رمان شیفت

رمان شیفت از گیسو خزان یک رمان در ژانرهای رمان عاشقانه|رمان علمی – تبه‌شدت|رمان فانتزی می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمشاهده کردترین اثر گیسو خزان، رمان شیفت :

نگاهم هنوز به سوال پنج نمره آخر صفحه بود که برگه ام از زیر دستم بیرون کشیده شد و من همین که با بهت سرم و کشیده کردم مراقب بی اعصاب بالای سرم توپید:

– چند بار بگم وقت تمومه؟! نمی شنوی؟

آب دهنم و قورت دادم و با ناباوری به دور و برم چشم دوختم.. بقیه کی برگه اشون و تحویل داده بودن که من نمتوجه شدم؟ یعنی اون سوالای عجیب غریب.. براشون انقدر آسون بود که به همه اش جواب دادن و بلند شدن؟ پس.. پس چرا من واسه نصف بیشترشون نتونستم جواب درستی پیدا کنم؟!

یه بار دیگه نگاهم و به مراقبی که داشت برگه ام و بین بقیه برگه های توی دستش جا می داد دوختم و با عجز و التماس لب زدم:

– تو رو خدا پنج دقیقه دیگه بهم وقت بدید.. هنوز ننوشتم به‌شدتاش و!

– دیگه تا شامگاه که وقت نداری.. نود دقیقه واسه این امتحان وقت در نظر گرفته شده.. تو ده دقیقه هم بیشتر جای گرفتی.. دیگه باید خودت وقتت و مدیریت می کردی!

حین حرف زدن با خونسردی و بی تفاوتی مسیر افتاد سمت در و من همین که تمایل داشتم قد بلند شم و یه بار دیگه شانسم و با التماس کردن بهش امتحان کنم.. در باز شد و استاد سالاری.. همونی که این سوالای احمقانه رو طرح کرده بود و من و به معنای واقعی بدبخت کرده بود سرش و آورد داخل و رو به مراقب سؤال کرد:

– تموم شد؟!

– بله بالاخره تموم شد.. بفرمایید!

برگه ها رو که بهش تحویل داد.. وقت و تلف نکردم.. تند وسایلم و جمع کردم و بعد از برداشتن کوله ام از کلاس بیرون زدم!

اگه مطمئن بودم که ده و می گیرم و این درس کوفتی و پاس می کنم عین خیالم نبود.. ولی بعد از این که نصف بیشتر سوالای صفحه اول و نتونستم جواب بدم.. یه دور نمره ام و حساب کردم که دیدم زیر ده می شم و همه امیدم به اون سوال پنج نمره ای آخر بود که اونم فرصت جواب دادنش ازم گحرکت کرده شد و این یعنی.. به همین راحتی درس به این مهمی رو می افتم..

حالا منی که داشتم برای گراهی شدن مدرکم لحظه شماری می کردم.. باید سه چهار ماه دیگه صبر می کردم و یه بار دیگه فقط به خاطر این درس می اومدم دانشگاه و این اصلاً با منطقم همخونی نداشت!

واسه همین باید تمام تلاشم و می کردم و با این که می دونستم این استاد عصا قورت داده و بی اعصاب.. اهمیتی برای عز و جز کردن من قائل نیست.. خودم و بهش رسوندم و سعی کردم هماهنگ با قدم های زیادی دراز و بلندش مسیر برم و حرفم و بزنم:

– استاد.. تو رو خدا.. می شه برگه ام و بمتوجه شد؟ من هنوز چند تا سوال و جواب ندادم!

حتی برنمی گشت نگاهم کنه.. خیره به مسیر رو به روش.. مثل مجسمه هایی که از سنگ ساخته شدن و هیچ احساسی رو نمی تونن با صورتشون منتقل کنن لب زد:

– زمان امتحان کافی بود اگه درست و خونده بودی می تونستی تو نصف وقت مشخص شده جواب همه سوالا رو بدی.. وقتی نتونستی.. یعنی اصلاً نخوندی و دو ساعت بیشترم وقت صرف کنی فایده نداره!

– حالا شما یه لطفی بکنید فقط پنج دقیقه به من وقت بمتوجه شد.. به خدا خونده بودم فقط وقت کم آوردم..

– نمی شه.. نمی تونم حق بقیه دانشجوها رو ضایع کنم!

دیگه تقریباً داشتم دنبالش می دوییدم تا بتونم هم قدم باهاش راه برم.. در حالی که اون داشت تو طبیعی ترین حالت ممکن قدم هاش و برمی داشت..

– استاد شما همین الآن برید از هرکدوم از بچه ها که خودتون می خواید بسؤال کرد. اگه راضی نبودن شما این وقت و بهم بدید هرچی شما بگید! به خدا اونا وضع زندگی من و می دونن.. از خداشونه من زودتر درسام و پاس کنم و مدرکم و بگیرم..

این بار دیگه حتی جوابمم نداد و من به خیال این که دارم نرمش می کنم با عجز بیشتری ادامه دادم:

– تو رو خدا این یه بار و در حقم لطف کنید.. ترم آخرم.. این درس و بیفتم مجبورم بیخودی سه ماه دیرتر مدرکم و بگیرم.. من واسه شغلم به این مدرک…

همون لحظه بود که به یه مانع سفت و سخت برخورد کردم و با حس مایع لزج و زننده ای که اول روی صورتم ریخته شد و بعد روی مقنعه ام شره کرد.. هین کشیدهی کشیدم و سر جام وایستادم!

با چشمای گرد شده.. زل زدم به اون کسی که داشت با سرعت تو جهت مخالف ما حرکت می کرد و چراکه سر پیچ مسیررو بودیم همدیگه رو ندیدیم و حالا این برخورد صورت گرفت!

از شانس بد.. هم اون آدم و می شناختم و هم کارای احمقانه ای که تو این دانشگاه انجام می داد و نتیجه اشم شده بود.. همون مایعی که از ظرف استوانه ای شکل توی کف دستش.. روی نصف صورت من ریخته بود!

هنوز از فکر افتادنم تو این امتحان عصبی و کلافه بودم که حالا با این وضع حرصم بیشتر شد و حین کوبیدن یه پام روی زمین با حرص صوتش زدم:

– هوشمــــــند!

مثل همواره هول و کف دستپاچه شد و بعد از صاف کردن عینک گنده روی نگاهش با مضطربی اضافه کرد:

– تو رو خدا ببخشید.. من.. من اصلاً نمتوجه شدمتون.. شرمنده واقعاً.. استاد ببخشید!

با این حرفش تازه یادم افتاد که استاد سالاری هم درست کنار من وتوقف کرده بود که سرم و به سمتش چرخوندم و متوجه شدم اونم از این مایع آبی رنگ و لزج که معلوم نبود چیه و واسه چه کاری ساخته شده بی نصیب نمونده و فقط برگه های توی دستش و بالا گرفته که کثیف نشه!

نگاه حرصی و پر از اخمش و که از هوشمند گرفت.. یه کف دستمال از جیب کت کهنه و قدیمیش که به نظر می رسید مال پدربزرگشه درآورد و حین پاک کردن لباسش و بعد زیراه و گردن کثیف شده اش پرسید:

– این دیگه چه کوفتیه؟ چرا انقدر بوی گند می ده؟!

با این حرفش کف دستم و رو صورتم کشیدم و یه کم از اون مایعی که حالا رو نوک انگشتام چسبیده بود و بو کردم که متوجه شدم راست می گه.. یه بوی عجیبی داشت که زیادی تند بود و از ترس این که پوست صورتم و خراب نکنه به‌سرعت با پشت مانتوم پاکش کردم تا هر وقت راهی شدم خونه بشورمش!

هوشمند که لحظه به لحظه داشت از این شرایط شرمنده تر می شد جواب داد:

– چیزِ.. چیز خاصی نیست! داشتم یه چیزی رو آزمایش می کردم.. که انگار تو بعضی از ترکیبا یه کم زیاده روی کردم.. حرکت کردید خونه حتماً یه دوش بگیرید.. بوش از بین می ره!

با این حرف استاد و عصبی تر کرد که دستمال کثیف توی دستش و چپوند تو جیب پیمسیرن هوشمند و اظهار کرد:

– فقط منتظر دستور جنابعالی بودم! مرسی که اضافه کردی!

هوشمندم مثل همیشگی احمق بودنش و با گفتن:

– خواهش می کنم!

به نمایش گذاشت و بعد از حرکت کردن استاد روش و به سمت من برگردوند و شونه هاش و به معنی «مگه چی اضافه کردم؟» بالا انداخت!

با اشاره دستم یه «خاک بر سرت» تحویلش دادم و سریع پشت سر استاد راه افتادم و آواش زدم:

– استاد سالاری.. تو رو خدا وایستید یه لحظه!

وتوقف کرد و من همین که بهش رسیدم متوجه شدم دیدهاش و با کلافگی بسته و تا بازشون کرد.. میل داشتم در ادامه حرف قبلیم از موقعیت شغلیم که اگه دیر کنم ممکنه واسه همیشه از دستم بره حرف بزنم که کیفش و داد دستم تا براش نگهش دارم و حین مرتب کردن برگه های توی کف دستش پرسید:

– اسمت چیه؟

با ذوق از این که موفق شدم و می خواد بهم چند دقیقه بیشتر وقت بده تا سوالا رو جواب بدم گفتم:

– گندم کوهیار!

برگه ها رو ورق زد و برگه من و از لاشون بیرون کشید و نشونم داد:

– اینه؟

– بله استاد!

احمقانه دستم و دراز کردم تا بگیرمش.. که کف دستش و عقب کشید و با همون اخمایی که بعید می دونستم هیچ وقت توی زیستنش از هم باز شده باشه.. یه خودکار از جیبش درآورد و جلوی چشمای مبهوت و ناباور من.. رو هر دو سمت برگه یه ضربدر بزرگ کشید و زیرش نوشت:

«نمره امتحان: صفر»

بعد با خونسردی خودکار برگردوند تو جیبش و کیفش و از دستم بیرون کشید و اضافه کرد:

– اگه می خوای همون سه ماه دیگه مدرکت و بگیری.. از الآن بشین دعا کن که ترم بعد استاد این درس من نباشم! زیرا حتی اگه واسه اامان بار درستم خونده باشی.. نمره ای بالاتر از صفر از من نمی گیری!

