رمان آفرودیت و شیطان پارت ۲۸

آمریکا / سان فرانسیسکو
دیاتا به حتم گیج شده بود . این رفتار های ضد و نقیض پسرک امانش را بریده بود این کارها دیگر چه معنی داشت ؟ نیوراد از قصد با کف دست راستش که زیر زانوهایش بود ، زانوهایش محکم گحرکت کرده بود که نتواند جفتک بیندازد . این کارش چه معنی داشت ؟ او فقط اضافه کرد خسته است و تشنه و گرسنه دیگر این بغل کردن چه معنی داشت ؟ به حتم که این پسر بالا خونه را اجاره که نه رهن یک ساله داده است !
صوتیش از این همه جیغ و داد کمی گراهی شده و گلویش می سوزد و حتی روی خیره شدن به نیوراد را ندارد . شاید به قول خود نیوراد دیاتا فقط خود را بد نشان می داد و این ( شاخ بازی ) بیش نبود شاید او نیز مثل بقیه ی دختر ها بود …خجالت می کشید ، سرخ و سفید می شد یا حتی …عاشق می شد . دیاتا هم یک دختر عادی بود ولی دختری که جهان و سرنوشتش بد تا کرد …حال او دختر بده ی داستان بود شده بود و زندگی اش درس عبرتی برای بقیه ی دختر ها شده بود .
هوا واقعا سرد بود و سرمایش طاقت فرسا بود ولی بدن پسرک شیطان صفت ، مانند کوره گرم بود همین هم باعث می شد کم تر سرما به بدنش رخنه کند و او فکر کرد به حتم که این پس مثل شیطان از آتش است …
_ منو بذار زمین !
نیوراد ، حرفش را مثل وز وز مگسی نمتوجه شد می گیرد و باز به جلد بی اعتنایی اش بر می گردد .
_ مگه نمتوجه شدی ؟ کری خدا رو شکر ؟!؟! بذارم زمین روانی !
نیوراد نگاه چشمانش را پایین می آورد و به دیاتا زل می زند و دیاتا از آن فاصله ، واو به واو چهره ی نیوراد را از بر می شود . مثل یک شعر چهره اش از همان فاصله در حافظه ی کشیده مدتش حفظ می شود .
آن چشمان سبز آبی که در تیله های خبیثش خبری از سرحیات نبود ، موهای تکه تکه ی شکلاتی رنگش که عجیب لجبازی می کردند برای حالت گرفتن همه و همه را در همان فاصله از بر می شود حتی زاویه ی فکش ، حتی آن رد بخیه های ترسناک گلویش …
نیوراد نیشخندی از نگاه منگ رپر کوچولو می زند و آوایش بیش از حد شبیه سوهانی می شود که منتظر است روح دیاتا را بتراشد _ راحته ؟
دیاتا مجدداً گیج می شود _ چی ؟
_ جات .
برای در آوردن حرص نیوراد هم که شده پشت چشمی نازک می کند _ آره بسیار !
به‌یک‌باره دست های نیوراد از هم باز می شود و دیاتا می افتد جیغش کر کننده است و به یک آن بخاطر باز شدن کف دست های نیوراد ، دیاتا با ضرب جلوی پای نیوراد می افتد . بدنش خاکی است و سرش از این ضربه ی به‌یک‌بارهی درد می کند .
شوکه با چشمانی نم دار از درد از بالا به نیوراد بی خیالی که مجدداً دست به جیب بود نگاه می کند . بغض نمی گذارد حرفی بزند سنگلاخ ها در بدنش فرو راهی شدند و هنوز از این کار پسرک شوکه است .
نیوراد بالاخره آن زبان یک گرمی اش را بیخیال تکان می دهد _ خوبه چراکه من با ناراحت بودنت بیشتر حال می کنم !
به حتم که این پسر یک شیطان واقعی است !
دیاتا با جیغ سعی می کند بلند شود از فرط شوک و تعجب زبانش بند رسیده _ تو یه روانی نیوراد یه روانی ! رد دادی پسره ی احمق منو کدوم گورستونی آوردی هااان ؟
حال با هر زوری بود بدون کمک گحرکت کردن از این حجم از خباثت و بیخیالی ، رو به رویش ایستاده و با داد حرف می زند .
_ اصلا اینجا کجاست ؟منو واسه چی تو این جهنم دره آوردی ؟ تشنمه ، گرسنه امه روانی من و تو الان با هم شریکیم این چه کاریه با من کردی ؟ زنگ بزن ارسلان زود ! قسم میخورم یه بار دیگه با من این کارو بکنی بد پشیمونت می کنم !
آن خونسردی نگاه نیوراد جایش را به یک جدیت می دهد نگاهش ترسناک شده است و حال خبری از بی اعتنایی نیست
چشمانش تیره تر می شود ترمتوجه شد و درنگی نمی کند و از همان فاصله به سمت دیاتا هجوم می برد . دستانش دور گلوی دیاتا حلقه می شود و دخترک ، توان دفاع از خود در برابر شیطان را ندارد .
_ منم قسم می خورم اگه یه بار دیگه تهدیدم کنی زندگیمو میدم تا نابودت کنم !
دیاتا به زور خودش را میان نگاه بیخیال نیوراد قد بلند کرده بود و حال گلویش توسط کف دستان نیوراد به اسارت گرفته شده بود . فشار دست نیوراد کمی بیشتر می شود و دیاتا کلمات نامفهومی را بیان می کند .به زور کف دست هایش را به طرف کف دستان نیوراد می برد و چنگ می اندازد ، تقلا می کند و در چشمانش ترس هویدا شده است تقلا می کند برای ذره ای اکسیژن که وارد ریه هایش کند. کم کم صورتش رو به کبودی می رود دیگر تلاش هایش کم تر و نفس هایش کند تر می شود داشت خفه می شد و شیطان به همین راحتی داشت برگ برنده ی نقشه اش را خفه می کرد ؟!؟!
از دیدهان دیاتا اشکی مظلومانه می چکد که نگاه نیوراد لحظه ای روی آن خیره می ماند دانه اشک بزرگی که از گونه اش سر می خورد و درست روی انگشت نیوراد می افتد …
کف دستانش به یک آن از دور گلوی دیاتا با اکراه باز می شود و دیاتا بی جان مجدداً روی زمین زانو می زند و مکرر سرفه است که می کند …سعی کرد در حد توانش اکسیژن مهمان ریه هایش کند و هوا را سریع تند می بلعید …
صورتش داغ بود و پیشانی اش تب دار داشت می مرد …داشت خفه می شد …پسرک شوخی نداشت …تهدید حالی اش نمی شد و مثل اب خوردن می کشت …
نیوراد به انگشتش که از اشک دیاتا خیس بود خیره می شود این خیره ماندن بسیار طول نمی کشد زیرا کف دستش را با تیشرتش پاک می کند و با زهرخندی عجیب نفس نفس زدن های کله استقلالی را نظاره می کند .
_ امتحانو قبول شدی ، با هم کار می کنیم !
نگفت ( دیگه بهت اعتماد دارم ) زیرا شیطان نه به کسی اعتماد داشت نه آنقدر خوش بین که بخواهد به کسی اعتماد کند آنقدر ها هم مغرور بود که نخواهد این جمله را بر زبان بیاورد . شیطان ، مغرور ، خبیث ، لجباز و زورگو بود …
بعد جلوی دیدهان متعجب و اشکی دیاتا ، جادهش را کج می کند و مجدداً راه طرف ماشین را به پیش می گیرد آن هم بعد از این همه پیاده روی…
یعنی همه ی این ها یک امتحان بود ؟ یک امتحان مسخره ؟ این مسیر حرکت کردن ها ، خفه کردن ، آن ترساندن ها ، آن بغل گرم و کوره مانند و ..آن بوسه همه یک امتحان بودند ؟ اما چرا ؟!؟! بخاطر یک انتقام و یک اعتماد این همه خفت را دیاتا به جان خریده بود ؟!؟!
این پسر دیوانه بود نه ؟ چرا بود به خدا که روانی بود !

نیوراد زیر نگاهی نگاهی به پشت سرش می اندازد و کله استقلالی را همان طور اش و لاش و شوکه روی زمین می بیند نیشخندی می زند و بیخیال لبی می کشد . این یک محکم کاری بود . یک امتحان که کله استقلالی جیغ جیغو از آن سرکشیده بیرون رسیده بود . در اصل یک زهر دیده هم بود چراکه به حتم دیگر کله استقلالی کف دستش آمده بود که شیطان می تواند تا چه اندازه روانی شود . اینجا منطقه ی پرتی خارج از سان فرانسیسکو بود که شاید تنها یمی دو با به اینجا رسیده بود . یک منطقه ی بی آب و علف که تا چشم کار می کرد جاده خاکی بود و بس . در واقع ، ماشین اصلا بنزین تمام نکرده بود . وقتی که گلوی رپر کوچولو در دستانش بود ، جای سوختگی توجهش را جلب می کند . جای سوختگی خاصی بود که دقیقا زیر چانه اش بود و نیوراد از قصد کف دستش را همان جا قرار داد تا بتواند دقیق تر لمسش کند . این سوختگی یک سوختگی ساده نبود …علامت مهراب بود ! بسیار وقت است که از کثافت کاری های مهراب با خبر است .
پرونده ی تجاوز هایش زیادی پر بود .از این فکر پوزخندی می زند .
نه اینکه به هر کسی که تجاوز می کند یک علامت سوختگی زیر چانه اش ایجاد کند نه ..ولی نیوراد خوب این علامت را می شناخت اصلا قلبیل دزدیدن رپر کوچولو ، به همین رد سوختگی ختم می شد …به همین رد سوختگی و پیدا کردن مهراب و آرتمیس …تارا یک بهانه بود و او مهره ی اصلی این بازی نبود این رپر کوچولو بود که نقش مهره ی اصلی را در نقشه ی نیوراد اجرا می کرد . تارا یک بهانه برای دزمتوجه شدن و زهر چشم گحرکت کردن دیاتا بود . لنا هم همین طور …زیستن آدرین را هم برای جبران کردن تحقیر هایی که به نیوان در گذشته کرده بود به هم ریخت .
همه ی این ها دلیل داشت این انتقام ، این حرکت کردارها ، این حس کینه و نفرت همه و همه قلبیل دارند . شیطان الکی به هوا مشت و لگد نمی اندازد …
از نحوه ی سوختنش تشخیص که نه مطمئن بود که این رد سوختگی با یک پیپ است.چراکه هم رد چوب پیپ داغ شده به خوبی معلوم بود هم گرد بودن قالب دایره ای شکل تنباکو .
یک پیپ که به حدی داغ شده بود که تنباکو و چوبش خوب یک رد روی لایه ی پوست نازک رپر کوچولو گذاشته بود .تنها این نبود از لمس رد سوختگی می شد فهمید که مال چند سال پیش است و مهراب آن آدمی نیست که بخواهد مدام پیپ عوض کند . چون از همان اول که با او ملاقات کرد فهمید که مهراب از آن کف دسته آدم هایی است که سخت عادت می کند و اگر به یک چیز عادت کند دیگر محال است آن را رها سازد و پیپ هم شامل همین عادت می شد. پیپ طرح چوب که برندش از شرکت آلدو مورلی بود . شرکتی که دقیقا پیپ هایی باب سلیقه ی مهراب تاماد می کرد. این پیپ ها برای کسانی مناسب بود که مرتبا پیپ می کشند و عادت به عوض کردن پیپ ندارند چراکه دوام خوبی در استفاده ی مکرر دارند .
خوب به یاد دارد آخرین بار ، وقتی که مهراب را با مادرش در اتاق خواب مادر و پدرش متوجه شد ، همین پیپ در کف دستش بود . موقعی هم که مهراب ، دخترش را ، جگر گوشه اش را به قتل رساند بوی تنباکوی سوخته اتاق لارا را برداشته بود …تنباکوی مخصوصی که مال مهراب بود و همین جای سوختگی روی بدن لارا مشهود بود ، درست زیر چانه اش .مهراب دقیقا با همین پیپ ، زیر چانه ی لارا این سوختگی را به وجود اورده بود . بعد مرگ دخترش این کار را کرده بود چراکه بوی تنباکو به خوبی مشهود بود و جای سوختگی قرمز بود و با بدن سرد دخترک کوچکش تضاد داشت …
مثل دیاتا ! وقتی هم که ترس را در نگاهان دیاتا متوجه شد فهمید که دروغ نمی گوید ( هیچ کس نمی تونه نقش ترسیدن رو طبیعی بازی کنه مگه اینکه واقعا بترسه ) …
همین باعث شد اعتماد کند . همین باعث شد بفهمد تلاش هایش بی نتیجه نمانده …از همین پیپ لعنتی …

لحظه ای دیدهانش را پر درد می بندد . پر درد ؟ نه ؛ نیوراد بی حس بود . بعد از مرگ لارا گویی یک بخش از وجودش خاک شده بود …احساسش خاک شده بود . دیگر دردی را حس نمی کرد بیشتر حس تهوع بود . آری ، تهوع …عاشق شد کل این جهانی لعنتی را بالا بیاورد ، دوست داشت یک فندک بزرگ زیر کره ی زمین بگیرد و ذره ذره سوختنش میان آتش را با لذت خاصی تماشا کند .
نیوراد بیست و هفت سال بود که دوئل می کرد ، زندگی اش مثل بازی پوکر بود و او هر بار بد تر فولد می شد . ولی این بار نه …این بار فرق داشت فولد شدن جایی در انتقام شیطان نداشت .
آن موقع که پانزده شانزده سال داشت ، به کافی نت می رفت و به هزار زور و ترس با فیلترشکن های مختلف و هک
وارد یوتیوب می شد و خودش بیت سازی یاد گراهی شد .
یادش است تمام پس اندازش را جمع می کرد تا بتواند وسایلش را بخرد . آن هم چه وسایلی …با قیمت های سر به فلک کشیده و کمیاب …چه نصفه شامگاه هایی که به پشت بام می راهی شد تا بیت سازی و رپ خوانی را تمرین کند …
آن زمان ها ، رپ خواندن در ایران باب نبود . رپ در ایران مثل یک تابو بود .
اول ورس های اهنگ های امینم را به زبان فارسی ترجمه می کرد و با ریتم کاور می کرد …بعد ها شروع کرد به تکست نویسی …با مضمون های مختلف و این شد که هروئین خواننده ی زیر زمینی کم کم معروف شد …بیت های ااماه اش
را با لپ‌تاپ درست می کرد و بعد کاور و زیر صوتی امینم را روی آن می انداخت و بعد برای ایزوله شدن صوتیش
به انباری بالای پشت بام می حرکت کرد و آنجا شده بود استودیوی مخفی نیوراد برای ضبط و کامپوزیت .
مصمم بود که می خواهد این کار را ادامه دهد . خودش تکست و ورس های اهنگ ها را می نوشت ، خودش بیت
آهنگ ها را می ساخت …
از به یاد آوردن آن دوران ، زیاد خاطره ی جالبی نداشت …فقط سختی بود و سختی …
فقط درد بود و درد …
فقط باختن بود و ساختن …
زیستن هر بار بدتر روی سرش خراب می شد و نیوراد مصمم تر به ساختن آن آوار ادامه می داد مثل الان . شیطان سرسخت بود ، به این راحتی ها از پا در نمی امد او یک سربازی نبود که بخاطر طمع آدم های احمق حرکت کند او خود
شاه این بازی بود !
از قصد با قدم های نرم و آرام حرکت می کرد تا دیاتا بتواند به او برسد وقتی که حضورش را حس نکرد بدون اینکه سر برگرداند زیر دیدهی از دور نگاهش کرد که هنوز روی زمین خاکی قرار گرفته است و دستش درست روی آن جای سوختگی زیر چانه است و داشت گلویش را ماساژ می داد و گه گاهی سرفه می کرد. نه ! مثل اینکه رپر کوچولو قصد ندارد از روی زمین بلند شود و مسیر بیفتدد .
این دفعه ، کامل برمی گردد و بی حوصله دیاتا را نگاه می کند .
دیاتا از همان دور هم آوای خش دارش که عجیب با وجود خش دار بودن رسا ، گیرا و محکم بود را گوش داد .
_ باز که روی زمین میخ شدی !
_______________________
دیاتا روی صنقلبی شاگرد جای گرفته بود و متعجب به نیوراد زل زده بود . سیگاری کنج لبش بود و چشمانش را بسته بود .
_ مگه نگفتی ماشین بنزین نداره ؟
با صدای دیاتا چشمانش را خمار باز می کند . دود سیگار را توی صورت دیاتا فوت می کند و نیشخند می زند .
_ مگه باید همه چی رو بهت بگم ؟
بعد بی حوصله استارت می زند . و با یک کف دست از سیگار کام می گحرکت کرد و با کف دستی دیگر فرمان را می چرخاند . یک دستی رانندگی می کرد !
دیاتا نگاهی به شلوار جینش انداخت . پاره پوره شده بود و تیشرت سفیدش خاکی و کثیف …
تا به حال انقدر لباس هایش در این وضع اسفناک نبودند ، بودند ؟
چرا …بود ….موقعی که کف دستگیرش کردند همین جوری بود …مثل الان یک شلوار جین و یک تیشرت سفید تنش بود با تفاوت اینکه آن موقع ایران بود و مانتو و شال هم داشت . موقعی که به کف دستان ظریفش کف دستبند زدند موقعی که به زور ماموران زن به داخل ماشین پلیس هدایتش کردند هم لباس هایش همین قدر خاکی و اسفناک بود .
آن موقع که آرتمیس به ملاقاتش آمد هم لباس هایش اسفناک و تاسف بار بودند.
مادرش امده بود اوین تا آفرودیتش را ببیند …آن موقع چند سال داشت ؟ هفده هجده سال بیشتر نداشت که در اوین ماندگار شد …هفده هجده سال بیشتر نداشت که دنیز برایش پاپوش دوخت .
او را به جرم احتکار سیصد و پنجاه میلیون کالای قاچاق گرفتند در حالی که روحش هم از این سیصد و پنجاه میلیون کالا خبر نداشت …هنوز هم که هنوزه نگاه دنیز و تبسم پیروزی اش را به یاد داشت …او یک قربانی بود . قربانی نقشه ی دنیز …
آن روزگار که مادرش وارد شده بود ملاقاتش را خوب به خاطر داشت .
مکالماتشان در ذهنش تلقی شد …
رو به روی آرتمیس نشسته بود . با بی‌قراری مادرش را خیره شد مثل همواره خوش پوش بود و از سنش جوان تر می زد . رو به رویش بود با این تفاوت که یک شیشه ما بینشان قرار داشت و باید با تلفن با هم حرف می زدند . ملایم تلفن را بر می دارد . آرتمیس سر افکنده نگاهش می کند و تلفن را برمی دارد اامان جمله ای که از دهان آرتمیس در آمد این بود .
_ من اینجوری بزرگت کردم ؟
_ ماما..
آرتمیس ظالمانه وسط حرفش می پرد .
_ هیچی نگو دیاتا هیچی نگو نمی خوام حتی آواتو بشنوم…بین دوست آشنا سر افکنده ام کردی نمی دونم چه اشتباهی توی تربیتت کردم …یادته تو بچگیت می اظهار کردی یه کاری می کنم بهم افتخار کنی مولین ؟ این بود ؟ این بود اون کاری که می بیان کردی دیاتا ؟ مایه ی ننگم شدی که …دیگه من دختری به اسم دیاتا ندارم …دیگه مردی واسم …
_ ماما…
_ دیگه بهم نگو مولین …دیگه این اسمو به زبون نیار ، من مامان تو نیستم …
بعد اجازه ی هیچ حرفی به دیاتا نمی دهد . تلفن را سر جایش می گذارد و به سرباز علامت می دهد که می خواهد برود رفت … آرتمیس حرکت کرد و دیاتا خشک شده به جای خالی اش نگاه کرد . هیچ نگاهی به چشمان اشکی دخترکش نکرد . نگاهی به سیل اشک هایش نینداخت …بیان کرد تو مردی واسم …کدام مادری این را به بچه اش می گوید ؟
میل داشت دهان باز کند و بگوید من کاری نکردم …
تمایل داشت بغض را قورت دهد و بگوید من هیچ کاری نکردم واسم پاپوش دوختن …
ولی نشد …
نشد …
گاه باید بگی نشد و سرنوشت را بسپاری دست دریا …
آن موقع بود که مصمم شد لال شود . آوایش را در خودش خفه کند . لال بمیرد و دیگر حرفی نزند…
وقتی حرف زدن تاثیری نداد چرا باید حرف می زد …
لال می شد و به چرخه ی روزگارگار و قضاوت آدم ها زل می زد …
لال می شد و صدایش را در نطفه خفه می کرد …
مادرش بیان کرد او را نمی خواهد …اضافه کرد تو مایه ننگ منی …
ای کاش آدم ها می درک کردند با حرف هایشان چه گونه آدم می کشند …
حرف ها مانند گلوله ای هسسریع که به قلب و احساس آدم ها بی رحمانه شلیک می شوند و می کشند …
می کشند بی وقفه ، بی درنگ …
شلیک می شوند و درست دل آدمی را نشانه می گیرند …
مامور زن شانه اش را بی محبت می گیرد و دیاتا را به طرف سلولش می برد .
نگاه آخرش به جای حالی صنقلبی مادرش می افتد…
`نگاه آخر واقعا دردناکه
انگار آسونه اما در واقع
دردناکه …
واقعا دردناکه …`
___________________
_ کله استقلالی گریه بهت نمیاد ، گریه نکن !
به خودش می آید اشک هایش تمام گونه هایش را خیس کرده بودند . یاد مادرش افتاده بود ، یاد آن دوران سخت …
شش سال بود که مادرش را نمتوجه شده بود …شش سال از آن حرف ها گذشته بود …
شش سال …
نگاهی به نیوراد می اندازد . با سرعت از کنار ماشین ها لایی می کشید و مویی رد می کرد .
دیگر خبری از آن جاده ی مخوف و خاکی نبود حال در اتوبان بودند .
بی اختیار سد دفاعی نگاهانش در برابر اشک ها شکسته می شود .بی صدا باز اشک می ریزد …
_ باز که گریه می کنی کله استقلالی …این اشکا از کجات میان ؟
چطور متوجه شد ؟ نگاهش تمام و کمال به رانندگی اش است و هنوز هم سیگار کنج لبش می سوزد . حتی نیم نگاهی هم به دیاتا تا الان نینداخته بود …
با صدای تو دماغی اشک هایش را پاک می کند .دوست نداشت غرورش جلوی نیوراد خرد شود و او بفهمد که دارد از بی کسی گریه می کند .
_ من گریه نمی کنم .
نیشخندی می زند و با یک کف دست فرمان را کنترل می کند .
_ پس این اشکا چی میگن ؟
دیاتا بینی اش را بالا می کشد . چشمان ملتهبش را می مالد و حاضر جوابی می کند .
_ میگن سرت تو کار خودت باشه !

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بچه مثبت

مشاهده و دانلود ←

نیوراد این دفعه بر می گردد و نگاهش می کند انگار نه انگار حال در اتوبان هسشتاب‌زده و باید تمام دقتش به رانندگی اش باشد . شیشه ی سمت خودش پایین بود . فیلتر سیگار را به بیرون پنجره پرتاب می کند و با ابرو های بالا رفته از روی تمسخر دیاتا را نگاه می کند .
_ از این به بعد ، تحت هر شرایطی ، کار تو کار منم هست پس بیخود زر زر نکن رپر کوچولو !
بعد بیخیال نگاه از دیاتا می گیرد و به رانندگی اش ادامه می دهد .
او همین بود . یک حجم از خباثت و بیخیالی که مغرورانه دیاتا را دیوانه ی خودش می کد .
دیاتا ملایم لبخند می زند و طوری که نیوراد نشنود زمزمه می کند _ و من حدس می زنم تو هیچ وقت نمی فهمی این چه آسیب همیشگیه…
چشمانش از این همه اشک ، مغزش از این همه شوک شدن و جسمش از این همه فشار خسته بود … آنقدر خسته که حس می کرد می تواند برای صد ها سال بخوابد و دم نزند .
شیشه ی سمت نیوراد هنوز پایین بود و بخاطر سرعت زیادش باد شمشاهده کردی می وزید و هوای ماشین واقعا سرد شده بود شدت باد طوری بود که موهای نیوراد تماما پیچ و تاب می خوردند و خودش هم با آن تیشرت و شلوار جین پاره احساس سرما می کرد اما حس می کرد آنقدر نیرو ندارد که به نیوراد بگوید پنجره را ببند .
خوابش می رسید …نگاهانش آرام ساکت بسته می شود و دیگر چیزی نمی فهمد .

The post رمان آفرودیت و شیطان پارت ۲۸ appeared first on رمان دونی.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بهار رسوایی

مشاهده و دانلود ←