لبش تیک گحرکت کرد:
-مضطرب چی باید باشم؟
رها تلخخندی زد.
شاید از اول ، راه را اشتباه آمده بود!
-همهش ساعتت رو نگاه میکنی. همهش حواست به اون دونفره. مثل یه جانی به جهانبخش نگاه میکنی!
همینکه تاکنون صبر کرده است ، یک هنر بزرگ نیست؟
یک خویشتنداری درخور!
چگونه تابهحال گردن آن حرامزاده را نشکسته است؟
-شاید همینطور باشه!
ابروهای رها بالا حرکت کرد.
ترسی عمیق به صورت بهیکبارهی از لحن جدی و بدون انعطاف شیرزاد در قلبش قرار گرفت تا همان لحظه کف دست به موهایش بکشد.
داشت شک میکرد به این اوضاع و خیرگی نگاه شیرزاد روی صورت رنگپریدهاش، دامن میزد به آن.
-چی تو سرت میگذره شیرزاد؟
دیدهان مرد به برق قرار گرفت.
اجزای چهرهاش را از نظر گذراند.
اگر میدانست چه در سر شیرزاد میگذرد ، شاید همان لحظه پا به فرار میگذاشت.
-اینکه امشب خیلی دلبر شدی…ولی حیف که…
تلفنش زنگ خورد و نگاه رها به صورت شیرزاد ماند.
حیف که؟
شیرزاد از آنجا دور شد و رها کف دست به میز پایه دار گرفت.
عزیز از روی صنقلبی شاهد اضطرابش بود.
شاهد نگاههای زهرآلود شیرزاد!
شاهد بود و هربار با خواندن یک صلوات ، از خدا میخواست آن شامگاه ، به خیر بگذرد.
شاید تصمیم داشت در اامان فرصت ، همهی حقیقت را به شیرزاد بگوید.
صلاح نبود بیش از این خاموشی کردن!
شیرزاد فاصله گرفته از جمعیت و برای پاسخ دادن تلفنش ، دورترین مکان را انتخاب کرد.
تماس از طرف مسعود خاتمه پیدا کرد و او مجدداً شمارع را گرفت.
-الو شیرزاد!؟
نگاهی به اطرافش انداخت.
به همان نقطهای که دخترک شانهبهشانه ی کسی دیگر ایستاده بود.
همانجایی که دست به پیشانیاش گرفت و شیرزاد لحظهای با متوجه شدن آن صحنه ، از یاد برد کلامی که خواست بر لب براند را…
نیم قدم به جلو برداشت و دیار با لبخند پلک باز کرد.
سرگیجه داشت؟
-شیرزاد؟الو؟
-اینجایید مسعود؟
دیار به تنهایی از آنها فاصله گحرکت کرد و قدمهای شیرزاد ناخوداگاه به همان طرف کشیده شدند.
-اره داداش… آوردمش…هردو تو ماشینیم!
شیرزاد قدمهایش را سریعتر کرد.
باید قبل از هرچیزی تنها با دیار صحبت میکرد.
-تا نیم ساعت دیگه بهت زنگ میزنم بیارشون داخل!
تماس را قطع کرد و پس سر دیار ، وارد عمارت شد.
حواس جهانبخش پرت صحبت با زنی به نام مادر…
آوازهی پیشرفت دم و دستگاه همسر سابقش را متوجه شده بود.
آوازهی بیشتر شدن ثروتش…
پس از مرگش ، ارثیهی کلانی برای جهانبخش به جا گذاشته بود.
**
دیار
شاید به عمد دورترین نقطه از دیگر مهمان ها را انتخاب کرده بودند.
شاید نمیخواستند دیده شوند و این از اخم های زن میانسالی که مانند یک ملکه روی صنقلبی تزیین شده نشسته بود، پیدا بود.
به وضوح متوجه لرزش کف دست جهانبخش بودم.
وقتی به آن سمت قدم برمیداشتیم، حتی رنگ پوستش هم عوض شده بود.
او مرد مرموزی بود که کمتر وقتی تحث تأثیر اطرافش واکنش نشان میداد.
اظهار کرده بود توسط مادرش رها شده است و من خواستم قدمی برای آن کودک رها شده در گذشته بردارم.
او گفته بود خواهرش به او ترجیح داده شده و من میمیل داشتم مهر خواهری را به قلبش بی اندازم.
او به خاطر گذشتهاش دچار ترومای شخصیتی شده بود و من فقط میمیل داشتم فقط یک قدم در جاده حل معضل های پیش وارد شده بردارم.
وقتی کنار میز پایهبلند آنان رسیدیم دختر جوانی که شباهت زیادی به مادرش داشت، با تبسم از جایش بلند شد و متعاقبش آن پسر نوجوان تپل.
یک دختر دیگر درست همسن و سال همان دختر کنارش بود و من نمیتوانستم درست تشخیص دهم کدامشان خواهر اصلی جهانبخش است.
شاید همانی که شامگاهیه به مادرش بود خواهر جهانبخش میشد!
سلام و خوشرسیدگویی ما و تعارفتکلیف آنها چند لحظه طول کشید. حتی متوجه شدم که دختر کناریشان فرزند اول همسر مادر جهانبخش است.
اوووه…باید چند ثانیه به نسبتی که داشت فکر میکردم تا متوجه میشدم!
به بیان درستتر ، مهمان ناخواندهای که همجادهشان آورده بودند، هیچ نسبت خونی با جهانبخش و خواهرش نداشت.
آن زن کماکان روی صنقلبی قرار گرفته بود و نگاه از صورت و قامت جهانبخش برنمیداشت.
خواهرش هیچ سنخیتی با خودش نداشت.
آن دختر مهربان به نظر میرسید. پر از شور حیات. خنده بر لب داشت و حتی مسرور بود از روبه رو شدن با برادر بزرگ ترش:
-امیدوار بودم یه اتفاق مثبت باعث تازهتر شدن روابط بین من و برادرم بشه. فکر نمیکردم روزگاری بخواد حتی به ازدواج فکر کنه!
تبسم زدم و هنوز لب به سخن باز نکرده بودم که جهانبخش با جدیت لب زد:
-اگر چندین ساله پات به این عمارت باز نشده فقط و فقط تمایل داشته ی خودت بوده!
تمایل داشتم با نگاه اشاره کنم که مهمان را نرنجاند ولی آن دختر سرزنده تر از آن بود که اینقدر زود برنجد.
سر کج کرد و تبسمش عمق گرفت:
-فکر میکردم ازم متنفری. اگر میدونستم تو خونه رام میدی هفتهای چند روز سرت خراب میشدم!
مهمان ناخوانده که رؤیا نام داشت ، لبخند نرمی روی لب راند و خیره ی قامت جهانبخش شد.
میتوانستم برق درخشانی که میان عنبیه هایش میچرخید را حس کنم.
در یک کلام ؛ زیبا بود و ظریف!
-مارال!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن