این سؤالی بود که شیرزاد همزمان با کشیده شدنش جویا شد و مسعود با مردمکهای گمسرور شده از خشم، تیر نگاهش را به مینا داد تا ساکت بماند. اما دخترک بدجور از دست رها شکار بود:
-زیرا از من میترسه! از نزدیک بودنم به رفیقای تو… از حرف زدنم میترسه!
مسعود این بار با همهی خشمش به طرف او برگشت :
-با تو نیستم؟
اشک در دیدهان مینا جمع شد. حتی نتمایل داشت آن را نشان دهد. از جایش بلند شد و مقصدش اتاق خودش بود. اما نتوانست جلوی خودش را بگیرد که آخرین جملهاش را خورهی جان شیرزاد نکند:
-اونقدری که من تاوان گذشتهی اون روانی رو دادم، خودش هنوز نداده!
صوتی به هم خوردن در اتاق که به گوش رسید، شیرزاد با صورتی سرخ شده خواست به همان طرف قدم بردارد که مسعود مقابلش از حرکت ایستاد:
-ولش کن زده به سرش!
شیرزاد چشم بست و تلاشش این بود که بر خودش مسلط باشد. سینهاش سنگین بالا و پایین میشد و گوش دادههایش سنگینتر بودند.
هر دو دست مسعود روی شانه هایش قرار گرفتند:
-شیرزاد؟ منو نگاه…
شیرزاد دیده باز کرد؛ ولی پلکش داشت نبض میزد. از اینکه فکر میکرد بازیچهی دست یک زن شده است. از اینکه ممکن بود بزرگترین ناروی عمرش را بعد از مادرش، از زنی که پایبندش بود، خورده باشد، داغ کرده بود.
-مینا چی میگه مسعود؟ هان؟ چرا رها باید از مینا بترسه؟
-ولش کن میگم…تو و رها با هم دعواتون شده؟
-با تواَم مسعووود! مینا چیزی از رها میدونه که من نمیدونم؟
مسعود به شانههای شیرزاد فشار آورد که بنشیند. میمیل داشت او را به آرامش دعوت کند. اما چیزی که با آن جملهها در سر شیرزاد فرو راهی شده بود، اجاره نمیداد ملایم بماند.
-بشین پسر. بشین تو…
-نمیخوام بشینم مرد حسابی، اون دهن بیصاحبت رو باز کن فقط!
مسعود کف دستانش را بالا برد:
-من چیزی از رها نمیدونم شیرزاد. اون قراره زنت بشه. قراره یه عمر باهاش زیستن کنی؛ چرا از خودش اینا رو نمیپرسی؟
شیرزاد گامی عقب رفت. یک گام دیگر…و روی مبل انداخت خودش را.
هردو کف دستش را بین موهایش چنگ کرد و مسعود آن حال مستأصل و پریشانش را میمتوجه شد.
-چون فکر میکنی حقیقت رو بهت نمیگه!
شیرزاد سرش را به پشتی مبل تکیه داد و نگاهش را به سقف دوخت. دیگر نمیاطلاع داشت چه چیزی درست است و چه چیزی اشتباه.
او برای این عصیان نیاز به یک تلنگر داشت. برای برپا شدن، نیاز به یک هول محکم داشت و …چه چیزی باعث شده بود اکنون درمورد رها کنجکاوی کند و پیاش را بگیرد؟
نکند به خاطر اینکه برای بیرون انداختن رها از زندگیاش دنبال بهانه میگشت؟
و برای گناهکار کردن دخترک مینا را گزینهی خوبی برای رو شدن کف دستش میدانست.
شیرزادی که گفته بود گذشتهی رها هیچ اهمیتی برایش ندارد!
میشد خودش را کتک بزند؟
شیرزاد داشت به آشغالترین آدم دنیا تبدیل میشد.
-حتی اگر یه ذره بهش شک داری، این ازدواج مسخرهست!
با مشتش ساکت روی پیشانی خودش زد و آوای ریخته شدن آب درون یک لیوان به گوشش رسید. و سپس مسعود که نزدیک میرسید:
-مردونگی این نیست با دختری که کمک کرد زندون نیفتی ازدواج کنی. تو داری در حق خودت و یه نفر دیگه ظلم میکنی. بگیر آب بخور!
شیرزاد به لیوانی که دست مسعود بود حتی نگاه هم نکرد و مسعود آن را روی میز گذاشت:
-اوکی! لطف بزرگی در حقت کرد که هیچکدوم از اطرافیانت نکردن. گندت بزنن که دو روزگار من و شاهپور خبر مرگمون رفتیم شمال، یه بختک انداختی تو زیستن خودت!
منظورش به رها بود. مسعود رها را مانند بختک میدید و به این فکر نمیکرد که اگر رها نبود او هم هرگز نمیتوانست با مینا آشنا شود.
-میشنوی دارم چه گ*هی میخورم؟ شیرزاد؛ رها دختر ترشیدهی دورهی قجر نیست که اگر تو باهاش ازدواج نکنی، بمونه رو کف دست مولینش. اون رهاست…
بالأخره شیرزاد سرش را از روی پشتی مبل برداشت و با غضب به مسعود نگاه دوخت:
-داری به من میفهمونی باید ولش کنم؟بعد منو اونقدر گاو میبینی که باور کنم از هیچی خبر نداری!
مسعود لحظهای وا ماند و شیرزاد کمرش را هم از مبل فاصله داد:
-دختره بیشتر از سه ساله که پای من مونده. مونده که ننهمو راضی کنم.
-پس غلط میکنی که شک تو دلت راه میدی. اومدی که چیو از ما بشنوی؟
شیرزاد با آشفتگی سر تکان داد و مسعود کف دست به کمر مقابلش توقف کرد:
-خودتو تباه نکن شیرزاد. وقتی تا اینجا اومدی، به خودی خود یعنی رها رو تو زندگیت نمیخوای و فقط تو معذوریتش قرار گحرکت کردی!
با هردو دستش به پیشانیاش فشار آورد. داشت دیوانه میشد دیگر.
-نیازی نیست حتماً چیزی از گذشتهش بفهمی. درسته من از تو گاوترم و چیزی حالیم نیست. ولی حداقل اینو میدونم نباید حیاتمو واسه زنی که دوسش ندارم بذارم. این همه مدت باهاش بودی، هنوز حالیت نیست داری چه گندی تو حیات خودت میزنی!
به یکباره دستانش را از صورتش برداشت و با پوست سرخ شده و گلویی که تحت فشار بود غرید:
-من هر گوهی که باشم … نامرد نیستم!
مسعود لحظهای خیرهاش ماند. خیره ماند تا به درک جملهای که با فشار از زیر دندانهای شیرزاد بیرون آمده بود برسد و…وقتی متوجه شد نگاه بست.
-لعنت…
شیرزاد از جایش کشیده شد. سوییچ موتور و تلفنش را از روی میز چنگ زد و داشت به طرف خروجی قدم برمیداشت که صوتی مسعود را پشت سرش متوجه شد:
-شیرزاد…
اهمیتی نداد. هیچ چیز اهمیت نداشت. آن روزگار باید جلوی غریزهی مسخرهاش را میگحرکت کرد.
شیرزاد سوار بر موتور شد و با یک استارت آن را از جایش کند.
چه میگفت با خودش؟
رسماً اقرار میکرد که از آن رابطهی یک شبه پشیمان است.
رسماً به غلط کردن افتاده بود و قلبیلش؟
مگر نه این بود که دیر یا زود آن اتفاق بین او رها رخ میداد؟
دنبال چه مدرکی میگشت شیرزاد؟
میان تک تک کلمات مینا دنبال چه چیزی بود؟چگونه معنا میکرد حرف هایش را؟
نمتوجه شد چند ساعت میان خیابانها چرخ خورد و وقتی جلوی خونهاش رسید ساعت چند بود. اما از خودش بدش میوارد شد. از وضعی که به سراغش آمده بود. از چیزهایی که سستش کرده بود و داشت از او یک حیوان عوضی میساخت.
کفشهایش را پشت در گذاشت و وارد منزلی تاریک شد. همه جا مخاموشی و بویی که آنجا را پر کرده بود، هیچ گاه هیچ گاه زیر بینی شیرزاد نپیچیده بود.
یک گرما…یک آهستهش که اضطراب در پیش داشت.
لعنت به هر چه ملایمش است!
چرا وقتی به ترکیب اضطراب و ساکتش محض فکر میکرد، نگاهش جلب در اتاقی میشد که کسی دیگر را در خود جای داده بود؟
سینهاش تند بالا و پایین شد و بدون لحظهای تعلل وسایل ورزشیاش را چنگ زد.
**
بعد از دقایق طولانی دویدن و ورزشهای سنگین، مقابل خانه رسیده بود.
آنقدر در دریای افکار مشوشش غرق شده بود که ندرک کرد چقدر طول کشید؛ فقط میدانست که اگر بیشتر بماند، هوا روشن میشود.
زیپ سوییشرتش را باز کرد و آن را روی طناب انداخت.
نگاهانش خواب میخواستند؛ ولی تنش هنوز از آدرنالینی که ورزش به او داد، روی پا بود.
وارد هال شد و گرمای خانه، پلکهایش را روی هم انداخت. برای نماز خواندن به این نیاز داشت که دوش بگیرد.
تیشرتش را هم از تنش بیرون کشید. نمیتوانست منکر این شود که چقدر خوابش میآید. حولهاش را میمیل داشت؛ یک دوش درست و حسابی… و دمی خواب…
باید دمی از فکر کردن به گفتههای مینا راحت میشد. از دلیلتراشی برای خودش…
کمربند شلوارش را که باز کرد، حولهاش را از روی دستهی مبل برداشت و با قدمهای آهستهتری به طرف در حمام رفت.
هیچ سر و صدایی به جز آوای قدمهای خودش به گوشش نمیرسید.
حمام جایی بود بین در اتاق خودش و خروجی مسیررویی که به آشپزخونه منتهی میشد.
حتی نخواست نیمنگاهی به طرف آن در بیندازد.
نگاه میکرد، باز هم سر و کلهی آن فکر و خیالها پیدا میشد.
شیرزاد نمیتمایل داشت سر سوزنی حضور او را به سؤالات امشامگاهش از مینا ربط دهد.
شکش به رها درست از شامگاهی شروع شد که او را به خلوت خصوصاش راه داد. نفسش را فوت کرد و حوله را روی زمین انداخت.
میمیل داشت ساعت هوشمندی که معمولاً برای ورزش از آن استفاده میکرد را از کف دستش دربیاورد که صوتی خشخشی پشت سرش گوش داد.
تاریک بود…هیچ لامپی روشن نبود و شیرزاد به صورت ناخودآگاه به عقب برگشت.
برگشتنش همانا و برخورد محکم یک جسم نرم و کوچک به سینهاش همان.
سکانسهای موازی…
در همان ثانیهی اول مردمکهایش به صورت غریزی گرد شد و در ثانیهی دوم، جسم کوچک سفیدپوش جیغ کشید.
یک جیغ تیز و پر از وحشت که توسط دست بزرگ شیرزاد خفه شد.
نیمه کاره ماند جیغ دخترک؛ چراکه کف کف دست مرد، روی لبهای کوچک و نرمش قرار گرفته بود و مغز شیرزاد، زودتر دریافت که او کیست.
نگاهانش مشاهده کردند چادر نمازی که از روی سرش سُر خورد و این فشار کف دست شیرزاد بود که به عقب هولش داد.
درست مانند دفعهیقبل؛ همان روزی که طفلک با آن حولهی نیموجبی میان کف دستانش اسیر شد و شاید تکتک سلولهای شیرزاد، روزگارها آن لحظه را برای خودشان تکرار کرده بودند که میل شمتوجه شد به انجام دوبارهاش داشتند.
-ششششش…منم…منم!
پشت دیارکِ ترسیده به دیوار چسبید و قلبش مانند یک نوزاد در حال شکافتن سینهاش بود.
با همان چشمان درشت و معصومش، به صورت شیرزاد زل زد و برای این کار، مجبور بود سرش را بالا بگیرد.
میان تاریکی، برق دو جفت دیده بودند که به هم دوخته شدند و حالا هردویشان میتوانسسریع حتی در کورترین نقطههای تاریکی، همدیگر را تشخیص دهند.
ذهن هردونفرشان در کسری از ثانیه، به یک روزگار سفر کند و مردمکهای مردِ بیخواب، برقصند روی تارهای مجعدی که اطراف صورت کالیوپ رنگی را در برگراهی شده بودند.
از یک نگاه به آن نگاه…
حالا مردمکهای شیرزاد خطبهخط چهرهی این دختر را از بر هسسریع و محال است با کسی اشتباه بگیردش.
بویش را میشناسد…
نگاهش را…
حتی…نرمی لب هایش را میشناسد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن