رمان آفرودیت و شیطان

رمان آفرودیت و شیطان پارت ۳۰

مهراب دیدهانش را آهسته آهسته باز می کند . پنجره ی بی پرده ی رو به رویش آفتاب را ظالمانه به نگاهانش گوشزد می کرد . آرتمیس کنارش به خواب عمیقی فرو حرکت کرده بود .
این زن هر کار کند باز هم دلداده ی مهراب است ! مهراب این را به نگاه مشاهده کرده بود این زن بار ها و بار ها مهراب را به کودکش ترجیح داده بود …
بار ها و بار ها تمام تلاشش را کرد که مهراب یک نیم نگاه گوشه چشمی به او بیندازد …
حیف بود ! او هم قربانی نقشه بود !
اصلا این نقشه تنها چیزی که در پی داشت قربانی بود و بس …
نمی شد هم مادر را داشته باشد هم دختر را …
آرتمیس دلش را زده بود او دنبال طعم دیاتا بود …دخترک سرکش که سرسختانه خودش را با اسامی جعلی از مشاهده کرده ی مهراب پنهان می کرد …
گوشه ای از ذهن پر از مشغله اش به سمت دیشب می رود .
همه چیز طبق نقشه پیش رفته بود …گذراندن یک شب با آرتمیس به یاد گذشته چندان هم برایش بد نبود !
حداقل سرش بی کلاه نمانده بود …
دیدهان تب دارش را آرام مالش می دهد . رو تختی را با ساکتش کنار می زند و با قدم های نه چندان هوشیار به طرف سرویس می رود . چند بار قیافه و صورتش را در آینه ی سرویس از نظر می گذراند . دیدهانش کمی پف آلود بود و از صد فرسخی معلوم بود تازه بیدار شده است . برخورد آب سرد با صورتش حس سرزندگی و نشاط را به مهراب القا می کند. امروزگار روز چندان جالبی نمی توانست باشد از همین الان که کشیده شده بود ، دلواپس بود .
امروزگار از آن روزگار هایی بود که نمی میل داشت هیچ گاه تجربه اش کند . همانطور که مسواک را با قدرت تمام روی دندان هایش می کشید ، به این اندیشید که ای کاش زندگی یک فیلم بود که هر جایی که عاشق شد آن را جلو و عقب می کرد و امروزگار از آن روزگار هایی بود که عجیب عاشق شد جلویش بزند و بی مهابا فردا را آغاز کند !
پوفی می کشد و از سرویس با همان چهره ی درمانده که ازش چلک و چلک آب می چکید بیرون می آید.
_ صبح بخیر جناب خوش خواب !
متعجب سرش را به طرف آرتمیس می چرخاند که در آشپزخونه مشغول تدارک دیدن برای صبحانه بود .
_ صبح تو هم بخیر ، کی بیدار شدی ؟
آرتمیس از توی کابینت کنار گاز ، نمکدان را بیرون می آورد و محتاطانه آن را به املت قارچ و پنیرش اضافه می کند .
_ یه چند دقیقه ای میشه ! فکر کردم تو کف دستشویی بیهوش شدی چه خبره انقدر قر و فر مهراب ؟
بعد خودش خنده ای نخودی به جمله اش می کند و با کفگیر به املت کمی ور می رود .
_ قر و فر برای یه لیدی مثه تو لازمه !
آرتمیس برق در نگاهانش را انکار نمی کند و آن نگاهان چراغانی اش را به مهراب می دوزد . ولی یک‌باره با دیدن مهراب که درگیر پیدا کردن کت قهوه ای رنگش بود اخم هایش دهم می رود و چراغانی دیدهانش به یک باره خاموش می شود .
_ مهراب امروزگارم میخوای بری شرکت ؟
مهراب درحالی که با عجله به سمت اتاق خواب می راهی شد داد زد _ آره !
_ روز تعطیل ؟
_ کار کاره دیگه روزگار تعطیل نمی شناسه …
آرتمیس با لب و لوچه ای آویزان ، سوسیس ها را با چاقوی نه چندان تیز آشپزخونه خرد می کند .
_ پس بیخود این همه زحمت کشیدم ؟
مهراب حال از اتاق بیرون رسیده بود و کت و شلوار قهوه ای رنگش با کراوات آبی رنگش او را مثل همیشه آراسته و خوش پوش نشان می داد .
_ این چه حرفیه خانومم ؟ معلومه که نه !
آرتمیس لیوان های پر شده از آب پرتقال را سر میز می گذارد و زیر املت را با تبسم رضایت مندی خاموش می کند .
_ حالا کی بر می گردی ؟
مهراب برای خلاص شدن از آرتمیس جوابی سرسری می دهد و یکی از صنقلبی های طرح چرم آشپزخانه را کنار می کشد و سر میز می نشیند .
_ سعی می کنم زود بیام .
آرتمیس ولی قانع نشده بحث را سمج وار ادامه می دهد .
_ زود یعنی کی ؟
مهراب جرعه آب از آب پرتقالش می نوشد و به دهان آرتمیس لعنتی می فرستد ! امروزگار عجیب از آن روز ها بود که اصلا حوصله ی گوش دادن یا جواب دادن به سوالات و حرف های او را نداشت .
_ میگم میام یعنی میام دیگه ! زود همون زوده دیگه کی و کجا نداره که عزیز من !
از صد فرسخی معلوم است این ( عزیز من ) با اکراه بیان شده است و آرتمیس با دلدادگی آنقدر نگاهانش کور شده است که این را نمی فهمد یا کف دست خوش ، حاضر نیست بفهمد !
در واقع شرکت یک بهانه بود امروزگار اصلا قرار نبود به شرکت برود. کدام آدم عاقلی روز تعطیل به شرکت می رود که مهراب دومی اش باشد ؟ امروزگار به یک ملاقات می راهی شد … یک ملاقات !
_ خیله خب…خیله خب بفرما اینم املت آرتمیس پز !
آرتمیس بعد از اتمام جمله اش ، ذوق زده ماهیتابه ی حاوی املت را روی میز می گذارد .
هنوز هم که هنوز است برای دیدن عکس العمل مهراب بعد از خوردن کف دست پختش ذوق زده می شود

پیشنهاد ویژه

دنبـال رمــان های کمـیابی ؟!

پسر نیم نگاهی به شیطنت بچه ها در پارک کناری کافه می کند و گارسون همان لحظه قهوه اش را می آورد . آنقدر مغرور بود که به مهراب نبیان کرد ( چی می خوری ) …گارسون از سینی فنجان قهوه ی پسرک را روی میز می گذارد میخواهد برود که پس بازویش را می گیرد . انعامش را توی سینی می گذارد و چند بار به شانه ی گارسون ضربه می زند . گارسون زیر نگاهی به مبلغ انعام می اندازد و بعد با تبسم و نگاه های براق ، سینی به دست به داخل کافه می رود .
مهراب کمی برای این حرفش این پا و آن پا می کند .
_ نمی خوای بگی برای چی تمایل داشتی بیام اینجا ؟
پسر بی حس و سرد نگاهی به مهراب می اندازد گویی در این تیله های مشکی رنگ چیزی جز مرگ و عقده حس نمی شد. جرعه ای از قهوه ی داغ و پر از بخارش می نوشد .
یک تای ابرویش بالا می رود.
_ عادت ندارم برات کارامو توضیح بدم …متوجهی که ؟
مهراب به ناچار خاموشی می کند ولی این خاموشی چندان دوامی نداشت زیرا بار دیگر پای رسیدنش را پیش کشید .
_ با هم یه قول و قراری داشتیم نه نیوان ؟
پسر از گوش داده شدن اسمش سرش را شوکه بالا می آورد . فنجان قهوه ای که در کف دستش بود را با ضرب به میز می کوبد که نصف قهوه روی میز می ریزد . چشمانش قرمز شده بود و نفس نفس می زد .
از لا به لای دندان های کلید شده اش می غرد .
_ از کی تا حالا منو با اسم صوت می کنی لقمه حروم ؟!؟!
مهراب مانند یک روباه مکار از اینکه نقطه ضعفی از پسر که نیوان نام داشت گرفته بود بیشتر به صندلی تکیه می دهد و گارسون را آوا می زند !
_ چیه ؟ نمیخوای کسی بفهمه که زنده ای ؟ آخه کسی رو هم نداری که نیوان !نه بابا داری نه مامانه درست و حسابی نیورادم یه ساله که مرده چرا نمی فهمی ؟
نیوان اختیارش را از کف دست می دهد . از روی صندلی به ضرب قد بلند می شود که صنقلبی می افتد . به سرعت میز را دور می زند و یقه ی مهراب را می چسبد . نفس نفس زدنش مشهود بود و قرمزی دیدهانش واضح …
این بار بی اختیار داد می زند _ مهراب …همین الان تو همین کافه با همین فنجون قهوه می تونم بکشمت ! کارو سخت نکن چراکه من کارم هنوز با توی پست فطرت تموم نشده …بالاخره هرچی که باشه تو هم تو این نقشه چه بخوای چه نخوای قربانی هستی پس کارو سخت نکن واسم . بهتره تا ناضافه کردم زیپ دهنتو باز نکنی فهمیدی ؟
گارسون سر می رسد و از پشت نیوان را می گیرد . پسرک هنوز از متوجه شدن مرگ نیوراد ، برادر کوچک ترش به هم می ریزد …درست است که دیدهی برای دیدن نیوراد نداشت ولی خب…نمی میل داشت که بمیرد !
خودش تمایل داشت …خود احمقش خودکشی کرد و با تیغ گلویش را برید !…نیوان شاید ترتیب مرگ برادر زاده ی ناتنی اش لارا را داده باشد اما هیچگاه نمی تمایل داشت که نیوراد بمیرد …
شاید هم می تمایل داشت ….ولی نه با خودکشی !
مهراب داشت زیر کف دستان تنومند نیوان جان می داد کمی تقلا کرد . نیوان نگاه آخر را به نگاهان مهراب انداخت و بعد
یقه اش را با اکمسیر ول کرد . گارسون کمی از نیوان فاصله گحرکت کرد و از متوجه شدن صلح و صفای ظاهری آن دو سری تکان می دهد و رو به نیوان می کند .
_ عوضش کنم ؟
منظورش قهوه ای بود که حال ، بجای اینکه در فنجان باشد روی میز ریخته شده بود …
نیوان برای باز یافتن آهستهشش هم که شده سری تکان می دهد .
_ عوضش کن .
گارسون با دستمال نمدار میز را پاک می کند و فنجان خالی قهوه را به داخل می برد .
مهراب کمی گلویش را مالش می دهد و یقه ی پیجادهن نخودی رنگش را صاف می کند .
کمی بعد ، نیوان بحث را باز می کند .
_ خب …تعریف کن !
مهراب تعریف کردن را ان هم برای شخصی مثل نیوان مانند یک کابوس یا یک مصیبت عظما می مشاهده کرد …خدا برای باز هزارم بخیر کند ! خودش را به نفهمی می زند _ چی رو تعریف کنم ؟
نیوان به مسخرگی این جمله را تلقی می کند _ از جذابیت من تعریف کن ! …از آرتمیس دیگه خودتو به نفهمی نزن مهراب .
مهراب نفسی عمیق می کشد _ چی می تمایل داشتی بشه ؟ لام تا کام حرفی از دیاتا نمی زنه فکر نکنم ازش خبری داشته باشه !
_ انتظار نداری که جای دخترشو به تویی که یه زمانی عاشق دخترش بودی لو بده نه ؟چون خودش مثه مرغ یه پا عاشقته باید اعتمادشو جلب کنی بعد کم کم سهامش رو از چنگش در میاری …
مهراب حرصی با مشت به میز می کوبد _ اون وقت تو چیکار می کنی ؟
نیوان ملایم کف دست به سینه تکیه می دهد _ من مغز این نقشه ام ! اسمی ازم برده نمیشه و تو هم خوب می دونی اگه یه کلمه از من حرف بزنی چه بلایی سرت میارم !… سهامو از چنگ آرتمیس در بیار و اعتمادش رو جلب کن بقیش دیگه بهت ربط نداره .
مهراب زیر لبی می گوید _ همیشگی همینو میگی ولی خودتم خوب می دونی که همواره آخرش به من ربط پیدا می
کنه …

نیوان به جای خالی مهراب نگاه می کند.پوزخندش بیشتر خودش را نشان می دهد.
در حالی که نگاهش خیره به گلدان گل های خشخاش روی میز کافی شاپ است زمزمه می کند _ یه روزگار تو منو کشتی حالا من تو رو می کشم !
پول صورت حساب را لای دفتر گذاشت و کمر راست کرد.از روی صنقلبی با ساکتش کشیده می شود و چند ضربه ی مختصر به شانه ی گارسون می زند.
سر خم کرد تا قدش به قد کوتاه گارسون برسد آهسته دم گوشش زمزمه کرد _ حواست بهش باشه نمی خوام بفهمه به پا براش گذاشتم حواستو جمع کن فهمیدی ؟
گارسون تند تند به نشانه ی تایید سر تکان می دهد و کلمات را با ان لهجه ی غلیظ آلمانی اش ادا می کند_ حواسم هست آقا خیالتون تخت آقا مهراب حتی نمی فهمن از کدوم طرف خوردن .
نیوان نگاهی به اونیفرم قرمز نارنجی گارسون می اندازد _ خوش ندارم موقعی که مهراب رو تعقیب می کنی این گونی تنت باشه یه لباس ترجیحا تیره بپوش زیاد هم نزدیک نباش ، جلب توجه هم نکن در غیر این صورت کلاهمون میره تو هم …تو که نمی خوای گلوی دخترت رو جلوی دیدهت جر بدم نه ؟
رنگ از رخسار گارسون بیچاره می پرد و با سرگشتگی سری به نشانه ی نفی تکان می دهد.
_ نه آقا .
_ خوبه …حواستو جمع کن شامگاه گزارش می خوام !
بعد هم سوت زنان از کافی شاپ بیرون می زند و به طرف ایستگاه اتوبوس می رود.عادی ترین جای ممکن …نه ؟
بعد از آن اتفاق ابداً دیگر سوار ماشین نشد. بعد از آن تصادف دیگر به سمت رانندگی و سرعت نراهی شد…
این روزگارها حس عجیبی داشت.همه فکر می کردند که او مرده و حال ، زیر خروار ها خاک خوابیده ولی نه ؛ زنده ماند و جان سالم به در برد !
کی فکرش را می کرد هفت سال بگذرد ؟
روی صنقلبی کنار پنجره می نشیند و به تکاپوی مردم خیره می شود. به ریزش آن نارنجی ها از درخت و صدای خش خش آنها گوش می سپارد …پنجره ی اتوبوس را کمی باز می کند و نسیم خنک پاییز موهایش را پیچ و تاب می دهد.
هفت سال پیش درست همین لحظه و در همین فصل پاییز لعنتی بود که با کوشا عزم راهی شدن به شمال را کردند.همین هفت سال پیش بود که درست در جاده ی شمال ماشین تیوتای سفید رنگ نیوان چپ کرد و به دره افتاد…درست همین هفت سال پیش بود که کوشا را از کف دست داد !
نگاهان خاکستری رنگ کوشا در صحنه ی ذهنش نمایان شد کف دستش را به سمت شقیقه اش می برد و آه عمیقی می کشد _ حیف شدی رفیق !
کناری اش که یک پیرزن سالخورده و مسنی بود ، با شنیدن کلمات فارسی چپ چپ نگاهش می کند اما وانمود کرد که چیزی نشنیده است.
چون که پنجره را باز کرده بود بوی دود اگزوز اتوبوس به مشامش خورد و باعث شد چینی به بینی اش دهد.به‌سرعت پنجره را می بندد و قفلش را خوب چفت می کند تا دیگر این بوی دود باعث سر دردش نشود.
با راه افتادن اتوبوس نیوان هم نگاه می بندد و در خاطرات هفت سال پیش غرق می شود…
نیرا سس گوجه فرنگی را با احتیاط در سبد پیک نیک گذاشت و نگاهی تند به محتویات داخل سبد انداخت.همه چیز کامل بود اما دوباره برای هفتادمین با چک کرد. نیوان با خنده مادرش را در آغوش گراهی شد و بیان کرد _ نیرا خانوم بسه دیگه نمیرم سفر قندهار که میرم شمال میام زود.
نیرا به زور خودش را از میان بازوان پسرش خلاص کرد و چتری های فندقی رنگش را با تکان کف دستی مختصر ، به پشت گوشش هدایت کرد.
_ چلوندی منو نیوان جمع کن خودتو بجای این کارا بیا کمک نمی دونم دیگه چه کمه .
نیوان لج می کند و با خند نیرا را بیشتر به خودش فشار می دهد و بار دیگر مادرش را در آغوشش اسیر می کند.
_ محبت کمه نیرا خانوم ! محبته خون من کم شده بدو به من محبت مادرانه برسون.
نیرا نیشگانی از بازوی نیوان می گیرد و داد نیوان به هوا می رود.
_ جمع کن خودتو ! گنده بک شدی هنوز میگه ( بعد صوتیش را مثل نیوان کلفت می کند ) بدو به من محبت برسون …تو الان باید به فکر نوه واسه من باشی پسره ی گنده !
نیوان شیطانی می خندد _ مولین دلواپس نباش نوه جان هم در جاده شمال منتظر باباشه !
بعد غش غش می خندد و از آشپزخونه خارج می شود.
نگاهی به نیوراد می اندازد . برادر ۱۹ ساله اش که چند روزگار دیگر بیست ساله می شد ولی هیچ شباهتی به پسر های جوان نوزده_بیست ساله نداشت.
روی مبل لم داده بود و ساعدش روی نگاهانش بود و نیشخندش زیر سایه ی ساعدش نمایان بود.
نیوان خندان لگدی به مبل می زند نیوراد تکان مختصری می خورد ولی ساعدش را از چشمانش بر نمی دارد.
نیوان با غمگینی نمایشی بیان کرد _ آق نیوراد نمی خوای کمک خان داداش کنی وسایلش رو بذاره تو صندوق عقب ماشین ؟
نیوراد ساعدش را جا به جا می کند و بیشتر لم می دهد _ خان داداش خودش کف دست داره از کف دستاش استفاده می کنه و می ذارتشون تو ماشین !
ترمز اتوبوس باعث می شود نگاهانش باز شود و به حال برگردد …
دیدهانش پر از نفرت می شود و کف دستانش بی اختیار مشت می شوند دهانش از فرط خشم تلخ مزه شده بود …مهراب از او حیات کردن را دزمشاهده کرده بود و نیوراد …هه پسرک بهتر است در پوسته ی افسردگی جان بدهد او را چه به خرسندی ؟
آتش نگاهانش با یادآوری اقیانوس انتقام خاموش و خفه می شود و بعد از تکیه دادن به صنقلبی اش ، آهسته و با نیمچه تبسمی گوشه ی لبانش ، به خواب فرو می رود …
آخر این داستان چه می شود ؟ چه کسی شیطان واقعی قصه است ؟
چه کسی انتقام می گیرد و چه کسی …بی گناه واقعی ست ؟!؟!