رمان شامگاه حوا از ملیکا شاهوردی یک رمان در ژانرهای رمان عاشقانه|رمان علمی – تبسیار|رمان مافیایی می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر ملیکا شاهوردی، رمان شامگاه حوا :
کف دستانش را با حالت خاصی، دوطرف بدنش نگه داشت و با پیچ و تاب حرکتشان داد.
تمام ناز و ظرافت های دخترانهاش را یک جا خرج کرد و هممدت، کمرش را در یک زاویهی مناسب چرخاند.
پشت بندش، همانند مار شکمش را تاب داد و بالاتنهاش را لرزاند.
تمام بدن سفیدش، خیس از عرق بود.
میدرخشید…
زیر چراغ های آبی الماسی لوستر مجلل و قد بلندی که از سقف آویزان بود برق میزد.
انگشت اشارهاش را از زیر چانه تا ترقوهاش کشید و ماهیچه های شکمش را لرزاند.
اندامش را تمولی به رخ گذاشت.
تصویرش درون آن دامن قد بلند و نیمتنهی سفیدی که با نگین و مروارید سنگ کاری شده بودند بیش از حد قشنگ بود.
و البته نگاهگیر و دلنواز!
نگاهش قفل رانهای تو پرش شد و پوزخندی کنج لبش قرار گرفت.
روی صورتش نقاب بود؛ ولی واضح میتوانست نگاهش را ببیند و متوجه شود پشتش چه چیزی پنهان است.
هدفش را از برق دیدهانش میتوانست بخواند.
در یک حرکت شال حریری که زیر پایش افتاده بود را چنگ زد و همانطور که مقابل بدنش میگحرکت کرد، با پیچ و تاب و مهارت چرخید.
به عقب راهی شد و دختری که پشتش مشغول رقص بود را به جلو هدایت کرد.
با اشارهی چشم و ابرو به او فهماند که خودش وسط بماند و ماموریت او را ادامه دهد.
باهوش تر از آن بود که فکرش را میکرد.
به سرعت مشغول تکان دادن بدنش شد و موهای شرابی کرلی شدهاش را به رخ کشید.
در اصل خودش مدیر گروه بود و همه حرکتهای سخت و نمایشی را او باید انجام میداد.
بدتر از آن، چهار دختری که هممسیرش روی صحنه بودند را نمیشناخت و تنها در حد اسم از آنها میخبر داشت.
البته این از بدشانسیاش بود که هر چهار نفر گروه خودش، درست در لحظهی آخر مریض شدند و مجبوری او به جلو حرکت کرد.
از نگاه مرد هراسید.
دیدهانش شتابزده و تیز بودند و چیزی در نگاهش پنهان شده بود.
حسی که نمیتوانست تعبیرش کند و فقط ترس را به وجودش تزریق میکرد.
با کشیده شدن آهنگ عربی که از اسپیکرهای اطراف سالن پخش میشد؛ گوشش سوت کشید و ابروهایش درهم فرو راهی شد.
نگاهش قفل دخترک بود که با حرکت همزمان بالاتنه و پاهایش، داشت ماموریتش را به نحو احسنت انجام میداد.
برای لحظهای آهنگ آرام شد و اینجا جایی بود که باید کف دسته جمعی، هرکدام برای چند ثانیه نمایش های یک دقیقهای اجرا میکردند.
هر پنج نفر، در یک خط منظم پشت هم ردیف شدند و کف دست هایشان را دوطرف تکان دادند.
نفری، تمام هنرهایشان را به نمایش گذاشتند تا مدتی که نوبت به او رسید و چشمان مرد برق زد.
برق نگاهش را حتی از همین فاصله هم میتوانست ببیند.
پشت نقابش، که با سکه های ریز نقرهای، از این سر تا آن سر کار شده بود.
موهای طلایی و بلندش را با کف دستانش بالای سرش جمع کرد و باسنش را لرزاند.
عضلات شکمش سخاوتمندانه در تیر رأس مرد قرار گراهی شدند و زبان روی لبهایش کشید.
با صلابت، مقابلشان نشسته بود.
روی صنقلبی عجیبی که نمیاطلاع داشت جنسش از چه چیزی است.
سنگ، یا چوبی همانند سنگ!
منزلاش یا بهتر بود میاضافه کرد عمارتش تضاد جالبی با جهانی بیرون داشت.
انگار این داخل مدت در سالهای قبل متوقف شده بود و هماهنگ با مد روزگار پیش نمیرفت.
بیشتر وسایلش کلاسیک و عتیقه بودند.
مسخره بود؛ ولی حس میکرد با نگاهش دارد او را میخورد.
حتی از همین فاصلهی دور و این بیراهه نیز نبود.
گوشهی پلکش شروع به نبض زدن کرد و استرس به دلش نشست.
نگاهان سرخ رنگش، تمام و کمال روی دخترک نشسته بود و نگاه شهوانیاش روی عضلات شکم و ران های تو پرش دو دو میزد.
زنجیر طلایی که دور کمر باریکش بسته بود در نور درخشید و باعث ریز شدن نگاهان مرد شد.
آنچنان برقی از نگاهش ساطع شد که برای لحظهای از حرکت توقف کرد.
سرگیجهی شدیدی نصیبش شد و نمیخبر داشت از خستگی و ضعف بود، یا چرخش مداوم و رقصیدنش…
ولی هرچه که بود؛ حالش را بد کرد.
دیگر نتوانست نگاه سنگینش را تحمل کند و مجدد به عقب چرخید.
قفسهی سینهاش با شتاب بالا و پایین میشد و نبضش آنقدری شتابزده میکوبید که واضح به گوشهای تیز مرد میرسید.
اینبار یکی از دخترهای دیگر جایگزینش شد.
بدون هماهنگی!
جسارت به خرج داد و جلو رفت.
آنقدری جلو که در قلب تاریکی فرو حرکت کرد و حتی توجهی به دو محافظی که کنار مرد ایستاده بودند هم نکرد.
نگاه متعجب هر چهار نفرشان روی هم نشست و همان لحظه آوای آهنگ بالا حرکت کرد و ضربدار شد.
با نگاهانی که دو دو میزد و قطرات درشت عرقی که روی صورتش پدیدار شده بودند، به دخترک و حرکات بیبرنامهاش خیره شد.
قصدش چه کاری بود؟
گول این تجملات و عمارت کلاسیک و سلطنتی مرد را خورده بود که داشت اینطور برایش لوندی میکرد؟
با بد شدن حالش و احساس بوی شمتوجه شدی که به مشامش خورد؛ کمی حرکاتش را آرام کرد.
در کنار آهنگ عربی، صوتی غرش چیز دیگری هم میوارد شد.
و بوی شدیدی که به حالت تهوعش انداخت.
مرد با ضرب های آرام روی پایش کوبید و دخترک با لبخند لوندی همان لحظه روی ران پایش قرار گرفت.
دیدهش روی شلوار جین مشکیاش قفل شد.
همانطور که نگاهانش روی دخترک بود؛ سرش را در گودی گردنش فرو برد و کف دستانش را هم دور کمرش سفت حلقه کرد.
با سوراخ شدن گوشتش، تکان سختی خورد و بلند ناله کرد.
ولی ذرهای نتوانست حرکت کند.
قدرت کف دستانش به طرز عجیبی زیاد بود و کم مانده بود تا استخوان های کمرش بشکنند.
از آنجایی که در تاریکی بودند؛ نتوانست درست و حسابی ببیند که مشغول چه کاری هسشتابزده.
خیال کرد که میخواهد معاشقه کند اما ثانیهای بعد، آوای جیغ دخترک همجاده با آهنگ ترکیب شد و اینبار بوی خون به مشامش رسید.
از حرکت توقف کرد و وحشت زده به صحنهی مقابلش چشم دوخت.
گویی عادی ترین چیز ممکن بود که آن سه دختر دیگر همچنان داشتند میرقصیدند.
همانند آدم های مسلخ شده…
انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده!
ضربان قلبش بالا رفت و مات ماند.
ثانیه ها کش وارد شده بودند و به سختی جلو میرفتند.
دست و پا زدن های دخترک کم شد و در نهایت به زمین پرتش کرد.
از جایش بلند شد و زبان روی لب هایش کشید.
لامپ بالای سرش روشن شد و شوکه ماند.
خون بود که از گوشهی لبش به پایین میچکید؟ یا اشتباه میکرد؟
وحشت زده به آن دختر که کف دسته کمی از جنازه نداشت نگاه انداخت.
چرا نمیتوانست درک کند اطرافش چه اتفاقی دارد میافتد؟
در خواب بود مگر نه؟
شاید…
شاید این هم مثل کابوس های دیگرش بود ولی نه…
این بار رنگ و بوی حقیقت داشسریع.
این بار تمام رویاهایش را داشت به واقعیت میمتوجه شد و از نزدیک لمسش میکرد.
جلو وارد شد.
نگاهش قفل چشمان لرزان دخترک بود.
نزدیک شدنش را که حس کرد؛ به عقب رفت.
احساس خطر کرده بود و مغزش فریاد میزد که فرار کند.
آوای تیزی چیزی را متوجه شد و مجدد گوشش سوت کشید.
در چوبی و بهشدت بزرگی که از آن وارد سالن شده بودند را هول داد و به سمت جادهرو دوید.
با سرعت و آخرین قدرت مانده در پاهایش دوید و هر چند گاهی به عقب نگاه میکرد تا ببیند پشت سرش است یا نه!
نگاه وحشت زدهاش را به اطراف دوخت و اشک هایش قطره قطره روی صورتش چکیدند.
این چه مصیبتی بود که گحرکت کردارش شد؟
همانطور که میدوید به تابلوهای ترسناک دیوار نگاه کردند.
شکلهایشان عجیب بود.
چند تا از تابلوهای بزرگ هم، تصویر زن و مردهایی بود که درحال معاشقه بودند و تک تک اندام هایشان با جزئیات زیاد کشیده شده بود.
کف دست روی دهانش گذاشت.
طوری ترسناک بودند که گویی نگاه همه آنها خیره به او بود.
بهیکباره کف پایش خیس شد و از حرکت ایستاد.
مات و مبهوت به پایین خیره شد.
چالهی زیر پایش خون بود مگر نه؟
به طرز مضحکی بله…
دیگر نتوانست طاقت بیاورد و آوای گریهاش قد بلند شد.
سر کشیده کرد؛ تمام دیوار ها خونی بودند و انگار داشتند او را قورت میدادند.
صدای سوت زدن مرد را که متوجه شد جیغ بلندی کشید و فرار کرد.
در ثانیهای همه چراغ ها خاموش و در تاریکی مطلق فرو حرکت کرد.
دلش از حرکت توقف کرد و قفسهی سینه اش شمشاهده کردا سوخت.
– نمیتونـــی فرار کنی بیب، هـــرجا بری، گیـــرت میـــارم.
صدایش همانند ناقوس مرگ بود و عجیب.
عجیب ترین آوایی که تا به حال گوش داده بود.
انگار…
انگار که دونفر هموقت باهم داششتابزده حرف میزدند.
دو شخصیت جدا و متفاوت که باهم ترکیب شده بودند.
هم خش داشت و هم همانند قطعههای موسیقی تیز…
ناخن هایش را محکم کف کف دستش فشرد.
کف دست و پایش یخ کرده بود و از شدت استرس، تمام بدنش داشت میلرزید.
کورکورانه دستش را روی دیوار گذاشت و با احتیاط جلو حرکت کرد.
انگار وسط یه بازی مار و پله گیر افتاده بود.
نمیتوانست جادهش را پیدا کند…
نمیتوانست خودش را از این جهنم بیرون بکشد و جانش را نجات دهد.
حضور کسی را پشت سرش حس کرد و بلافاصله کف دست سردی دور کمرش حلقه شد.
– دیدی گیرت انداختم توله سگ؟
جیغ کشیدهی کشید و خودش را جلو کشید تا فرار کند؛ ولی این بار شدید تر در آغوشش قفل شد.
طوری که حتی نتوانست خودش را تکان دهد.
این حرف را که گفت، مجدداً صوتی سوت در گوشش پیچید؛ این بار با شدت زیادتری و مسلخ شد.
دستور پشت آوایش، او را وادار کرد که اطاعت کند و همانطور خشک شده بماند.
– آفـــرین بلوندی، آفرین دختر طلایـــی…
نفسش را کنار گوشش رها میکرد و بو میکشید.
نفسش به طرز عجیبی سرد بود و باعث میشد لرز به تنش بنشیند.
سردِ سرد، همانند کف دستانش…
– اومـــم، چه بوی خوبی!
دلش میتمایل داشت برود و فرار کند؛ اما نمیشد.
بدنش بر خلاف میل و تمایل داشتهاش داششتابزده عمل میکردند و قفل شده بود.
نمیتوانست خودش را تکان دهد.
اشک هایش صورتش را خیس کردند.
چـــرا نمیتوانست حرکت کند؟
چـــرا خشک شده بود؟
چرا، چرا و هزاران چرا که دلیلی برایشان پیدا نمیکرد.
زنجیر دور کمرش را لمس کرد و ساعدش را در کف دستش گحرکت کرد.
دیدهانش در تاریکی برق میزدند و شاید توهم بود.
اما فکر میکرد مردمکهایش قرمز بودند…
اگر رمان شامگاه حوا رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم ملیکا شاهوردی برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان شامگاه حوا
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن