میخوام …
حالا هم کف دست بجنبونین الان آقا میرسن.

سپس با قدم هایی پر اقتدار از آشپزمنزل خارج شده و به سمت سالن مهمان جاده افتاد.
سال ها بود که دیگر حرفی از گذشته در این عمارت به میان نیامده بود و او نمیخواست به هیچ نحوی قفل آن صندق لبالب پر از اسرار مگو باز شود.
نه حالا و نه هیچ وقت…

علی راننده عمارت و شوهر گلناز که رسیدن شان را طبق قرار با تک زنگی اعلام کرد،گلناز سراسیمه خودش را به خاتون رساند و نفس نفس زنان بیان کرد:
-خاتون علی تک زد ،آقا اینا رسیدن ..

با تبسمی محو از حس حضور مجدداً آبان در عمارت از روی مبل برخاست و با کف دستی به کت دامن یشمی خوش دوختی که بلندای قد دامنش تا ساق پایش کشیده شده بود را صاف کرده و با قدم هایی موزون که اصلا به سن ۵۹ ساله اش نمیامد به استقبال عزیز کرده اش راهی شد.

ماشین از آب نما عبور کرده و در مقابل پله های ورودی از راه توقف کرد.
ساره باذوق به عمارت سنگی باشکوهی که در مقابلش قد علم کرده بود نگاه کرد و بی آنکه بتواند تعجبش را پنهان کند لب زد:

-مگه نبیان کردی میریم خونه خودت؟پس چرا اومدیم خونه مامانت اینا؟

آبان بدون آنکه منتظر راننده برای باز کردن در بماند از ماشین پیاده شد و بدون توضیح اضافی در جواب ساره بیان کرد:
-اینجا خونمه …

خاتون با دلتنگی به عزیز کرده ای که ۶ سال از متوجه شدنش محروم شده بود خیره شد.
پسر بی معرفتش مردی شده بود.

آبان با دیدن خاتون که در بالای پله ها به استقبالش توقف کرده بود،به قدم هایش سرعت بخشیده و لحظه ای بعد ایستاده در مقابل زن هیکل تنومندش همچراکه سروی بر روی تن دایه اش سایه افکند.

نگاه شامگاهنم زده ی خاتون در سکوت به روی قد و قامت رشید آبانش به گردش دروارد شد.

آبان غرق در بی حسی مطلق خیره به زن تکیده شده ولی عزیز همچون مادرش با تخسی لب زد:
-پیرشدی …خاتون!

خاتون با شنیدن صوتی گیرای آبانش بی‌قرار آغوش پر مهرش را برای پسرک باز کرده و پس از سال ها عطر تن آبانش را به ریه کشید.

این زن تودار تر از آن بود که احوالاتش را نشان کسی دهد ولی دوری فرزند ناخلفش با او کاری کرده بود که نتواند حریف شکوه و شکایت مادرانه اش شود :

-آدم مثل تو یه فرزند ناخلف و یه پسر بی معراهی شد که سال تا سال یادی هم از مادرش نکنه داشته باشه Tپیر هم میشه پسر جان …

بوی آشنای مشک که درمشامش می نشیند بی اراده نفس عمیقی میکشد و وقتی هیچ واکنش و رفلاکس خاصی در بدنش حس نمیکند،با خیالی راحت دستانش را به دورتن نحیف زن می پیچد .

حتی اینکه دیگر هیچ حسی خاصی نسبت به زن در وجودش حس نمیکند هم برایش اهمیتی ندارد.
شاید سال ها از آن روزگار ها گذشته باشد ولی او هنوز هم میتواند آن صمیمیت و حس خوبی که از این زن دریافت میکرد را به خاطر بیاورد.
و او یادش نحرکت کرده که روزگارگاری این زن حتی از مادرش هم برایش عزیز تر بوده است..!

خاتون به ساکتی خودش را از آغوش آبان بیرون میکشد و خوش آمد میگوید به جان دلش:

-به خونه خوش اومدی پسرم.خوش حالم که بالاخره میتونم تو این خونه ببینمت.

ساره کنجکاو به استقبال گرم زن و حرکت کردار صمیمی آبان نگاه میکند و این زن را تابه حال ندیده است!
-سلام

صوتی پراز ناز ساره که در فضا می پیچد نگاه خاتون سخت شده از آبان گحرکت کرده میشود و به دخترک جذاب رویی که با اعتماد به نفس همچون مادیانی اصیل مقابلش رخ می نماید نگاه میدوزد.

خیره به دختر میخواهد جوابش را بدهد که ناگاه خاطره ای همزیرا نور از مقابل دیدگانش میگذرد و صدای طناز و پر نشاط پریزادی در گوشش زنگ میزند:
-شما باید خاتون باشید درسته؟
خوشوقتم من جانام…

ساره وقتی جوابی جز نگاه خیره زن دستگیرش نمیشود رو به آبان لب میزند:

-آممم،هانی نمیخوای خانوم و معرفی کنی؟

آبان نگاهی به خاتون انداخت،به‌شدت خلاصه توضیح داد :
-خاتون دایه من وهمچنین خانوم این عمارت.
و با لحنی بی انعطلاف خیره در نگاه کنجکاو دختر تاکید کرد:

-میخوام همونطور که به مادرم پریچهر احترام میزاری،به خاتون هم احترام بزاری.

ساره به نشانه تفهمیم سری تکان داده وقبل از آنکه آبان زحمت معرفی کردن اورا به دوش بکشد با خنده ای جذاب به نشانه آشنایی دستش را جلوی زن دراز کرد:

– همونطور که میدونین من ساره نامزد آبانم،خوش حالم که افتخار آشنایی با شما رو ییدا کردم.

خاتون با مشاهده کردن کف دست دراز شده دختر سرد و کوتاه کف دستش را میفشارد و به در اشاره میکند:
-خوش اومدی..
خسته این حتما،بهتر بیشتر از این سرپا نگه تون ندارم بفرمایید ..

سپس با نگاهی به علی که پایین پله ها منتظر فرمان ایستاده میگوید:
-علی چمدون های آقا و خانوم و به اتاق شون ببر.

به طرف در بر میگردد و از پشت قدم های ساره و آبان را دنبال میکند.

نگاهش به روی کف دستان گره خورده ساره به دور بازوی آبان کشیده شده و تصویر نگاهان آبی و زنگ خوش لحن صوتی دخترک لحظه ای از سرش بیرون نمیرود.

نفسش را با آه بیرون میفرستد :
-نامش را سرنوشت گذاشسریع.. تازیانه ملک را …

***
-جانا..!
بی آنکه حتی آوای حنا را گوش داده باشد خیره به عکس مجله تند شتاب‌زده قلاب بافتنی را در دست چرخانده و گره ای پشت گره دیگر ایجاد میکند .

-هوی دختره با تو ام..

وقتی باز هم دخترک محلش نمی گذارد،حرصی از خنتمه بودن جانا نگاهش را از شال گردن تمام نشدنی که حالا درازایش به دو متر هم میرسد، میگیرد
و درحرکتی قلاب و نخ کاموا را از کف دست جانا که میخواهد رج بعدی اش را شروع کند چنگ میزند:

-بده من ببینم ای بی صاحاب مونده رو..پاتو گذاشتی رو تخنه گاز برم نمیداری..!شالگردن برای زرافه که نمیبافی ..

جانا از هپروت در آمده هاج وواج به کف دست های خالی شده از قلاب و بافتنی اش خیره و سپس نگاهش به روی حنا که با بی خیالی نگاهش میکند کشیده میشود.

بی حوصله دستش را دراز می کند:
-بده من اونارو…

حنا کلافه نفسش را بیرون میفرستد:
-قرار از این قلاب حاجت بگیری ؟ بسه دیگه ..

و با نگاهی دوخته شده به مجله در حالیکه دیگر بیشتر از آن نمی تواند جلوی خودش را بگیرد میگوید:

-ولی خودمونیم دختر چه تیکه ایه خدایی..!
جون حنا این اول تستسترون بوده بعد کف دست و پا در آورده ..
چه حالی میکردی تو با همچین لعبتی..!

با حرف حنا،نگاه پوچ شده اش بار دیگر به روی عکس مرد کشیده میشود.
حتی دیگر پوزخند هم نمیزند..
بی حسی مطلق که میگویند همین است دیگر؟

The post رمان افگار پارت ۲۶ appeared first on رمان دونی.