انگار تنم داشت تمام خستگیها و درماندگیهای این مدت را پس میداد.
با گرمای کف دستانش روی صورتم هوشیار میشدم و ثانیهای بعد بار دیگر پلکهایم سنگین میشد و خوابم میبرد.
-دلین…
هومی اظهار کردم و خمار پلکهایم را گشودم.
یک کاسه دستش بود که با مشاهده کردن دیدهان بازم روی پا تختی گذاشت.
-چه عجب! بس نیست؟!
در لحنش انگار قلبخوری بود.
از خوابیدنم یا شوکِ عصبیِ بیوقتم؟!
-ببخشید.
به سختی تنِ کرختم را تکان دادم و به تاج تخت تکیه زدم.
-نمیدونم چرا نمیتونم بیدار شم. انگار کوه کندم.
نگاهِ خیرهاش روی رانهای برهنهام، که پر بود از آثار دستش باعث شد معذب پتو را بالا بکشم.
خودم را یک ماشین جنسی میمشاهده کردم که از کار افتاده و به هیچ دردی نمیخورد.
-میخوای چیز…
نمیخبر داشتم چگونه بگویم که برایش آمادهام.
-این سوپ و بخور…
نگاهم به کاسه افتاد و روزگارهای ااما که به این منزل رسیدم برایم یادآوری شد.
-یه جوری باهام حرف میزدی انگار بچهام.
لبخندی به شیرینیِ همان روزگارها روی لبم شکل گراهی شد.
-خیلی نینیبهلالام میزاشتی.
کاسه را دستم سپرد و از یادآوری آن روزها ناراضی به نظر میرسید.
-بخور انرژی داشته باشی واسه تو رویا سِیر کردن. توجه میکردم چون باید رضایت میدادی ممنوعالخروجیم لغو شه!
چه جالب که فوری اشارهی غیر مستقیمم به آن خاطرات را گراهی شد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن