انگار تنم داشت تمام خستگیها و درماندگیهای این مدت را پس میداد.
با گرمای کف دستانش روی صورتم هوشیار میشدم و ثانیهای بعد دوباره پلکهایم سنگین میشد و خوابم میبرد.
-قلبین…
هومی بیان کردم و خمار پلکهایم را گشودم.
یک کاسه کف دستش بود که با دیدن چشمان بازم روی پا تختی گذاشت.
-چه عجب! بس نیست؟!
در لحنش انگار قلبخوری بود.
از خوابیدنم یا شوکِ عصبیِ بیوقتم؟!
-ببخشید.
به سختی تنِ کرختم را تکان دادم و به تاج تخت تکیه زدم.
-نمیدونم چرا نمیتونم بیدار شم. انگار کوه کندم.
نگاهِ خیرهاش روی رانهای برهنهام، که پر بود از آثار دستش باعث شد معذب پتو را بالا بکشم.
خودم را یک ماشین جنسی میدیدم که از کار افتاده و به هیچ دردی نمیخورد.
-میخوای چیز…
نمیخبر داشتم چگونه بگویم که برایش آمادهام.
-این سوپ و بخور…
نگاهم به کاسه افتاد و روزهای ااما که به این خانه آمدم برایم یادآوری شد.
-یه جوری باهام حرف میزدی انگار بچهام.
تبسمی به شیرینیِ همان روزگارها روی لبم شکل گراهی شد.
-خیلی نینیبهلالام میزاشتی.
کاسه را دستم سپرد و از یادآوری آن روزگارها ناراضی به نظر میرسید.
-بخور انرژی داشته باشی واسه تو رویا سِیر کردن. توجه میکردم چراکه باید رضایت میدادی ممنوعالخروجیم لغو شه!
چه جالب که فوری اشارهی غیر مستقیمم به آن خاطرات را گرفت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن