سینهام با درد تکان میخورد و محکم در آغوشش گراهی شدم.
روی صنقلبی قرار گرفته بود و این هم آغوشی اگرچه سخت بود، ولی من بعد از پسزده شدنهایی که از جانب مادر دومم تجربه کرده بودم، اکنون نیاز به گرمای همین آغوش داشتم.
-چه خوب که اوممتوجه شد… چه خوب که میبینمتون!
باید برمیخاستم و این سکانس هندی را تمام میکردم.
باید برمیخاستم و نگاه خیرهی مهمانها را از روی خودم و اشکی که ممکن بود روی صورتم راه بگیرد بردارم.
نگاه از چشمان خیره و حسرتبار عزیز برداشتم و به رها دادم. او که انگار اگر از مرد کناریاش جدا میشد ، نمیتوانست روی پاهایش بایستد.
-تبریک میگم. هم تولدت رو… هم ازدواجتون رو!
گلویم تکان خورد و در جواب تبریکی که مانند شلیک تیر به سینهام بود ، فقط لبخند بیمعنا و نیمبندی روی لب راندم.
برای چشمدرنگاه شدن با او باید نگاهم را بالاتر میفرستادم. برای خوشوارد شد گویی به او باید سرم را بالا میدادم و برای این ، نیاز به انرژی زیادی داشتم:
-خوش… اوممتوجه شد!
**
شیرزاد
باورش نمیشد این همان عروسک کوچولویی باشد که شیرزاد ماهها بچه میدیدش. باورش نمیشد این سریعیس جذاب ، همان چهرهی
معصومانه و بچگانهای باشد که اکثر اوقات با گریه نگاهش میکرد.
حالا آن فرشته در کنار یک دیو بدتینت ، خرولینخرولین میان مهمانان جاده میراهی شد و مسیر نفس بر شیرزاد میبست.
رژ لبزده بود…
دیدهانش را ارایش کرد بود…
یک لباس دلربای کشیده بر تن کرده بود و از همه مهمتر، دست دور بازوی آن دیو گره زده بود.
اینجور زمانها ، چقدر صبور بودن سخت میشد.
چقدر خوددار بودن ، مطیع نفس نبودن ، مانند یک آتشفشان سر بر نیاوردن سخت میشد.
و خدا آنجا همراه شیرزاد بود که دخترک خود برای جدا شدن از آن بازوی مردانه، داوطلب شد.
دیار به سمت عزیز حرکت کرد و برای در آغوش گرفتنش داوطلب شد.
بغض بود میان صدایش و آن تن ظریف ، انگار تازه در آن پیمسیرن شامگاه، زن بودنش را در چشم میکرد.
-همه چیز خوب پیش میره؟
از عزیز فاصله گحرکت کرد و کف دست دور صورتش گرد کرد. ناجی جانش بود این دختر.
شاید جمع کثیری از مهمانها شاهد این ماجرا بودند و جمع دیگری در عیش خودشان.
-خوبم…خداروشکر که خوبم!
-دختر کوچولومون خوبه؟ کلی براش دعا خوندم!
نذر هم کرده بود، ولی نمیتمایل داشت بگوید.
شاید اگر میاضافه کرد، به اجابت نمیقرار گرفت.
عزیز با بغض ریز خندید و باور داشت به دعاهای دیار:
-مگه میشه تو دعاش کنی و خوب نشه؟
-نگین خوبه؟
جهانبخش اجازه نداد فخرالسادات جواب بدهد و زیر نگاه عصیانگر شیرزاد لب زد:
-بردار بیارش اینجا عزیز. هر دستگاهی نیاز باشه برای بچهش میآرم خونه. هر دکتری لازم باشه برای بچهش پیدا میکنم!
برق خشم بود که در نگاه شیرزاد زبانه میزد. این گربهی دستآموز و ترسو نمیدانست امشامگاه اجلش آمده!
-اونجا راحت تره. تو بیا بهش سر بزن قربون قلب پاکت…بیا پیشش تا یه کم بار قلبش کم بشه!
لبهای دیار با حالتی از خنده لرزیدند و نگاه میخ شیرزاد، بیتوجه به مردمک های کنکاشگر رها روی صورتش دو دو میزدند.
امشب به کنار…
تمام برنامه هایش به کنار…
میتمایل داشت بداند دیار قبول میکند به آن خانه برگردد یا نه!
دلش میجوشید و نگاهانش مانند کودکی دخیل بسته به لب های او بود.
-من…من جمعه ها میرم حرم. شما هم نگین رو بردارید بیارید اونجا. هم حال و هواش عوض میشه ، هم کلی با هم حرف میزنیم. خوبه؟
آب سردی بر شانه های شیرزاد ریخته شد و نگاهش را فوراً با حالتی کلافه به طرف چپش چرخاند.
نه…دیار دیگر نمیمیل داشت هرگز به آن خانه برگردد .
دیگر نمیمیل داشت عطرش در آن راهرو بپیچد.
نمیخواست حتی رنگ آن منزل را هم ببیند و شیرزاد میتوانست تمام عمرش را بدهد، ولی به آن شامگاه برگردد.
آه بود که از سینه ی عزیز بررسید و جهانبخش با اعتماد به نفس کف دستش را به طرف دیار دراز کرد:
-دیارجان ؟ بقیه ی مهمونا منتظرن. باید بهشون خوشرسید بگیم!
**
شاید استخوانهای هردو پنجهاش دیگر به فغان امده بودند از این همه فشار.
مضطرب بود…
پریشان بود…
صمیمت آن دو اصلا به گونهای به نظر نمیرسید که انگار هنوز هم از هم دور باشند.
دخترک گاه به صورت جهانبخش نگاه میدوخت.
تبسم میزد.
سر به تأیید تکان میداد و شیرزاد بدون اینکه حتی کف دست خودش باشد، ریز به ریز حرکاتشان را از بر میشد.
تمام مدت، رها متوجه خشم بی امانش شده بود و او همان دختریست که امروز کفشهای عروسیاش را خرید.
نوبت آتلیه رزرو کرد و با تالارباغ مورد علاقهاش هماهنگ کرد که فردا از نزدیک دکور را ببیند.
بیش از هر چیزی ، کش موی زنانهای که دور مچ شیرزاد بود به ذهنش تلنگر میزد و هیچ بوی خوبی به مشامش نمیرسید.
حسادت مانند مار دور سینهاش چنگ میزد وقتی میمشاهده کرد تمام حواس مردی که قرار بود همسرش شود ، روی قدمهای یک دختر دهاتی بیکس و کار است و این همه زیبایی او را نمیبیند.
شاید مدتش رسیده بود یک تصمیم قطعی بگیرد …
شاید دیگر بس بود این همه تحقیر شدن…
شاید روبهرو شدن با حقیقت ، بزرگترین تلخی زندگیاش میشد ولی…این سناریو نباید اینگونه ادامه پیدا میکرد!
-نگران چیزی هستی؟
شیرزاد نگاه از صحنهی مقابلش گرفت.
همانجایی که دخترک با خانوادهای اصلی جهانبش در حال خوش و بش بود .
درد داشت سینهاش را از پا درمیآورد و شک ، خوره شده بود به جانش!
آن دو به راستی داشتند با هم عیاق میشدند؟
دیار برای خوشحال کردن جهانبخش ، مادرش را آورده بود!
مادرش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن