این یک وضعیت بد بود؛ یک بحران برای شیرزاد!
دیار در خونهاش بود؛ برایش غذا میپخت… برایشان!
یک غذای مخصوص فقط برای هردونفرشان. کیوان و نگین هردو مریض بودند و در اتاقشان قرنطینه…
از این به بعد باید با او تنها میماند؟
-ن…نه…کف دستتم درد نکنه. زحمت کشیدی!
-قیمه بهشدت دلبسته شدید. چند وقتیه کسی نبوده براتون آشپزی کنه!
به فکر شیرزاد بود! خورد و خوراکش؛ اینکه مدتیست غذای گرم خانگی نخورده است. قیمه دوست دارد و دیار با خلوص نیت برایش قیمه میپزد.
هنوز عاشق شیرزاد است؟ یا راست گفت که فراموشش کرده است؟
-خیلی گشتم تا همهی وسایل رو پیدا کنم. تو خونه لپه نبود؛ حرکت کردم از سوپری سر خیابون خریدم!
همین روزگار اول گزارش کار به شیرزاد میداد. راهی شده است دم سوپری محل و لپه خریده… شاید اگر برای هر کسی تعریف میکرد، به فانتزی که در مغز یک مرد شکل میگرفت، ساعتها میریز خندید. اما…
سعی کرد به خودش بیاید و از اجاق…از دیار فاصله گراهی شد:
-هر چیزی کم و کسر بود زنگ بزن خودم میارم!
تمایل داشت از جوء مسخرهای که برای خودش درست کرده بود دور شود. ولی ندرک کرد چرا جملهاش دیار را سرخ کرد.
دخترک دست برد و پرههایی که پشت گردنش فرستاده بود را باز کرد. چشمهای شیرزاد بیاجازه از عقلش داشتند حرکات انگشتان دخترک را دنبال میکردند که چگونه روسری را از جلو گره زد تا گلویش مشخص نباشد:
-پس من…من یه نگاه میندازم…لیستی که برای آشپزخونه نیازه رو براتون مینویسم!
زنگ هشدار در سر شیرزاد به صدا دروارد شد تا کف دست از خیرگی بردارد. کف دست از کنار هم قرار دادن جملات و مفهوم دادن به آنها.
زنگ هشدار به صدا در آمد تا سری تکان دهد و همان لحظه یک گام به عقب بردارد:
-من یه دوش میگیرم میام میزو میچینم!
گفت و بدون اینکه منتظر حرف دیگری بماند، از آشپزخانه بیرون راهی شد. در اولین اتاق، که اتاق خودش بود را باز کرد و تنش را داخل انداخت. چه اتفاقی در حال رخ دادن بود؟
دیده بست و دست بین موهایش کشید. هیچ چیز دیگر تحت اختیارش نبود. باید کاری میکرد…
فوراً و بدون معطلی دست در جیبش فرو برد و گوشیاش را بیرون کشید. شماره را گحرکت کرد و چشمبهراه ماند.
-از این طرفا بچه خوشتیپ؟!
صوتی پر انرژی مسعود را که متوجه شد، نفسش را محکم فوت کرد و روی تخت نشست :
-گندت بزنن؛ اینم رفاقته تو داری؟
-والا من که همواره هستم. شما عیارت راهی شده بالا با از ما بهترون میپری!
منظورش به رها بود و شیرزاد کاملا میدانست از وقتی رابطهاش با رها علنیتر شد، چند نفر از دوستانش را از دست داد.
بعد از آن روزگار…
-زر نزن؛ بگو کجایی!؟
-خونهی خودم! کجا میخوام باشم؟
ابروهای شیرزاد بالا رفتند. مسعود به منزلی خودش حرکت کرده بود؟
-منظورت خونهی باباته دیگه لندهور؟
-نوچ؛ من مثل تو بلاتکلیف نیستم داداش. راهی شدیم خونهی خودمون!
-یعنی عروسی کردی دیگه؟
-خانم اون کنترل رو بیار بزنمش فوتبال…
-بی مزه… کارت داشتم زنگ زدم!
-اظهار کرده بودم گذر ک*ن به آمپولزنی
میافته!
لحظهای میان تمام دلمشغاماهایش خندید و هنوز جوابی نداده بد که آوای دخترانهای در تلفن به گوشش رسید.
نفهمید چه اظهار کرد؛ ولی میشد حدس زد که مسعود به در مسخره بازی نزده است و اینکه به خونهی خودش رفته، واقعیت دارد.
خندهاش جمع شد و این بار جدی لب زد:
-عروسی کردی مسعود؟
-هیچوقت مارو جدی نگرفتی. داری ناناحتم میکنی!
-عروسی کردی و یه خبر ندادی؟ گو*ه بزنن اون رفاقتتو که به خاطر دعوای دو تا دختر، رفیق خودتو فروختی!
-باباااا…عروسی نگراهی شدیم؛ اینقدر زود قهر میکنی. عروسی بگیرم تو رو خبر نمیکنم؟
کف دست خودش نبود آن اخمهای در هم. دست خودش نبود که مانند این چند روز، تمام گذشته و اتفاقات معنادارش را کنار هم قرار میداد:
-یه کار واجب با مینا داشتم. حالا که پیشته گوشی رو بده به خودش!
-هیچ از این مأموریتهای ترسناک به من نده داداش. مینا الان به خون تو یکی تشنهست!
شیرزاد کلافه کف دست به پیشانیاش کشید:
-میخوام درمورد همون موضوع ازش بپرسم. کارم واجبه!
آری کارش از واجب هم واجب تر بود. موضوع برمیگشت به گذشتهی رها!
و هیچ مسیری به جز مینا مقابل شیرزاد نبود…
-حضوری بیا در خدمتیم برادر. هیچ معلوم نیست بعد از قطع کردن، منو قلع و قمع میکنه یا نه!
-مسعووود!
صدای جیغمانند مینا بود که به وضوح متوجه شده شد. شاید حالا او هم متوجه شده بود که مخاطب مسعود شیرزاد است.
-بیا این نمونه ش. لوکیشن میفرستم پاشو بیا. یه صفایی هم بده به خونهی تازه عروس دوماد!
نگاه شیرزاد به ساعت روی دیوار دوخته شد. به دیار قول داده بود بعد از دوش گحرکت کردن خودش میز را بچیند. دخترک حتما بهشدت خسته شده بود و شیرزاد اینها را وظیفهی او نمیمشاهده کرد:
-الان که نه؛ فردا غروب یه سر میام!
-بابا پاشو بیا دور هم خوش میگذره. امشامگاه بازی یوونتوس و اینتر!
میتوانست با دیار تنها روی یک میز بنشیند؟ قطعا نگین و کیوان شامشان را در همان اتاق میخوردند.
مرتیکه کیوان تا توانست ویروسش را در خونه پخش کرد حالا که نگین برگشته بود خودش را به موش مردگی زده و در اتاق حبس شده بود.
-هی مشدی؟شاپورم وردار بیار مشتاق دیدارشیم!
شیرزاد چانه بالا انداخت:
-شاپور نمیشه. میگم که کار واجب با مینا دارم!
-حالا چکار میکنی آخر؟ مینا الویه زده. اگر میای که یکی دولقمه برات بذارم!
سیب گلویش تکان خورد. دیار بسیار برای غذاها زحمت کشیده بود:
شما شامتونو بخورید. من تا یک ساعت دیگه میام!
**
حوله را از روی موهایش برداشت و روی چوب رخت انداخت. داشت شلوارش را پا میزد که در آینه چشمش به بالا تنهی خودش افتاد.
بالاتنهی خودش و تختی که پشت سرش قرار داشت!
چرا تاکنون به اینکه دیار قرار است کجا بخوابد فکر نکرده بود؟
زیپ و کمربند شلوارش هنوز باز بودند که کف دستانش را بند دراور کرد. لعنتی…
آن منزل سه اتاق بیشتر نداشت. یکی برای نگین و کیوان. یکی برای شیرزاد. و اتاق ته مسیررو که وسایل و جهیزهی نگین را آنجا گذاشته بودند و جای سوزن انداختن هم نداشت.
با کف کف دست ضربهای به دراور چوبی زد و باعث شد چند قطره آب از موهایش روی آن بچکد.
نمیشد که دیار در هال بخوابد!
او یک دختر بود؛ یک دختر خجالتی و مقید.
نمیشد تمام این دو هفته با شال و روسری گوشهای بخوابد مبادا مردی از این منزل برای آب خوردن بالای سرش رد شود و نگاهش به او بیفتد.
شیرزاد هر لحظه بیشتر به گندی که پیش آمده بود پی میبرد و از اینکه ممکن است دیار تاکنون برای پیش کشاندن این بحث چقدر روی خودش کار کرده عصبی بود.
فورا زیپ شلوارش را بست و یکی از تیشرتهای سیاهش را تن زد.
در کوتاهترین زمان وسایلی که بیشتر از همه مورد نیازش بودند را برداشت.حولهی تنپوش بزرگش که هنگام بیرون وارد شدن از حمام بر تنش بود و خداراشکر دیار هم در آشپزخونه بود. وسایل ورزشیاش، شارژر، شلوار اسلش خانگیاش… هرچیزی که نیاز بود بردارد تا برای برداشتنشان مزاحم دخترک نشود.
بدون اینکه سشوار بکشد شانهای به موهایش زد و بار دیگر وسایل را بغل زد.
از اتاق که بیرون رفت با قامت کوچک دخترکی که در خونهاش بود مواجه شد. دخترکی که با قرار دادن دیس برنج روی میز به طرفش برگشت.
دیار برگشت و تکه موی نَمداری که از مرد روی پیشانیاش افتاده بود، قلبش را به بازی گرفت.
نگاه از آن نقطه گراهی شد فوراً:
-جایی میرید؟
شیرزاد هم نگاه از گل گونههایش گراهی شد و هممدت که سینهای صاف میکرد، به طرف کاناپه رفت تا وسایلش را آنجا بگذارد:
-اضافه کرده بودم میام میزو میچینم. تو زحمت افتادی!
دیار نگاهش به وسایل بود و کسی در قلبش دلواپس میپرسید:
«-نکند به خاطر من مجبور باشد برای خواب به مغازه برود؟»
-زحمتی نبود که …
انگار در پس جملهی تعارفیاش یک سؤال بود که برای جویا شدنش دودِل به نظر میرسید. شیرزاد وارد شد و با متوجه شدن میز پر روی صنقلبی جای گراهی شد:
-لطف کردی! وسایلو آوردم بیرون که صبح تمایل داشتم برم ورزش، مزاحمت نشم. تو توی اتاق من میخوابی!
جملهی خبریاش حتی باعث سرخ شدن گردن خودش شد.
«تو توی اتاق من میخوابی! »
ابروهایش بالا رفتند و چه خوب که دیار صورت واحرکت کردهاش را نمیمتوجه شد.
دیار سراسر شرم؛ دیار سراسر دلدادگی؛ سراسر ذوق؛ سر روی بالش او میگذاشت امشامگاه؟
نه…سر تکان داد تا لرزشی که به جانش افتاده بود رسوایش نکند.
معلوم است که روی تخت شیرزاد نمیخوابد!
-ممنون؛ لازم نیست. من همینجا رو کاناپه میخوابم!
شیرزاد برای خلاصی از جو سنگین و پر از گرمایی که احاطهاش کرده بود کفگیر را برداشت تا برای خودش برنج بکشد:
-یه بار اضافه کردم تو اتاق من میخوابی، حرف توش نیار. نگین و کیوان هنوز بیدار نشدن؟
دیار کف دست به روسریاش کشید و تمام انرژیاش را به کار برد تا اولینها را رقم بزند. تنهایی با او شام خوردن…در منزلی شیرزاد!
روی دو صنقلبی پایینتر از شیرزاد جای گرفت و او هم خودش را مشغول کرد:
-نه، بیدارن. با لپ تاپ فیلم نگاه میکنن. غذاشونم دادم!
شیرزاد سر تکان داد و اامان قاشق خورش خوش رنگ و لعاب را روی برنج ریخت. بویش که معرکه بود…
-اخلاق نگین یه کم تنده؛ ولی اینکه علیرغم همهی اینا در حق خودش و بچه ش لطف میکنی مهربونی تو رو میرسونه!
دیار منتظر بود برق رضایت را در صورت شیرزاد ببیند و خوردن اولین قاشق آن غذا برایش اکتفا میکرد.
شیرزاد لحظهای برای مزه کردن آن غذا دیده بست.
طعمش را چگونه میتوانست توصیف کند؟
-من وظیفهمو انجام میدم. هر کاری هم که میکنم به خاطر عاشقییه که به عزیز دارم!
شیرزاد نگاه باز کرد و نگاهش در نگاه دخترک گره خورد.
و دیار مشاهده کرد؛ هم درخشش رضایت را در نگاهانش دید، هم یک عالمه سؤال…
به خاطر عاشقیش به عزیز؟
مگر میشد یک غریبه اینقدر کسی را عاشق شده باشد؟
شاید دیار عزیز را جای مادرش گذاشته بود!
اما کلمهی عاشقی…شیرزاد مانند کودکی شده بود که حتی نمیخواست عروسکش را کف دست مادرش بدهد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
