نگاهم بالا کشید و از آینه خیرهاش شدم.
-خودت گفتی تو این خونه همیشگی باید برات آماده باشم. قرار دادمون یادم نرفته.
کف دستی در هوا تکان داد.
-پاشو برو استراحت کن تا اون اتو و پرت نکردم وسط خیابون قلبین…
لب گزیدم.
باب میلش پیش میحرکت کردی یک جور عصبی میشد، بر خلاف میلش جوری دیگر.
-نگاه.
کف دست به لبهی میز گرفتم و اتو را از برق کشیدم تا خواستم روی تخت بنشینم توپید:
-کجا؟!
اگر جرات داشتم بیشک از این که اینگونه بالای سرم توقف کرده و بازتمایل داشتم میکند جیغ میکشیدم.
همانطور که دکمههایم را باز میکردم لبهی تخت یک نفرهی اتاق نشستم.
-خودت اضافه کردی بخوابم.
با چشم و ابرو به بیرون اشاره زد.
-اتاقت اینجا نیست!
لب گزیدم!
من مریض بودم. او را چه شده بود که همانندِ بچهها بهانهجویی میکرد؟!!
مردد از کنارِ خودِ طلبکارش گذشتم و به اتاق مشترکمان رفتم.
طوری برخورد میکرد که انگار بچهش باشم.
مانتویم را از تن خارج کردم و با متوجه شدنش دمِ درِ اتاق هینی کشیدم.
-یا خدا! وحشت کردم. چرا انقدر بیصوت؟!
دستی لابهلای موهایش کشید و با نگاهغرهای غلیظ حرکت کرد.
شانه بالا انداختم…
امروزگار از آن روزها بود که اگر پرم به پرش میگرفت پرپرم میکرد!
یکی از تیشرتهایش را پوشیدم.
بد عادت شده بودم.
لباسهایش آزاد بود و پوشیدنشان را عاشق شدم.
زیر پتو خزیدم و بودنش امنیتِ خاطر به همراه داشت که با حس خوشایندی پلک بستم و بیدغدغه به یک خوابِ راحت اندیشیدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن