لبش تیک گرفت:
-دلواپس چی باید باشم؟
رها تلخخندی زد.
شاید از اول ، جاده را اشتباه وارد شده بود!
-همهش ساعتت رو نگاه میکنی. همهش حواست به اون دونفره. مثل یه جانی به جهانبخش نگاه میکنی!
همینکه تاکنون صبر کرده است ، یک هنر بزرگ نیست؟
یک خویشتنداری درخور!
چگونه تابهحال گردن آن حرامزاده را نشکسته است؟
-شاید همینطور باشه!
ابروهای رها بالا حرکت کرد.
ترسی عمیق به صورت بهیکبارهی از لحن جدی و بدون انعطاف شیرزاد در قلبش جای گرفت تا همان لحظه کف دست به موهایش بکشد.
داشت شک میکرد به این اوضاع و خیرگی نگاه شیرزاد روی صورت رنگپریدهاش، دامن میزد به آن.
-چی تو سرت میگذره شیرزاد؟
نگاهان مرد به برق نشست.
اجزای چهرهاش را از نظر گذراند.
اگر میاطلاع داشت چه در سر شیرزاد میگذرد ، شاید همان لحظه پا به فرار میگذاشت.
-اینکه امشامگاه بسیار خوشگل شدی…اما حیف که…
تلفنش زنگ خورد و نگاه رها به صورت شیرزاد ماند.
حیف که؟
شیرزاد از آنجا دور شد و رها کف دست به میز پایه دار گرفت.
عزیز از روی صندلی شاهد اضطرابش بود.
شاهد نگاههای زهرآلود شیرزاد!
شاهد بود و هربار با خواندن یک صلوات ، از خدا میتمایل داشت آن شامگاه ، به خیر بگذرد.
شاید تصمیم داشت در اامان فرصت ، همهی حقیقت را به شیرزاد بگوید.
صلاح نبود بیش از این سکوت کردن!
شیرزاد فاصله گراهی شده از جمعیت و برای پاسخ دادن تلفنش ، دورترین مکان را انتخاب کرد.
تماس از طرف مسعود خاتمه پیدا کرد و او دوباره شمارع را گرفت.
-الو شیرزاد!؟
نگاهی به اطرافش انداخت.
به همان نقطهای که دخترک شانهبهشانه ی کسی دیگر توقف کرده بود.
همانجایی که کف دست به پیشانیاش گحرکت کرد و شیرزاد لحظهای با متوجه شدن آن صحنه ، از یاد برد کلامی که تمایل داشت بر لب براند را…
نیم قدم به جلو برداشت و دیار با لبخند پلک باز کرد.
سرگیجه داشت؟
-شیرزاد؟الو؟
-اینجایید مسعود؟
دیار به تنهایی از آنها فاصله گراهی شد و قدمهای شیرزاد ناخوداگاه به همان طرف کشیده شدند.
-اره داداش… آوردمش…هردو تو ماشینیم!
شیرزاد قدمهایش را تندتر کرد.
باید قبل از هرچیزی تنها با دیار صحبت میکرد.
-تا نیم ساعت دیگه بهت زنگ میزنم بیارشون داخل!
تماس را قطع کرد و پس سر دیار ، وارد عمارت شد.
حواس جهانبخش پرت صحبت با زنی به نام مادر…
آوازهی پیشحرکت کرد دم و دستگاه همسر سابقش را گوش داده بود.
آوازهی بیشتر شدن ثروتش…
پس از مرگش ، ارثیهی کلانی برای جهانبخش به جا گذاشته بود.
**
دیار
شاید به عمد دورترین نقطه از دیگر مهمان ها را انتخاب کرده بودند.
شاید نمیتمایل داشتند مشاهده کرده شوند و این از اخم های زن میانسالی که مانند یک ملکه روی صنقلبی تزیین شده جای گرفته بود، پیدا بود.
به وضوح متوجه لرزش کف دست جهانبخش بودم.
وقتی به آن سمت قدم برمیداشتیم، حتی رنگ پوستش هم عوض شده بود.
او مرد مرموزی بود که کمتر وقتی تحث تأثیر اطرافش واکنش نشان میداد.
اضافه کرده بود توسط مادرش رها شده است و من تمایل داشتم قدمی برای آن کودک رها شده در گذشته بردارم.
او اضافه کرده بود خواهرش به او ترجیح داده شده و من میتمایل داشتم مهر خواهری را به قلبش بی اندازم.
او به خاطر گذشتهاش دچار ترومای شخصیتی شده بود و من فقط میمیل داشتم فقط یک قدم در راه حل معضل های پیش وارد شده بردارم.
وقتی کنار میز پایهکشیده آنان رسیدیم دختر جوانی که شامگاهاهت زیادی به مادرش داشت، با تبسم از جایش بلند شد و متعاقبش آن پسر نوجوان تپل.
یک دختر دیگر درست همسن و سال همان دختر کنارش بود و من نمیتوانستم درست تشخیص دهم کدامشان خواهر اصلی جهانبخش است.
شاید همانی که شامگاهیه به مادرش بود خواهر جهانبخش میشد!
سلام و خوشآمدگویی ما و تعارفتکلیف آنها چند لحظه طول کشید. حتی متوجه شدم که دختر کناریشان فرزند اول همسر مادر جهانبخش است.
اوووه…باید چند ثانیه به نسبتی که داشت فکر میکردم تا متوجه میشدم!
به بیان درستتر ، مهمان ناخواندهای که هممسیرشان آورده بودند، هیچ نسبت خونی با جهانبخش و خواهرش نداشت.
آن زن کماکان روی صنقلبی جای گرفته بود و نگاه از صورت و قامت جهانبخش برنمیداشت.
خواهرش هیچ سنخیتی با خودش نداشت.
آن دختر مهربان به نظر میرسید. پر از شور زندگی. خنده بر لب داشت و حتی مسرور بود از روبه رو شدن با برادر بزرگ ترش:
-امیدوار بودم یه اتفاق مثبت باعث تازهتر شدن روابط بین من و برادرم بشه. فکر نمیکردم روزگاری بخواد حتی به ازدواج فکر کنه!
لبخند زدم و هنوز لب به سخن باز نکرده بودم که جهانبخش با جدیت لب زد:
-اگر چندین ساله پات به این عمارت باز نشده فقط و فقط تمایل داشته ی خودت بوده!
خواستم با نگاه اشاره کنم که مهمان را نرنجاند ولی آن دختر سرزنده تر از آن بود که اینقدر زود برنجد.
سر کج کرد و تبسمش عمق گحرکت کرد:
-فکر میکردم ازم متنفری. اگر میدونستم تو خونه رام میدی هفتهای چند روزگار سرت خراب میشدم!
مهمان ناخوانده که رؤیا نام داشت ، تبسم نرمی روی لب راند و خیره ی قامت جهانبخش شد.
میتوانستم برق درخشانی که میان عنبیه هایش میچرخید را حس کنم.
در یک کلام ؛ زیبا بود و ظریف!
-مارال!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن