شاکی شده از همه گفتم :
-بابا بیاد چی بشه هان؟ ببین خوشی آدم رو زهرش میکنید کاش نمیاومدم.
بدون اینکه به چایی لب بزنم وارد اتاقم شدم و در رو قفل کردم.
خسته شده بودم از کار هاش همه اش پسرش. لعنت به این تبعیضی که بین دختر و پسر بود.
از اول هم همین بود اصلا حواسشون به من نبود.
با لرزیدن گوشیم از جیبم بیرون آوردم.
هَویرات بود.
روی زمین قرار گرفتم و آرام جواب دادم.
-الو؟
سرد بیان کرد :
-بیا بیرون باید باهات حرف بزنم.
نفسی کشیدم و گفتم :
-نمیشه آخه مردم فضولن الانم حتما بیرون هستن.
بیتوجه به حرفام گفت :
-خونه رو به روییتون کیه؟
متعجب گفت :
-چرا؟ چیزی شده؟
سرد بیان کرد :
-چقدر فَک میزنی تو، جواب سوالمو بده.
بهم برخورد.
-خونهی عمهام هست…
چیزی رو زمزمه کرد که ندرک کردم.
-این دختره هم سن و سال تو هم دختر عمته؟
وحشت کردم.
-آره، چیزی شده؟ چرا نمیگی؟
سرد اضافه کرد :
-هیچی اومد پیشنهاد دوستی و همخوابی رو بهم داد.
دلم شکست. انقدر براش مهم نبودم که جلوم اینا رو میاظهار کرد؟
خاموشی من رو که دید گفت :
-بیا بیرون درِ من رو باز کن.
مضطرب اضافه کردم :
-یعنی چی؟
نفسی کشید به ثانیه نکشید که تماس قطع شد و بوق اِشغال توی گوشم پیچید.
بعد از چند دقیقه در خونه زده شد.
به سمت بیرون حرکت کردم که متوجه شدم مولین چادر به سر در رو باز کرد. با دیدن هَویرات خشک شدم، اصلا نمیمتوجه شدم چی میگن.
با آوای مولین به خودم اومدم.
-دخترم بیا برو باباتو صدا کن این آقا باهاش کار داره.
خواستم چیزی بگم که هَویرات بیان کرد :
-مزاحم شما نمیشم، میرم دیدن همسرتون.
مامان که هول کرده بود اضافه کرد :
-پس صبر کنید دخترم بیاد راه رو نشونتون بده.
اشارهای به من کرد که مات شدم.
با صوتی مولین به خودم اومدم.
-دِ برو آماده شو دخترهی نگاه سفید.
چیزی ناظهار کردم و به سمت اتاقم راهی شدم بعد از پوشیدن مانتو بیرون اومدم و با اضافه کردن “زود برمیگردم” از خونه بیرون اومدم و در رو بستم.
به سمت باغ جاده افتادم که هَویرات قدم هاش رو شتابزده کرد و بهم رسید.
-لیدی نگو که قلبت برام تنگ نشده.
زیر لب اضافه کردم :
-دنبال چی هستی؟ چی رو میخوای به من ثابت کنی؟
پوزخندی زد و اظهار کرد :
-این که مالک تو منم، هیچ جا تنها نیستی و بدون خواست من نمیتونی کاری کنی، انگار تو دهاتتون چیزی یادت ندادن.
مُروا تو مثل موم تو کف دستمی.
بیتوجه به حرف هاش پرسیدم :
-با پدرم چیکار داری؟
خونسرد اضافه کرد :
-شنیدم مهمون نوازه.
یخ کردم، متوجه شدم قصدش چیه.
-خب که چی؟
سرد اظهار کرد :
-میخوام مهمون خونهی پدر زنم بشم.
حرصی شده گفتم :
-تو که کار خودت رو میکنی.
پوزخندی زد و حرفم را قطع کرد :
-خوبه که میدونی. شامگاه غذا زیاد بخور صبح جون داشته باشی.
کف دست هام رو مشت کردم.
بعد از اینکه باغ رو نشونش دادم گفت :
-نمیخوای بمونی؟ شاید میل داشتم بگم دخترش الان زنِ منه، نمیخوای عکس العملش رو ببینی؟
حفظ ظاهر کردم و با کف دست های مشت شده، اظهار کردم:
-تو مارموز تر از این حرفایی که بخوای لومون بدی!
هر غلطی قلبت میخواد بکن.
بازوم رو گحرکت کرد، من رو محکم به دیوار کوبید.
توی گردنم اظهار کرد :
-هار شدی ولت کردم اینجا، بلبل زبونی میکنی برام دخترِ خان، برسیم تهران آدمت میکنم.
با شنیدن صوتی پایی تند گاز محکمی از لبم گراهی شد و عقب کشید.
با دیدن مِهربُد هراسیدم قدمی عقب راهی شدم و سر به زیر انداختم.
انگار هنوز هَویرات رو نمتوجه شده بود.
-برای چی با این شکل و قیافه اینجا اومدی.
خواستم چیزی بگم که هَویرات گفت :
-سلام، من با خان کار دارم، حرکت کردم خونهاشون ولی همسرشون اظهار کردن نیستن و از دخترشون میل داشتن که به من راه رو نشون بده.
-پدرم داخل باغ هست.
هَویرات سرد گفت :
-میتونید من رو جادهنمایی کنید؟
مِهربُد با اکجاده سری تکون داد و جلوتر به مسیر افتاد هَویرات آروم اظهار کرد :
-احمق، رنگ و روت سفید شده اینجوری همه میفهمن یه اتفاقی بین من و تو افتاده.
پست سر مِهربُد به مسیر افتاد، دستی به گونهام کشیدم و جادهی خونه شدم.
دم در زهرا رو متوجه شدم، با یادآوری پیشنهادی که به هَویرات داده بود عصبی شدم.
-زن دایی اون پسره قراره پیش شما بمونه؟
حرصی شده زیر لب اضافه کردم “به تو چه آخه”
پشتش توقف کردم و گفتم :
-چه عجب از این ورا دختر عمه.
با لهجهی اصفهانی گفت :
-سلام عزیزم عجب از شماست.
حالم ازش بهم میخورد چون دو سال اصفهان درس خونده بود لهجشو عوض کرده بود مسخره تر از این آدم وجود داشت؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن