دور شدم و بیان کردم :
-برم به مولین کمک کنم.
تند به سمت کف دستشویی رفتم و با قفل کردن در گوشیمو بیرون آوردم. درست حدس زده بودم هویرات بود.
پیامی اومد بود.
سریع بازش کردم.
با خوندن تک تک کلماتش حس کردم سکته رو رد کردم.
«این پسره کی بود اومد تو خونتون؟»
سریع با دست لرزون براش نوشتم :
«تو…تو مگه نراهی شده بودی؟ نگو که موندی.»
بعد از چند دقیقه پیامش اومد.
«دختر بدی نشو، هستم و به زودی هم میام روی تخت، کنار تو!»
کف دست و پام رو گم کرده بودم و مطمئن بودم رنگم پریده براش نوشتم :
«تو رو خدا کاری نکن آبروم بره…»
بیتوجه به حرفم نوشته بود :
«شنیدم فردا همگی جمع میشین یه جایی، پس همه میرن ولی تو نمیری. گراهی شدی چی شد؟ خونه میمونی چون قراره پیشت بیام.»
به گریه افتادم، سر خوردم و رو پا نشستم.
پیام بعدیش رسید کف دستم :
«مُردی؟ چرا جواب نمیدی؟
اوه بیبی نکنه تو هم به رابطه هامون فکر میکنی؟»
به خودم و زندگیم لعنت فرستادم.
گوشی توی کف دستم لرزید. تماس از طرف هَویرات بود.
تماس را وصل کردم.
-سلام بیب.
با آوای بغض آلود و آرومی گفتم :
-چرا داری عذابم میدی؟
چرا نمیذاری نفس راحت بکشم؟
نفسی کشید و اظهار کرد :
-اوه لیدی میدونم قلبت تنگه، به زودی میام آرومت میکنم انقدر گریه نکن، اصلا چرا انقدر آروم حرف میزنی، کجایی؟
تقهای به درِ کف دستشویی خورد.
-مُروایِ من.؟؟
خانومم چرا نمیای بیرون؟
هین قد بلندی کشیدم و گوشی رو بدون این که خاموش و یا تماس را قطع کنم داخل جیبم انداختم.
با آوای لرزان بیان کردم:
-سپند تویی؟ چیکار داری؟ الان داداشم میاد برو شر درست نکن.
با لحن آرومی اظهار کرد :
-عزیزم چرا گریه میکنی؟
چیشدی؟ درو باز کن ببینم.
گوشی در جیبم لرزید، هول کردم و گوشی رو از جیبم بیرون آوردم.
تماس هنوز بر قرار بود، هَویرات قطع نکرده بود.
بعد از چند ثانیه قطع شد و بلافاصله پیامی از طرف اون روی گوشیم خود نمایی کرد.
«در رو باز کنی من میدونم و تو
مُروا کف دستش بهت بخوره خونِ جفتتونو میریزم، دعا کن کف دستم بهت نرسه»
جهان رویِ سرم خراب شد.
با گریه دعا دعا میکردم هَویرات به سرش نزنه بیاد.
آروم اضافه کردم :
-برو منم الان میام.
از شانس بدم لجبازیِ آقا گل کرده بود.
-یا بیا بیرون مُروا یا من میام تو.
چرا گریه میکنی؟ خب در رو باز کن ببینمت.
آوای هق هقم کل فضا رو پر کرده بود.
هَویرات از پشت تلفن سپند از پشت در عذابم میدادن و هر کدوم یه جوری بهم فشار میآوردن.
فرشتهی نجاتم به کمکم اومد.
-سپند جان برو ببین این مِهربُد کجا حرکت کرده من به مُروا کمک میکنم.
کلافگی سپند تو صداش موج میزد.
-چشم زن عمو اگه اتفاقی افتاده بهم بگید حتما، با هم دیگه دکتر ببریمش.
صوتی آروم مولین اومد.
-باز کن مادر، حرکت کردش.
گوشیم رو توی جیبم گذاشتم، در رو باز کردم و بیرون راهی شدم.
اشک هام رو پاک کردم و اظهار کردم :
-خوبم مامان جان نگران نشو.
لبخندی زد و اظهار کرد :
-باز هم بیموقع عادت شدی؟
لبم رو تر کردم و اضافه کردم :
-نه فقط کمی قلبم درد میکنه.
کف دستم رو گراهی شد و کشید طرف حال کوچیکمون، همزمان اضافه کرد :
-بیا بریم برات چایی نبات درست کنم بخوری.
بعد از اینکه چایی ریخت و برام آورد کنارم جای گرفت.
-اونجا چطوریه؟ غذا های خوابگاه خوبه؟ جای خوابت چی؟
دستم رو تو هم گره زدم و بیان کردم :
-همه چی خوبه مولین.
با لبخند اضافه کرد :
-برات غذای مورد علاقت رو درست کردم، راستی فردا من زودتر از همتون میرم، باید یه سر به خونه خالت هم بزنم اظهار کرده برم پیشش بعد از اونور با هم بریم.
مکثی کرد و گفت :
-مُروا خیلی مراقب خودت باش سپند میگفت اونجا بهشدت بده. شنیده معلما برای نمره دادن به دخترا ازشون باج میگیرین. درسته؟
گونه هاش از خجالت سرخ شد.
فهمیدم منظورش چیه، برای اینکه خیالش رو راحت کنم گفتم :
-مراقبم در ضمن به من کاری ندارن.
یکه خورده بیان کرد :
-وای خدا مرگم بده داداشت صورتت رو مشاهده کرده؟
منظورش به ابروهام و صورت اصلاح شدم بود.
آروم گفتم :
-از جاده دور آره، ولی نزدیکش نشدم، هنوز نمتوجه شده.
با دلخوری بیان کرد :
-این دخترهی عفریته پُرش میکنه، مِهربُدِ من بد نیست بخدا بهشدت پسر خوبیه.
پوزخندی از حمایتش زدم و با کنایه بیان کردم :
-یه بار نشد کنارت بشینم و از پسرت تعریف نکنی. سند خوبی هاش هم کبودی صورتم و بدنم توی بچگیمه نه؟
با ترش رویی اظهار کرد :
-بیا و خوبی کن، اصلا حقته کتک بخوری نگاه ما رو دور مشاهده کردی پرو شدی رو حرف من حرف میزنی مثل آدم هم جواب نمیدی بزار بابات بیاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن