**
دیار:
نگاهم با ولع به تکتک وسایلش دوخته میشد. آن ویالون، آینهای که بارها و بارها خودش را از آنجا نگاه کرده است. چوب رختی که چندین لباس از او رویش مشاهده کرده میشد. روتختیاش، بالشش، حتی به پارکتهای کف اتاق که رد قدمهای او رویشان بود.
روی دیوار تابلوی بزرگی مشاهده کرده میشد. یک تابلوی هنری و معنادار که من نمیتوانستم مفهومش را به درستی درک کنم.
یک گوی شیشه شکسته که یک فندک درونش قرار داشت. زنجیر فندک از قسمت شکستگی گوی بیرون زده و دورتادور گوی، یک دستبند فلزی و یک جفت کف دست به هم قفل شده!
گرچه تابلو سیاه قلم بود، ولی عمق آن نقاشی میتوانست هر کس را ساعتها به فکر فرو ببرد.
تابلوهای کوچک دیگری هم مشاهده کرده میشد. مثلاً یک زن که چادرش را دور تا دور یک کودک پیچانده بود. از چهرهی کودک فقط چشمانش پیدا بودند. و پاهای پینهبسته و زخمخوردهی آن کودک که از زیر چادر زن بیرون زده بودند!
نفس عمیقی کشیدم و بالشی که از کمد بیرون همراهم آورده بودم را روی تنها گلیم اتاق انداختم. بالش و پتو هردو!
-دیار؟ کجایی؟
صدای گحرکت کردهی نگین را میشنیدم که نامم را میخواند. شیرزاد بیرون رفت و جوابش به اینکه به خاطر من مجبور است در مغازه بخوابد یا نه را اینگونه داد:
«-دیر برمیگردم؛ اما برمیگردم! »
یعنی به مشاهده کردن رها رفته بود؟
آه کشیدم و هممدت که از اتاق خارج شدم، صدایم را بالا بردم:
-دارم میارم!
پشت در اتاق که رسیدم، چند تقه روی در زدم و بلافاصله صدای بیحوصلهی نگین را متوجه شدم:
-بیا تو دیگه؛ کیوان نیست!
در را باز کردم و او را در حالی که پاهایش را از تخت آویزان کرده و موهای به هم ریختهاش را کنار میزد متوجه شدم:
-خوبید؟
کف دستانش را به تشک تخت وصل کرد و بدون اینکه نگاهم کند لب زد:
-آمپولمو بیار!
نزدیکش شدم و سینی کوچک را کنارش روی تخت قرار دادم.
داشت آمپول را آماده میکرد. لبهی تاپ آزادش را بالا زد و وقتی تمایل داشت آمپول را دور نافش بزند، دیده بستم.
صدای نفس حبس شده از دردش را متوجه شدم. وقتی تمام بازدمی که نگه داشته بود را بیرون پرت کرد، جلو حرکت کردم تا سرنگ را از کف دستش بگیرم.
آن را در کف دستم رها کرد و با دردی که در چهرهاش مشخص بود، بار دیگر روی تخت دراز کشید.
-دمنوش گرم آماده کردم. اگر عاشق شدید بگید براتون بیارم.
-به خاطر مولینمه؟
از سؤال یکبارهی و بیربطش لحظهای مات ماندم. نگاهش که کردم، سرش را روی بالش ساز داد:
-عزیز بیان کرد برای بچهدار شدن من نذر کردی!
تبسم بیاختیاری روی لبهایم شکل گرفت. قبلترها شنیده بودم به دعا و نذر من نیازی ندارد.
-الانم که اومدی و ازم مراقبت میکنی. اینا به خاطر عزیزه؟
-من کاری که فکر میکنم درسته رو انجام میدم. البته که عزیز رو هم بسیار دوست دارم و حاضرم به خاطرش هر کاری که از کف دستم برمیاد انجام بدم!
نگاهی به سرتاپایم انداخت. رنگ پوستش به زردی میزد و میاطلاع داشتم بهشدت روبه راه نیست. من هم برای ورود به اتاق مجبور به استفاده از ماسکهای ضخیم بودم.
-خیلی بهت اعتماد ندارم؛ اما…
منتظر بودم ادامهی آن اما را بگوید. شاید حق داشت که به من اعتماد نداشته باشد. من یک دختر مرموز بودم که شاید از نظر او برای ماندن در عمارتشان خودم را به موش مردگی میزدم تا از طرف عزیز حمایت شوم.
ولی آن ولیی ته جملهاش میتوانست کنجکاوم کند.
-اما نمیشه خوبیهایی که میکنی رو نادیده گرفت. هر نیتی که پشتش هست؛ هر نیتی که من ازش بیخبرم؛ تو اومدی و تقریباً…
میان جملهاش مجبور شد جوری کمرش را حرکت دهد که شکمش اذیت نشود. و سپس ادامهی جملهاش:
-تقریباً جای منو واسه مولینم پر کردی. من مثل تو لوس و مهربون نیستم. یه جورایی شاید آرزوی عزیز این بود که من مثل تو باشم!
یه کافه تو شهرمون داشتیم که همواره روی درو دیوارش جمله های تک خطی عجیب مینوشت که ذهنتو به بازی میگرفت. یه روزگار به باریستاش اضافه کردم کی اینارو مینویسه؟
هنگام اظهار کردن آن حرفها نه اخمی به صورت داشت و نه با نفرت نگاهم میکرد. ترجیح دادم ساکت بمانم تا هر حسی که نسبت به من در خودش انباشته است را بیرون بریزد.
-ولی نیستم؛ نمیشم! نمیدونم چند درصد چیزی که از خودت نشون میدی واقعیه. هدفت چیه؛ از کجا اومدی اصلاً! اما یه وقتایی با حرفام دلتو میشکنم…عزیز همیشه میگه یا دلی رو نشکن، یا منتظر روزگاری که دلت به بدترین شکل ممکن بشکنه بمون. تو نفرینم میکنی؟
ابروهایم از چیزی که شنیده بودند به هم نزدیک شدند. عضلات صورتم به انقباض دعوت شدند و شوکه بودم از سؤالی که جویا شد.
-هر واکنشی که نسبت به تو نشون میدم، به خاطر اینه که بهت اعتماد ندارم. به خاطر اینه که فکر میکنم داری نقش بازی میکنی. من آدم مهربونی نیستم؛ رفع ابهام کن؛ ثابت کن که قابل اعتمادی، تا منم یه جورایی با رفتارای مولینم کنار بیام!
من نمیتوانستم به او ثابت کنم که قابل اعتمادم.
من و زندگیام سراسر راز بودیم. اگر تمامیت خودم را ثابت میکردم، شاید همان لحظه من را به پلیس تحویل میداد. و فکر کردن به این میتوانست دل من را به درد آورد.
قورت دادم بغضی که مانند چنگک گلویم را گراهی شده بود و او به سینی اشاره کرد:
-اونو هم قبل رفتن بذار رو عسلی؛ یک ساعت دیگه میخورم!
لبی تر کردم و فوراً سینی را برداشتم. شاید همین خاموشیم میتوانست بیاعتمادیاش را بیشتر کند.
سینی را که روی عسلی قرار دادم، به طرف درب خروجی قدم برمیداشتم که صوتیش از پشت سرم به گوش رسید:
-سعی نکن جای منو واسه مولینم پر کنی؛ درک کردی؟
کف دستم روی کف دستگیره ماند. حداقل میتوانستم درمورد این موضوع از خودم دفاع کنم. از شانهی چپ به طرفش برگشتم و صورت درهمش را در تاریک و روشنای اتاق مشاهده کردم:
-من هیچوقت نمیتونم جای شما رو واسه عزیز بگیرم؛ شما از گوشت و خون عزیزی؛ من یه غریبهم که فقط به اون زن پناه آوردم. نمیدونم چطور باید قابل اعتماد بودنم رو ثابت کنم؛ اما …ولی اینو مطمئن باشید که…هیچ وقت…هیچ وقت قصد آسیب رسوندن به عزیز و خانواده ش رو نداشتم و ندارم!
چیزی ناضافه کرد؛ فقط روی صورتم خیره ماند و من با نفس بند رسیده از بغضی که سراغم آمده بود، خودم را بیرون انداختم.
حق داشت!
نگین حق داشت که اینقدر به من بیاعتماد باشد. من هیچ مدرکی برای اثبات خودم نداشتم. درواقع من یک دروغگو بودم.
یک دروغگوی بزرگ که از رو شدن دستش واهمه داشت…
دواندوان به طرف اتاق او قدم برداشتم. داخل که شدم کمرم را به در تکیه دادم و این نفسهای کوتاه و بلندم بودند که سینهام را به تب و تاب
میانداختند.
دیوارهای اتاق داششتابزده به طرفم حمله ور میشدند. روزگاری که کف دستم برای او رو میشد …تا کی میتوانستم حقایق را پنهان کنم؟
اجتماعی نیستی؟
-باز اینا حرکت کردن تو وقت کشی… سوت رو بزن مرتیکه!
نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت. ساعت نزدیک به یک شب بود و هنوز موفق به صحب با مینا نشده بود. یعنی دخترک به جز وقت پذیرایی و چای آوردن، دیگر حتی از اتاقش بیرون هم نیامد.
دستی بین موهایش کشید و مسعود مشتی در هوا پرت کرد:
-آفسااااید…آفساااید حرومزاده. این داوَر بیشرفو اونجا واسه گ*وز پروندن گذاشتن؟
مسعود بود و بددهنیاش.
-مسعود؟
مرد با رکابی طرحدار و آن شلوارک گسرخوشش کاسهی تخمهها را روی میز هول داد و بالأخره داور سوت پایان را زد.
-ری*دم تو این داوری؛ گند داوری اینجا به اروپا هم سرایت کرد!
-گوشِت با منه مسعود؟ با مینا کار واجب داشتم. دختره بست نشسته تو اتاقش؛ برو بیارش بیرون!
مسعود روی مبل لم داد و بعد از خاموش کردن تلوزیون به طرف شیرزاد برگشت:
-مینا؟مینااا؟
آوایش قد بلند بود و قطعاً به گوش دخترک میرسید. اویی که چند لحظه بعد از اینکه شوهرش نامش را خواند، از اتاق بیرون رسید:
-چه خبرته مسعود؟همسایهها خوابن!
مسعود با ابرو به زنش اشاره کرد و باد به غبغب انداخت:
-ابهتمو میبینی شیرزاد؟
نگاه از شیرزادی که گویی دیگر صبرش رو تمام شدن میراهی شد ،گحرکت کرد و به مینا داد. دخترک آمد و کنار مبل تکنفره توقف کرد. با موهای بلند و خرمایی رنگش. با شومیز و شلواری که هنوز با لباسخواب عوض نشده بود و این یعنی او هم قصد نداشته بدون حرف زدن با شیرزاد بخوابد:
-بیا اینجا بشین؛ شیرزاد کارت داره!
مینا دیده در حدقه چرخاند و شیرزاد چانه بالا انداخت:
-برو یه چایی بیار مرتیکه. از وقتی اومدم پا تلویزیون بودی!
مسعود هم میدانست قطعا موضوع خصوصیای در میان است. حرفهایی که احتمالا شیرزاد نمیخواهد مسعود بشنود.
-میارم؛ اما سعی کن خلاصهش کنی. من عادت به موندن تو آشپزخونه رو ندارم!
مینا ادایش را درآورد و مسعود با همان ادا و اطوار، از جایش قد بلند شد:
-چه کنیم دیگه؟ مرده و ابهت مردونه ش! اصلا یادم نمیاد آشپزخونه چه شکلیه!
صدایش هر لحظه دورتر میشد. مینا روبه روی شیرزاد جای گحرکت کرد. با نگاه جدیاش:
-اگر درمورد رهاست، از همین الان بگم که…
-درمورد رهاست و تو هم باید برام توضیح بدی!
شیرزاد بود که با جدیتی بیشتر کف دستانش را به زانوانش ستون کرد تا مینا صدای آرام و مصممش را بشنود.
-از خودش بپرس هر سؤالی که داری. منو قاطی رابطهی خودتون نکنید!
-دقیقا به خاطر همین اینجام. چراکه نمیخوام از اون بپرسم!
زهرخندی روی لبهای دخترک شکل گحرکت کرد. یک زهرخند معنادار:
-چرا؟ بهش اعتماد نداری؟
لحظهای بینشان خاموشی پیش رسید و همین باعث وسعت گرفتن آن زهر خند شد:
-نداری…ببینم؟وقتی اونقدری بهش بیاعتمادی که نمیتونی یه سؤال ساده ازش بپرسی، چرا میخوای باهاش ازدواج کنی؟قَسَمشو خوردی؟
-از کجا میدونی یه سؤال ساده ست؟
-چون من اونقدری از دوستدختر تو نمیدونم که مهم به شمار بیاد!
-میدونی؛ خیلی خوبم میدونی! چرا به محض اینکه رابطهی تو و مسعود شروع شد، تو و رها به تیپ و تاپ هم زمشاهده کرد؟
مینا لحظهای مات ماند و شیرزاد از این مات زدگی عصبی میشد:
-دروغ میگم؟ تو و رها دقیقا روزی که رابطهی تو و مسعود علنی شد قطع رابطه کردید. تو دوست چندین و چند سالهی رها بودی. چه دلیل مهم و بزرگی وجود داره که این همه مدت قهر باشید و سایهی همو با تیر بزنید؟
زهرخند مینا داشت به یک خندهی ناباور تبدیل میشد. شاید خندهاش بیشتر عصبی بود تا ناباور:
-چیو میخوای بهم بفهمونی شیرزاد؟
فک شیرزاد قفل شد. درواقع حدسهایی میزد. ولی آن حدسها خشمگینش میکرد. حس بازیچه بودن به او میداد:
-تو میدونی رها قبلا با کی بود. کل گذشته ش رو از بری!
-میخوای بگی نکنه اون و مسعود با هم بودن و من به رها نارو زدم؟ اونم وقتی شما دو نفر با هم بومشاهده کرد؟
تکتک جملات را با همان حرص و ناباوری لب میزد و او هم مانند شیرزاد سعیاش این بود که صدایش به گوش مسعود نرسد.
لبهای شیرزاد به هم فشرده شدند :
-من نمیخوام هیچی بگم. اومدم که تو روشنم کنی!
-چی شد؟ تو که همیشگی ادای روشنفکرا رو درمیاوردی. میاظهار کردی برات مهم نیست رها قبلاً با کی بوده. الان نظرت عوض شده؟
-نپیچون قضیه رو. تو یکی خوب میدونی منظورم این نیست!
-پس منظورت چیه؟ اومدی از من بپرسی شوهرم با دوست دخترت رابطهای داشته یا نه؟
-درست صحبت کن!
-من فقط دارم جاده رو هموارتر میکنم. میخوام زودتر به نتیجه برسی!
-بگو…نتیجه رو بگو!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن