رمان افگار پارت ۲۴

نگاه سردش را در دیدهان امینی دوخت و بی تعارف گفت:
-فکر نمیکنم من و ساره علاقه ای به این کار…

حاج یونس قبل از آنکه دیر شود کلام پسرش را برید:
-بسیار هم عالی امینی جان اتفاقا من خودم می تمایل داشتم همچین پیشنهادی و بدم،اینطوری برای بچه هام بهتره راحت تر میتونن بیوفتن دنبال کارهاشون.

خیره به پدرش کج خندی گوشه‌ی لبش جا خوش کرد.
فعلا دور،دور تازاندن حاج یونس بود…

حاج یونس جرعه‌ای از نوشیدنی اش را نوشید و گلویش را صاف کرد:

-صیغه رو یک ساله میخونم امینی جان،که هم ساره دخترم فرصت داشته باشه درس شو اینجا تموم کنه و هم آبان وضعیت اقامتش مشخص بشه.
مهریه هم علی الحساب یه ویلا تو فشم ،که فردا وکیلم و میفرستم کارهای انتقال سند شو انجام بده تا وقت عقد که دیگه انشالله از خجالت دخترم در بیایم.

امینی سری به نشانه رضایت تکان داد:

-ریش و قیچی کف دست خودت حاجی.
ساره هم از این به بعد دختر شماست.
هرجور که صلاح میدونی همون کار و بکن.
فقط مگه آبان جان قصد داره از فرانسه نقل مکان کنه؟

-بله حداکثر تا سه هفته دیگه بر میگردم ایران ..
صوتی بی انعطاف آبان که در فضا پیچید،امینی با تعجب به دخترش نگاه کرد.
چرا ساره چیزی به او ناظهار کرده بود؟

ساره در حالی که از نگاه پرسش گر پدرش نگاه می دزمتوجه شد ساکت در مبل فرو راهی شد،پدرش هم از او چه انتظاری داشت!

آبان کی با او درباره‌ی برنامه هایش حرف زده بود که این دفعه دومش باشد!

امینی که چیزی از ساره دستگیرش نشده بود با چهره ای درهم شده سؤال کرد:
-چه بی خبر! پس اداره شرکت اینجا چی میشه؟

آبان ریلکس یک پایش را روی پای دیگرش انداخت :
-احتیاجی به نگران شدن نیست.
نیازی معاون شرکت بعد از من ریاست و بر عهده میگیره…

امینی ناچار سری به نشانه تایید تکان داد و با خنده ای مصنوعی اظهار کرد:
-حالا اینجا و ایران نداره که،هرجا هستی امیدوارم موفق باشی پسرم.

بالاخره در میان رضایت خانواده ها با بسم اللهی آیه صیغه خوانده شد و با قَبِلتُ اضافه کردن ساره صوتی کف دست و مبارک باد در میان سالن قد بلند شد.

حاج یونس پس از فرستادن صلواتی بوسه ای به روی پیشانی ساره نشاند و با شوخ طبعی همانطور که به آبان اشاره میکرد بیان کرد:

-این آقا آبان ما دیگه شیش دنگ به نام شماست گل دختر.
و سپس پر مهر و مردانه پسرش را در آغوش کشید و ملایم زمزمه کرد:
-خوشامگاهخت بشی بابا جان.

بدون هیچ حس خاصی خودش را از آغوش پدرش بیرون کشید ونگاه بی تفاوتش را درنگاه روشن پدرش دوخت.

حاج یونس مایوس از مشاهده کردن نگاهی آشنا در چشمان پسرش خودش را عقب کشید و جایش را به امینی داد.

نگاه محزونش تا چشمان شبنم زده همسرش پریچهر کشیده شد وبا آهی روی صندلی جای گرفت.

هربار که به دیدهان آبان نگاه میکرد
گویی که به نگاهان عروسکی بی جان خیره شده باشد،
نگاه پسرش همان قدر سرد و خاموش بود…
سال ها بود که دیدهان آبانش از نور افتاده بود…

سس شیر پرتقال را روی گوشت غاز گریل شده ریخت و بدون آنکه حتی بتواند ذره ای از لذت خوردن آن گوشت آبدار را حس کند تکه ای جدا کرده وبا طمانینه مشغول جویدن شد.

این هم یکی دیگر از شاهکارهای بیماری عزیزش بود.
غذا خوردن بدون هیچ لذتی!!
نه اینکه قوه تشخیص طعم هارا از کف دست داده باشد،نه.!
ولی اگر جای این گوشت کبابی،تخم مرغ آبپز هم جلویش میگذاشتند برایش تفاوتی نداشت!
او فقط غذا میخورد که زده بماند!

با فشرده شدن بازویش در میان کف دستان ساره ،نگاهش به روی دخترک برگشت.

ساره هیجان زده خودش را کمی به سمت آبان کشیده و بی اراده دم عمیقی از عطر فوق العاده ی تن مرد گراهی شد.

پخش شدن هرم داغ نفس های ساره بر روی گربیانش همانا و قرار گرفتن عرق سرد بر تنش هم همانا.

ساره با شیطنت همانطور که زیر دیدهی بزرگ تر هارا می پایید خودش را به مرد گریزپایش چسباند وبا خنده ای ریز پچ زد:

-دیگه بهانه ای برای فرار نداری جناب مجد،دیگه بهم محرم شدیم..

با برخورد و کشیده شدن لب های ساره بر روی بناگوشش بی طاقت در جایش تکانی خورد و سعی کرد با نفس عمیقی اوضاع را تحت کنترل بگیرد.

اما با پیچیدن عطر ساره در مشامش گویی زنگ هشدار در مغزش به آوا در آمده باشد، تمام ارگان هایش برای لحظه ای از کار افتاد.

لاله ی گوشش که نبض گرفت از شدت انزجار لرز تنش را درید.

ساره با دیدن پوست دون دون شده آبان همزیرا گربه سانان از روی لذت خُرخُری کرد،جناب مجد تحریک شده بود؟

زهی خیال باطل…

-ساره بابا چی زیر گوش آبان جان پچ پچ میکنی که پسرمون تا بنا گوش سرخ شده؟

با حرف و خنده منظور دار امینی نگاه همه به روی آبان و ساره برگشت.

ساره با شرم لبخند زد و کف دستش را روی کف دست مشت شده آبان گذاشت:
-عــه بــابــا اذیت نکن دیگه…!

حاج یونس ولی هراسان نگاهش بند کف دستان مشت شده و لرزان پسرش شد،این حالات آبان را خوب میشناخت.
-آبان پسرم..!

آوای برخورد چنگال و شکستن بشقاب چینی با جیغ خفه ساره یکی شد.
لحظه ای نگاه همه به بشقاب شکسته خیره وسپس به روی آبان برگشت.

ژاکلین با خنده ای حزن انگیز خیره به سرویس ویکتوریایی انگلیسی اش در حالیکه آه از نهادش بر وارد شده بود با لحجه ای غلیظ گفت:

-اوه..اشکالی نداشت به اضافه کرده شما ایرانی ها،قضا بلا هست.

بی اهمیت به گفته زن نگاه به خون جای گرفته اش برای لحظه ای درمیان چشمان دلواپس مادرش خیره و پریچهر با جگری آتش گرفته به تماشای حال خراب پسرش قرار گرفت.

اشک که درون نگاه های مادرش دوید بدون هیچ حرفی در مقابل نگاه بهت زده جمع با قدم هایی بلند میز را ترک کرد …

ساعتی بعد،حاج یونس با خلقی تنگ شده همانطور که دکمه اول یقه دیپلماتش را باز میکرد کتش را روی مبل ورودی پرت کرده و به ثانیه نکشیده صوتی خشمگینش در سرسرا پیچید:

-وقتی فاتحه به حرف آدم نمیخونین همین میشه دیگه..
چی شد جناب آبان مجد..؟
ازدواج کردن به دهن آسون میومد برات دیگه؟
پای عمل که رسید وا دادی!!

-حاج یون…

به طرف همسرش براق شد:
-حاج یونس و چی خانوم؟
دروغ میگم بگو دروغ میگی؟
خوبه خودت مشاهده کردی پسره جلو دیدهت از بی نفسی کبود شده بود!
چند دقیقه دیگه کنار دختره میجای گرفت باید با برانکارد از اون خونه بیرون میاوردیمش که…

و روبه آبان که با بی تفاوتی نگاهش میکرد ادامه داد:

-مگه نگفتی بهتر شدی؟
این بود بهتر شدنت؟
که با یه دست زدن دختره پس بیوفتی؟
فردا پس فردا تمایل داشت باهات سر رو یه بالشت بزاره چیکار میکنی..این دیگه مثل اون دخترایی نیست که..

آوای پر از خش و گرفته اش مهر خاموشیی شد بر لب های پدرش:

-بابا خسته نشدی..؟
با این حرفا آخرش به چی میخوای برسی؟
به اینکه برم اعتراف کنم به..

کف دستان پریچهر به دور بازویش چنگ میشود
-نگو مامان جان…نگو

بغض جای گرفته در گلوی مادرش حروف ردیف شده بر پشت لبانش را دانه دانه عقب میراند و عاقبت با شامگاه بخیری کوتاه روانه اتاقش میشود..

ظرفیت امشبش هم به سر رسیده است

حوله کف دستی کوچک را روی موهای خیسش میاندازد و با حوله ای تن پوش مشغول چک کردن اینباکس ایمیل هایش میشود.

-تو قبرستون ها دنبالت میگشتم جناب مجد..!
تو تلویزیون پیدا شدی؟

انگشتش به روی آیکن رد تماس می رود که با یادآوری اصرار دخترک مبنی بر شامگاه کنار هم ماندنشان ترجیح میدهد تلفن را جواب بدهد.

از دخترک خجسته بعید نبود خودسرانه، شامگاهانه خودش را به منزل او برساند…

با نمایان شدن بدن نیمه عریان ساره به روی صفحه پوزخندی گوشه ی لبش جاخوش میکند.
دخترک روز به روز اورا شبیان کرد زده تر میکرد….!

ساره دلبرانه موهای از قصد پریشان شده اش را روی یک شانه اش انداخت و پر شیطنت پچ زد :

-بیان کرده بودم از رفتن پشیمونت میکنم..!

گفته بود که دخترک سرخودش معطل است؟

ساره که در اتاق جاده میافتد نگاهش بی بهانه، اندام موزون و پوشیده در لباس خواب بندی اش را دنبال میکند.

راضی از کشاندن نگاه آبان به دنبال خودش بالاخره رضایت داده و تلفنش را از روی پاتختی بر میدارد.
و همانطور که تکیه اش را به تاج تخت میدهد نق میزند:

-خدایی آبان چطوری تونستی امشامگاه من و ول کنی بری خونه‌ی خودت؟
مردَم انقدر سرد میشه آخه؟

آبان کلافه شده حوله کوچک را از روی سرش بر میدارد و در دل لعنت میکند باعث و بانی این صیغه مزخرف را…

-فردا صبح زود مامان اینا پرواز دارن..
امشامگاه تایم مناسبی برای پیش هم بودن مون نبود.

ساره بی توجه به گفته آبان تمام حواسش جمع موهای نم دار و قسمت برهنه ی سینه مرد که از یقه حوله اش قابل مشاهده کردن است میشود.

ناخوداگاه زبانش را روی لب پایینش کشیده و برای هزارمین بار در دل به جذابیت مرد اعتراف میکند…

اینکه قلبش هوای پسرک جذاب را داشته باشد عادی است دیگر؟
-اما من الان قلبم تو رو میخواد..!

آوای دخترک که همچون ناله ای به گوشش میرسد،با ترمتوجه شد میپرسد:
-ببینم تو حالت خوبه؟

ساره با حالی گراهی شده شده خودش را روی ملافه ها سر میدهد و غرولند میکند:
-آبان به خدا انقدراز کف دستت حرصی ام که اگر کنارم بودی از شدت حرص گازت میگحرکت کردم..
سواله تو میپرسی؟
خب معلومه که حالم بده..
خیر سرمون امشامگاه اامان شامگاه محرمیت مونه بعدش ببین وضعیت مون و…
راستــــِیییی..

گویی تازه چیزی یادش آمده باشد صاف سر جایش جای گرفته و با چهره ای در هم شده لب گزید:

-واقعا که آبان..
این چه فضاحتی بود که امشب به جاده انداختی؟
کم مونده بود جلوی نگاه بابام از خجالت آب بشم.

با فکی قفل کرده نگاه سخت شده اش را درون چشمان ساره دوخت.
دخترک امشامگاه به پاس آن صیغه احمقانه بیش تر از آنکه باید قلب و جرئت پیدا کرده بود..!

با دیدن نگاه طوفانی شده آبان نفس در سینه اش پیچید.
و همان یک نگاه برای کیسه کردن ماست هایش بس بود که پس از مکثی کوتاه درحالی که نگاه از چشمان خوف انگیز مرد می‌دزمشاهده کرد من من کنان لب برچید:

-یعنی ..بهم حق بده که بخوام از دستت ناراحت بشم..آخه من باید از پدرت بفهمم که میخوای ایران برگردی؟جلو پاپا کلی خجالت کشیدم..
میدونی که خب چه قدر به تو اهمیت میده و کار هاتو دنبال میکنه..!
برای همین امشامگاه یکم هر دوتایی مون جا خوردیم!

و وقتی چیزی جز نگاه خاموش مرد عایدش نشد، سعی کرد با خداحافظی ای جمع و جور به تماس تصویری نفرین شده پایان دهد.

تلفن که بدون جواب خداحافظی به روی صورتش قطع میشود عاصی شده لگدی به روی تخت پرت میکند.

چرا هیچوقت نمیتواند جلوی زبانش را در مقابل این مرد بگیرد را نمی داند.

اینکه کی میخواهد یاد بگیرد این مرد هیچ وقت قرار نیست همانند مرد های دیگر به او جواب پس بدهد را هم نمی داند.

The post رمان افگار پارت ۲۴ appeared first on رمان دونی.