این سؤالی بود که شیرزاد همزمان با قد بلند شدنش جویا شد و مسعود با مردمکهای گمسرور شده از خشم، تیر نگاهش را به مینا داد تا ساکت بماند. ولی دخترک بدجور از کف دست رها شکار بود:
-زیرا از من میترسه! از نزدیک بودنم به رفیقای تو… از حرف زدنم میترسه!
مسعود این بار با همهی خشمش به طرف او برگشت :
-با تو نیستم؟
اشک در دیدهان مینا جمع شد. حتی نخواست آن را نشان دهد. از جایش بلند شد و مقصدش اتاق خودش بود. ولی نتوانست جلوی خودش را بگیرد که آخرین جملهاش را خورهی جان شیرزاد نکند:
-اونقدری که من تاوان گذشتهی اون روانی رو دادم، خودش هنوز نداده!
آوای به هم خوردن در اتاق که به گوش رسید، شیرزاد با صورتی سرخ شده میل داشت به همان طرف قدم بردارد که مسعود مقابلش توقف کرد:
-ولش کن زده به سرش!
شیرزاد نگاه بست و تلاشش این بود که بر خودش مسلط باشد. سینهاش سنگین بالا و پایین میشد و شنیدههایش سنگینتر بودند.
هر دو کف دست مسعود روی شانه هایش قرار گراهی شدند:
-شیرزاد؟ منو نگاه…
شیرزاد دیده باز کرد؛ ولی پلکش داشت نبض میزد. از اینکه فکر میکرد بازیچهی دست یک زن شده است. از اینکه ممکن بود بزرگترین ناروی عمرش را بعد از مادرش، از زنی که پایبندش بود، خورده باشد، داغ کرده بود.
-مینا چی میگه مسعود؟ هان؟ چرا رها باید از مینا بترسه؟
-ولش کن میگم…تو و رها با هم دعواتون شده؟
-با تواَم مسعووود! مینا چیزی از رها میدونه که من نمیدونم؟
مسعود به شانههای شیرزاد فشار آورد که بنشیند. میتمایل داشت او را به آرامش دعوت کند. اما چیزی که با آن جملهها در سر شیرزاد فرو راهی شده بود، اجاره نمیداد آرام بماند.
-بشین پسر. بشین تو…
-نمیخوام بشینم مرد حسابی، اون دهن بیصاحبت رو باز کن فقط!
مسعود دستانش را بالا برد:
-من چیزی از رها نمیدونم شیرزاد. اون قراره زنت بشه. قراره یه عمر باهاش زندگی کنی؛ چرا از خودش اینا رو نمیپرسی؟
شیرزاد گامی عقب حرکت کرد. یک گام دیگر…و روی مبل انداخت خودش را.
هردو کف دستش را بین موهایش چنگ کرد و مسعود آن حال مستأصل و پریشانش را میمشاهده کرد.
-چون فکر میکنی حقیقت رو بهت نمیگه!
شیرزاد سرش را به پشتی مبل تکیه داد و نگاهش را به سقف دوخت. دیگر نمیدانست چه چیزی درست است و چه چیزی اشتباه.
او برای این عصیان نیاز به یک تلنگر داشت. برای برپا شدن، نیاز به یک هول محکم داشت و …چه چیزی باعث شده بود اکنون درمورد رها کنجکاوی کند و پیاش را بگیرد؟
نکند به خاطر اینکه برای بیرون انداختن رها از زندگیاش دنبال بهانه میگشت؟
و برای گناهکار کردن دخترک مینا را گزینهی خوبی برای رو شدن کف دستش میاطلاع داشت.
شیرزادی که گفته بود گذشتهی رها هیچ اهمیتی برایش ندارد!
میشد خودش را کتک بزند؟
شیرزاد داشت به آشغالترین آدم جهان تبدیل میشد.
-حتی اگر یه ذره بهش شک داری، این ازدواج مسخرهست!
با مشتش ملایم روی پیشانی خودش زد و صدای ریخته شدن آب درون یک لیوان به گوشش رسید. و سپس مسعود که نزدیک میآمد:
-مردونگی این نیست با دختری که کمک کرد زندون نیفتی ازدواج کنی. تو داری در حق خودت و یه نفر دیگه ظلم میکنی. بگیر آب بخور!
شیرزاد به لیوانی که کف دست مسعود بود حتی نگاه هم نکرد و مسعود آن را روی میز گذاشت:
-اوکی! لطف بزرگی در حقت کرد که هیچکدوم از اطرافیانت نکردن. گندت بزنن که دو روزگار من و شاهپور خبر مرگمون حرکت کردیم شمال، یه بختک انداختی تو زندگی خودت!
منظورش به رها بود. مسعود رها را مانند بختک میدید و به این فکر نمیکرد که اگر رها نبود او هم هرگز نمیتوانست با مینا آشنا شود.
-میشنوی دارم چه گ*هی میخورم؟ شیرزاد؛ رها دختر ترشیدهی دورهی قجر نیست که اگر تو باهاش ازدواج نکنی، بمونه رو کف دست مولینش. اون رهاست…
بالأخره شیرزاد سرش را از روی پشتی مبل برداشت و با غضب به مسعود چشم دوخت:
-داری به من میفهمونی باید ولش کنم؟بعد منو اونقدر گاو میبینی که باور کنم از هیچی خبر نداری!
مسعود لحظهای وا ماند و شیرزاد کمرش را هم از مبل فاصله داد:
-دختره بیشتر از سه ساله که پای من مونده. مونده که ننهمو راضی کنم.
-پس غلط میکنی که شک تو قلبت مسیر میدی. اومدی که چیو از ما بشنوی؟
شیرزاد با آشفتگی سر تکان داد و مسعود دست به کمر مقابلش از حرکت ایستاد:
-خودتو تباه نکن شیرزاد. وقتی تا اینجا اومدی، به خودی خود یعنی رها رو تو زندگیت نمیخوای و فقط تو معذوریتش قرار گرفتی!
با هردو کف دستش به پیشانیاش فشار آورد. داشت دیوانه میشد دیگر.
-نیازی نیست حتماً چیزی از گذشتهش بفهمی. درسته من از تو گاوترم و چیزی حالیم نیست. ولی حداقل اینو میدونم نباید زندگیمو واسه زنی که دوسش ندارم بذارم. این همه مدت باهاش بودی، هنوز حالیت نیست داری چه گندی تو حیات خودت میزنی!
به یکباره دستانش را از صورتش برداشت و با پوست سرخ شده و گلویی که تحت فشار بود غرید:
-من هر گوهی که باشم … نامرد نیستم!
مسعود لحظهای خیرهاش ماند. خیره ماند تا به درک جملهای که با فشار از زیر دندانهای شیرزاد بیرون وارد شده بود برسد و…وقتی متوجه شد دیده بست.
-لعنت…
شیرزاد از جایش کشیده شد. سوییچ موتور و تلفنش را از روی میز چنگ زد و داشت به طرف خروجی قدم برمیداشت که آوای مسعود را پشت سرش گوش داد:
-شیرزاد…
اهمیتی نداد. هیچ چیز اهمیت نداشت. آن روزگار باید جلوی غریزهی مسخرهاش را میگراهی شد.
شیرزاد سوار بر موتور شد و با یک استارت آن را از جایش کند.
چه میگفت با خودش؟
رسماً اقرار میکرد که از آن رابطهی یک شامگاهه پشیمان است.
رسماً به غلط کردن افتاده بود و قلبیلش؟
مگر نه این بود که دیر یا زود آن اتفاق بین او رها رخ میداد؟
دنبال چه مدرکی میگشت شیرزاد؟
میان تک تک کلمات مینا دنبال چه چیزی بود؟چگونه معنا میکرد حرف هایش را؟
ندرک کرد چند ساعت میان خیابانها چرخ خورد و وقتی جلوی خونهاش رسید ساعت چند بود. ولی از خودش بدش میآمد. از وضعی که به سراغش رسیده بود. از چیزهایی که سستش کرده بود و داشت از او یک حیوان عوضی میساخت.
کفشهایش را پشت در گذاشت و وارد خونهی تاریک شد. همه جا مخاموشی و بویی که آنجا را پر کرده بود، هیچ گاه هیچ گاه زیر بینی شیرزاد نپیچیده بود.
یک گرما…یک ساکتش که اضطراب در پیش داشت.
لعنت به هر چه آرامش است!
چرا وقتی به ترکیب اضطراب و آهستهش محض فکر میکرد، نگاهش جلب در اتاقی میشد که کسی دیگر را در خود جای داده بود؟
سینهاش تند بالا و پایین شد و بدون لحظهای تعلل وسایل ورزشیاش را چنگ زد.
**
بعد از دقایق طولانی دویدن و ورزشهای سنگین، مقابل خانه رسیده بود.
آنقدر در دریای افکار مشوشش غرق شده بود که نمتوجه شد چقدر طول کشید؛ فقط میاطلاع داشت که اگر بیشتر بماند، هوا روشن میشود.
زیپ سوییشرتش را باز کرد و آن را روی طناب انداخت.
دیدهانش خواب میمیل داشتند؛ ولی تنش هنوز از آدرنالینی که ورزش به او داد، روی پا بود.
وارد هال شد و گرمای خونه، پلکهایش را روی هم انداخت. برای نماز خواندن به این نیاز داشت که دوش بگیرد.
تیشرتش را هم از تنش بیرون کشید. نمیتوانست منکر این شود که چقدر خوابش میآید. حولهاش را میخواست؛ یک دوش درست و حسابی… و دمی خواب…
باید دمی از اندیشیدن به گفتههای مینا راحت میشد. از قلبیلتراشی برای خودش…
کمربند شلوارش را که باز کرد، حولهاش را از روی کف دستهی مبل برداشت و با قدمهای بهآرامیتری به طرف در حمام حرکت کرد.
هیچ سر و آوایی به جز صدای قدمهای خودش به گوشش نمیرسید.
حمام جایی بود بین در اتاق خودش و خروجی مسیررویی که به آشپزمنزل منتهی میشد.
حتی نتمایل داشت نیمنگاهی به طرف آن در بیندازد.
نگاه میکرد، باز هم سر و کلهی آن فکر و خیالها پیدا میشد.
شیرزاد نمیتمایل داشت سر سوزنی حضور او را به سؤالات امشبش از مینا ربط دهد.
شکش به رها درست از شبی شروع شد که او را به خلوت خصوصاش جاده داد. نفسش را فوت کرد و حوله را روی زمین انداخت.
میتمایل داشت ساعت هوشمندی که معمولاً برای ورزش از آن استفاده میکرد را از دستش دربیاورد که صدای خشخشی پشت سرش متوجه شد.
تاریک بود…هیچ لامپی روشن نبود و شیرزاد به صورت ناخودآگاه به عقب برگشت.
برگشتنش همانا و برخورد محکم یک جسم نرم و کوچک به سینهاش همان.
سکانسهای موازی…
در همان ثانیهی اول مردمکهایش به صورت غریزی گرد شد و در ثانیهی دوم، جسم کوچک سفیدپوش جیغ کشید.
یک جیغ تیز و پر از وحشت که توسط کف دست بزرگ شیرزاد خفه شد.
نیمه کاره ماند جیغ دخترک؛ چراکه کف کف دست مرد، روی لبهای کوچک و نرمش قرار گراهی شده بود و مغز شیرزاد، زودتر دریافت که او کیست.
نگاهانش متوجه شدند چادر نمازی که از روی سرش سُر خورد و این فشار کف دست شیرزاد بود که به عقب هولش داد.
درست مانند دفعهیقبل؛ همان روزگاری که طفلک با آن حولهی نیموجبی میان کف دستانش اسیر شد و شاید تکتک سلولهای شیرزاد، روزگارها آن لحظه را برای خودشان تکرار کرده بودند که میل شمشاهده کرد به انجام دوبارهاش داششتابزده.
-ششششش…منم…منم!
پشت دیارکِ ترسیده به دیوار چسبید و دلش مانند یک نوزاد در حال شکافتن سینهاش بود.
با همان دیدهان درشت و معصومش، به صورت شیرزاد زل زد و برای این کار، مجبور بود سرش را بالا بگیرد.
میان تاریکی، برق دو جفت چشم بودند که به هم دوخته شدند و حالا هردویشان میتوانستند حتی در کورترین نقطههای تاریکی، همدیگر را تشخیص دهند.
ذهن هردونفرشان در کسری از ثانیه، به یک روزگار سفر کند و مردمکهای مردِ بیخواب، برقصند روی تارهای مجعدی که اطراف صورت کالیوپ رنگی را در برگراهی شده بودند.
از یک نگاه به آن دیده…
حالا مردمکهای شیرزاد خطبهخط چهرهی این دختر را از بر هستند و محال است با کسی اشتباه بگیردش.
بویش را میشناسد…
نگاهش را…
حتی…نرمی لب هایش را میشناسد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن