فورا رو تخت دراز کشیدم و پتورو انداختم رو تن خودم.
عین اسکلا فکر میکردم زیر پتو جای امنیه. بِهم رسید درحالی که زیر پتو بودم.
یعنی یه جورایی پناه گراهی شده بودم.
کف دستشو عقب برد و خیلی محکم یه ضربه به باسنم زد.نامرد جوری هم زد که حتی با وجود پتو بازهم درد گراهی شد.از زیر همون پتو با نفرت اضافه کردم:
-کف دستت بشکنه الهییییی !!!
دستمو رو باسنم گذاشتم و آرام مالیدمش.خیلی درد گراهی شده بود.بالای سرم توقف کرد و اظهار کرد:
-دفعه ی دیگه چرت و پرت بگی و گنده تر از دهنت حرف بزنی دیگه یه همچین چیزی تحویلت نمیدم که…از پنجره پرتت میکنم بیرون!
اصلا فکر نمیکردم رو این جمله تا به این حد حساس باشه.چنددقیقه ای زیر همون پتو موندم تا وقتی که احساس کردم ازم دور شده و فاصله گحرکت کرده دست همون موقع پتورو از روی خودم کنار کشیدم و بعد نیم خیز شدم و قرار گرفتم رو ی تخت و بهش چشم دوختم.
مجدداً لم داد رو کاناپه اش.
باسنم از ضربه ی کف دستش درد گرفته بود.
سرمو به سمت قوری روی سماور برگردوندم.
بعد از یه بگو مگو چایی میچسبید.
جویا شدم:
-چایی میخوری!؟
در حین کتاب خوندن جواب داد:
-به تنها چیزی که احتیاج دارم خفه شدن تو و نگوش دادن صوتت هست!
خب! این آدمیزاد همیشه بدقلق بود.بدقلق و بداعصاب.پتورو کنار زدم و بلند شدم راهی شدم سماور.قوری رو برداشتم و دولیوان چایی برای هردومون ریختم.
من فهمیده بودم و کشف کردم که با یاسین باید از در دوستی وار شد وگرنه لج میکنه و میشه اون آدمی که نمیشه هیچجوره حریفش شد.
به سمش رفتم.
اصلا فکر نمیکردم تا به این اهل کتاب باشه. البته اون همیشه تنهایی میومد اینجا و کسی رو هم جاده نمیداد تو کلبه اش.
پس احتمالا میومد کتاب میخوند یا ساز میزد…
نزدیک که شدم لیوان رو به سمتش گرفتم و اضافه کردم:
-بفرماااا….کی دخترخاله ای به خوبی تو داره!؟
چپ چپ نگاهم کرد ولی درنهایت لیوان رو ازم گحرکت کرد.بدون اینکه ازش اجازه بگیرم خودمو به زور ودربرابر نگاه های خشمگینش جا دادم.
کتاب رو کنار گذاشت و گفت؛
-هوووووشه! عین گاو سرتو پایین میندازی به زور خودتو تو این نیم وجب جا میدی.
مظلوم نگاهش کردم و گفتم:
-بزار بشینم دیگه جا هست.
هرجور شده بود خودمو کنارش جا دادم.البته اون مبل راحتی که میشد پاینش روجوری تنظیم کرد بشه قد و قواره رو روش ولو کرد به اندازه ای بود که دوتا آدم بتونن روش دراز بکشن.
تو حالت قرار گرفته کنارش بودم
چاییم رو سر حوصله و آروم آروم چشیدم و بعد اظهار کردم:
-تو زیباترین کلبه ی دنیارو داری…
نیششو یه وری کرد و نگاهی تلخ به صورتم انداخت.چاییم رو که خوردم گذاشتمش کنار و دراز کشیدم.
سرمو کج کردم.تو این حالت دقیقا یه جورایی سرم روی شونه اش بود نگاهی به کتابی که داشت مطالعه اش میکرد انداختم و جویا شدم:
-کتاب بهشدت دوست داری!؟
جوابی به سوالم نداد و بهشدت آروم کتاب رو ورق زد.فکر کنم حالا حالا ها قصد نداشت با من خوب تا کنه و مهربون باشه.
البته گله ای هم نبود.
من خوب میدونستم که چه کار زشتی انجام دادم.
واسه اینکه سر حرف رو باز کنم گفتم:
-منم کتاب بسیار دوست دارم…
بازهم چیزی نبیان کرد.قرص سکوت خورده بود که هیچی نمیگفت و فقط کتاب میخوند.
چیزی نگفتم.
بیخود و بیجهت شروع کردم به وررفتن با انگشتام. دیدهم که به ناخنهام افتاد ذهنم رفت سمت اینکه اینبار چه لاکی به ناخنهام بزنم!
صورتی، قرمز، بنفش، ترکیبی….
ذهنم سمت همین چیزا بود که واسه چند لحظه کتابشو پایین گحرکت کرد و جویا شد:
-دیگه بهت زنگ نزد!؟
سرمو یه کوچولو کج کردم و زل زدم تو چشمهاش و پرسیدم:
-کی !؟
بهآرامی جواب داد:
-بهراد…
حس کردم به زبون آوردن اسم رفیق واسش بسیار سخت و من واسه اامانبار این وسط بهشدت حس گناه بهم دست داده بود.
من با کِرم ریختنهام باعث شده بودم رفاقت دیرینه ی اونها حسابی بهم بخوره و پایه هاش سست بشن.
ابروهام رو بهآرامی بالا و پایین کردم و جواب دادم:
-نه…یعنی نمیدونم…بلاکه!
به پهلو چرخیدم.سرمو رسما گذاشتم رو شونه اش و دستمو دور بدنش حلقه کردم و با آوا و لحنی دلگیر و حالتی نادم اضافه کردم:
-یاسین من معذرت میخوام. ..
زل زد تو چشمهام.
من واقعا پشیمون بودم.خیلی همپشیمون بودم.
با بغض اضافه کردم:
-معذرت میخوام که باعث شدم رفاقتت با صمیمی ترین رفیقت بهم بخوره…معذرت میخوام….
لحظه آخر صدام دچار چنان لرزشی شد که خودش هم درک کرد اشک تو چشمهام جمع شده.
سرش رو خم کرد تا بهتر بتونه منو ببینه و بعد گفت:
-اشک تماسح نریز سوفیا…من تورو میشناسم.من میدونم چه مارمولکی هستی…..
فین فین کنان سرمو بالا گرفتم و گفتم:
-بخدا اشک تماسح نیست….من واقعا پشیمونم
پوزخندی زد و سر منو به زور از روی شونه ی خودش برداشت و بعقلبیوانچایی رو از روی میز قد بلند کرد و مشغول خوردن شد….
راستش…احساس میکنم همین که حاضر شده بود چایی که من واسش درست کردمو بخوره نشونه ی خوبیه….
راستش…احساس میکنم همین که حاضر شده بود چایی که من واسش درست کردمو بخوره نشونه ی خوبیه…
دستم هنوز دور بدنش حلقه بود.بدون اینکه سرش رو خم کنه نگاهی به به کف دستهام انداخت و اضافه کرد:
-میشه این کف دستهای لعنتیتو از بدن من جدا کنی ؟!
به کف دستهام نگاهی انداختم.عین کنه بهش چسبیده بودم ولی اصلا فکرشم نمیکردم این موضوع باعث غمگینی اون شده باشه.به آرومی دستهامو از دور تنش آزاد کردم و بعد سؤال کردم:
-خوشمزه اس!؟
با اخم و لحن شتابزدهی جواب داد:
-چی!؟
نیشمو تا بناگوش باز کردم و جواب دادم:
-خب چایی دیگه!
-بد نی..
-بد نیست یا خوش طعم !؟
دیگه حتی چایی رو هم نخورد.سگرمه هاش زد توهم و لیوان رو کنار گذاشت و بعد اضافه کرد:
-یه چایی واسه ما آوردی انگار سه سفره هفت رنگ پهن کردی هی خوبه خوبه خوبه…چاییه دیگه…مزه زهرمارهم بده واسه من فرقی نداره پس هی نپرس!
تا میومدم باخودم به این نتیجه برسم رابطه اش داره کم کم خوب میشه باز شتابزده خویی میکرد.
سگرمه هامو زدمتوهمو گفتم:
-باشه باباااا…چه زود از کوره در میره
از کنارش قد بلند شدم و قدم زنان حرکت کردم سمت پنجره.
از ظرف توت فرنگیا یه توت فرنگی دیگه برداشتم و گذاشتم دهنم.
پرده رو کنار زدم و نگاهی به بیرون انداختم و سؤال کردم:
-تواز اینجا نمیترسی!؟
سرمو به سمتش برگردوندم تا جواب بده.مجدداً دراز کشید رو کاناپه و بعدهم جواب داد:
-مگه بچه ام که بترسم!
بار دیگر بیرون رو چشم دوختم و بیان کردم:
-ترس که فقط مال بچه ها نیست!
حرفهامو درک نکرد و بیان کرد:
-آخه اصلا از چی باید ترسید!
نگاههام روی فضای اطراف به گردش دراومد .این عمارت رور از شهر بود.بسیار دور از شهر ولی چراکه موروثی بودن حاضر نمیشدن بفروشنش برن جای بهتری زمین بخرن یا بکوبن و از اول بسازن …
مخوف بود خصوصا این قسمت جنگل مانند و پردرختش که یاسین تبدیلش کرده بود به ماوای امن!
همه جا تاریک بود و هراز گاهی صوتهایی از اطراف به گوش می رسید که آدمو وحشت زده میکرد.
انگار اصلا اینجا مکان زیستن آدمیزاد نبود.
بیشتر شبیه یه کلبه ی دور افتاده به نظر می رسید که قراره به زودی اجنه تسخیرش کنن.
پرده رو تودست نگه داشتم و اظهار کردم:
-خب اینجا ترسناکه….آدم حس میکنه هر لحظه فراره جنی روحی چیزی در اینجارو وابکنه وبیاد داخل…یا مثلا از پنجره!
سرش رو به سمتم برگردوند و اظهار کرد:
-این مزخراهی شدا چیه بلغور میکنی!؟ هان!؟ جن و روح کجا بود! جن و روحی هم اگه باشه تورو که ببینن خودجوش پا میزارن به فرار!
پرده رو رها کردم و از پنجره فاصله گحرکت کردم. خم شدم و اینبار دوتا توت فرنگی برداشتم و قدم زنان حرکت کردم سمتش.یکی از اون تون فرنگی هارو خودم توی دست گرفتم و گفتم:
-میخوری!؟
دهنشو باز کرد و این یعنی احتمالا همون معنی ” بله میخورم” رو میداد !
توت فرنگی رو به دهنش نزدیک کردم و گذاشتم لای لبهاش و اون هم توت فرنگی رو تو دهن گرفت و هم انگشتای من رو.
ایستادم و بدون هیچ حرفی فقط نگاهش کردم.خودش مچ کف دستمو گرفت و انگشتاشو از دهنم بیرون آورد.
نیشخندی زدم و با نگاه به انگشتای خیسم گفتم:
-فکر کنم انگشتای منو با توت فرنگی اشتباه گحرکت کردی!
پوزخندی زد و بعد کف دستمو به عصبانیت به حالت پرت کردن دورتر کرد و اظهار کرد:
-برو یه جا بشین که نه درست و حسابی بتونم ببینم نه درست و حسابی آواتو بشنوم!
دیوث! یه جوری حرف میزد انگار یه مگس مزاحم بودم که هی دور سرش میچرخم و وز وز میکنم.
ازش دور شدم و حرکت کردم سمت تخت.
همونجا نشستم .سعی کردم چنددقیقه ای ساکت بمونم اما نشد.دوباره پرسیدم:
-میگم چه عجب مائده عین جوجه اردکا دنبالت نیومد تا اینجا !؟ یه وقت سرو کله اش پیدا نشه داستان سازی بکنه!؟
کتابش رو به آرومی پایین گرفت.یه نفس پرحرص کشید و بعد گفت:
-سوفیاااا….
آهسته اضافه کردم:
-هوم !؟
با نفرت و غیظ جواب داد:
-هوم و درو بی درمون! مگه نبیان کردم سایلتت بمون…؟؟
ایششش!چندش.عین چی پاچه میگرفت.عصبی گفتم:
-خب من نمیتونم ساکت بمونم.من قلبم میخواد مدام حرف بزنم… وراجی کنم…درمورد چیزای مختلف صحبت کنم…
انگشتو به نشونه ی خفه خون گراهی شدن بالا آورد و گفت:
-یا میری رو سایلنت و هیچی نمیگی یا از این کلبه میری بیرون و برمیگردی تو اتاقت! انتخاب کن؟ کدوم؟
ترجیح میدادم وقتمو اینجا بگذرونم ولی برنگردم خونه برای همین جواب دادم:
-همون اولی….
با تاکید زیاد اضافه کرد:
-خب پس زیپو بکش و ساکت سرجات بشین!
پووووفی کردم و به پهلو دراز کشیدم روی تخت.شاید امشامگاه بد باشه ولی فردا روزگار خوبیه….
فردا میتونم برم به همون کافه ی دوست یاسر….
خداحافظ بیکاری….
خداحافظ پول تو جیبی گرفتم از پدر و مادر…..
پلکهامو روهم گذاشتم و سعی کردم بخوابم.یاسین که ظاهرا دیگه تصمیم نداشت خوندن اون کتاب رو ادامه بده قدم زنان اومد سمت تخت چراغهارو خاموش کرد و بعد اضافه کرد:
-شر…همیشه فقط مایه شر و زحمتی!
ندرک کردم منظورش چیه اما خب احتمالا دلیلش همین گرفتن و تصرف تختش بود.
یکی از بالشهای سفید رو برداشت و گذاشت روی زمین که همونجا بخوابه….
چرخیدم و بهش خیره شدم
کلافه بود قلبیلشم این بود که مجبور بود کف کلبه بخوابه….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن