“پنج پر” پارت ۱۱

دیگه چاره ای نبود که با پارسا برم

قبل رفتنم با دخترا هماهنگ کردم واسه تحقیق میرم بیمارستان

تو ماشین هیچ حرفی رد و بدل نشد حالا من چجوری میتمایل داشتم مخ این پارسا رو بزنم

بهش نمیومد پسر بدی باشه اما اون پسر باباشه

کسی که ۸ سال خوابو ازم گرفت

حس کردم یه چیزی رو پام نشست

پارسا: خوبی؟! رنگت پریده

تند کف دستشو پس زدم بدنم مور مور شد

با داد بهش اضافه کردم ماشین بزن بغل بدون هیچ حرفی زد بغل

اومدم پیاده بشم

که ازم معذرت خواهی کرد و منظور خواستی نداشته

بار اامان قلبم میخواست گریه کنم یه چیزی گلومو فشار میداد نمیتونستم حرف بزنم

بدون اینکه چیزی بگم از پارسا جدا شدم

نمیدونم چجوری خودمو به ایستگاه اتوبوس رسوندم سرم پایین بود

همین طور تو فکر بودم که سایه ای بالا سرم حس کردم

بهش توجهی نکردم

یه آوای آشنایی به گوشم رسید

اینکه صوتی آرمینه

با اینکه زیاد نمی‌شناختمش از ته دل خیلی مسرور شدم

ولی چجوری اومده اینجا؟!

+ چجوری اومدی اینجا؟!

آرمین: نیم ساعته دارم آوات میکنم داری میگی چجوری اومدم اینجا؟!

پارسا زنگ زد بیان کرد حالت خوب نیست منم اومدم اونو فرستادم دنبال پروژه

+ خوب چیکار کنم؟! به من چه

آرمین: وای دختر تو الان نجویا شدی الان برات شده به من چه

+ آره خوب که چی؟!

آرمین: پاشو ببینم چرا رنگت پریده؛ آواتم که گحرکت کرده؛ اون پسره پارسا چیزی بهت گفت ؟!

+ بسیار داری سوال میپرسی

از اومدن آرمین به‌شدت خرسند شدم دوست داشتم همه چی رو بهش بگم یه احساس امنیت خاصی بهش داشتم

دوست نداشتم اونم درگیر انتقام من بشه

The post “پنج پر” پارت ۱۱ appeared first on رمان دونی.