نگاه خیره و مات شده ام.. تا لحظه ای که از پیچ دوم راهرو هم گذشت و مسیر افتاد سمت اتاق اساتید باهاش حرکت کرد و هرکاری کردم نتونستم حتی با چند تا پلک خودم و از اون خیرگی پر از بهت نجات بدم!

تا وقتی که یه نفر از پشت سرم صوتم زد:

– گندم؟!

سرم و که برگردوندم و یه بار دیگه هوشمند و مشاهده کردم.. همه حرصم و سرش خالی کردم و با صوتی خفه و پر از بغضم نالیدم:

– همه اش تقصیر تو و اون آشغالاییه که تو اون آزمایشگاه کوفتی درست می کنی! من داشتم نرمش می کردم اگه سر و کله ات پیدا نمی شد و گه نمی زدی به اعصابش که بعد بخواد حرص تو رو با صفر دادن به من سرم خالی کنه!

لباش لرزید و با شرمندگی لب زد:

– به خدا من.. من نمی دونستم این جوری می شه!

نگاهاش که پر از اشک شد قلبم سوخت براش و پشیمون شدم از این که بیخودی اون و مقصر دونستم! این استاد و همه می شناختن و می دونستن محاله سر نمره کوتاه بیاد و حتی نه و هفتاد و پنج هم ده نمی داد و من بیخودی داشتم خودم و امیدوار می کردم!

الآنم حق نداشتم به خاطر ندانم کاری خودم و کم وقت گذاشتنم واسه خوندن این درس.. هوشمند و مقصر بدونم.. اونم وقتی می دونستم تنها دوستش تو این دانشگاه منم و به خاطر این رفتارهای عجیب غریب و روحیه حساسش و زیادی درس خوندناش.. هیچ کس حاضر نمی شد باهاش وقت بگذرونه!

شاید اگه منم تو همین دانشگاه باهاش آشنا می شدم مثل بقیه بهش محل نمی دادم و می ذاشتم تو جهانی عجیب و پر از فرمول و مسئله و معاقلبات فیزیکی و شیمیایی که واسه خودش درست کرده خوش باشه..

ولی تو اون روزایی که ما تازه به این شهر نقل مکان کرده بودیم.. هوشمند تنها همبازی بچگی های من بود و نذاشت احساس غریبی و تنهایی کنم و حالا که جفتمون داشتیم تو یه دانشگاه ولی تو دو تا رشته مختلف درس می خوندیم.. منم تا حدودی سعی داشتم.. لطفی که ناخواسته تو بچگیمون در حقم کرد و براش جبران کنم!

– واقعاً صفر داد بهت؟!

– یعنی دیگه این درس حذف شد؟

– آره.. هرچند.. صفرم نمی داد باز می افتادم! به‌شدت از سوالا رو جواب ندادم.. نمی دونم از کجاش درآورده بود این سوالای تخمی تبسیار رو.. مرتیکه بدریخت عقده ای!

– اگه.. اگه فکر می کنی به خاطر کار من بود که عصبی شد و بهت صفر داد.. همین الآن می رم.. باهاش حرف می زنم و ازش معذرت خواهی می کنم!

سری به نشونه نه بالا انداختم و حین مرتب کردن موهام از زیر مقنعه بیان کردم:

– حالا مدرکت و می خوای چی کار کنی؟ مگه نبیان کردی دوست بابات تا چند وقت دیگه از بانک بازنشسته می شه و اگه دیر مدرک ببری.. دیگه نمی تونه واسه استخدامت کاری بکنه؟

– چرا! اما دیگه چاره ای نیست.. باید یه ترم دیگه بیام و این درس و پاس کنم تا بتونم مدرکم و بگیرم..

نفس عمیقی کشیدم و برای این که هوشمندم از این قیافه درهم شده دربیارم با نیش باز شده که هیچ سنخیتی با درون متلاطمم نداشت گفتم:

– به درک هان؟ شد شد.. نشد می رم شوگر ددی می گیرم و کیف جهان رو می کنم!

راضی از باز شدن نیشش لبخندی زدم و با نیم نگاهی به مسیر رفتن استاد سالاری نفسم و فوت کردم و ادامه دادم:

– والا.. دیگه واسه نمره منت این سگای وحشی رو نمی کشم!

– پس تکلیف بنیامین چی می شه؟

با سوالی که در نهایت جدیت سؤال کرد و نشون می داد که با اون مغز معیوبش متوجه شوخی پشت لحنم نشده ضربه محکمی به پیشونیم کوبوندم و گفتم:

– خوب شد اظهار کردی.. قرار داشتم باهاش! برم تا یه بارم اون پاچه ام و نگرفته!

با بویی که این بار از آستین لباسم به مشامم رسید قیافه ام جمع شد و گفت:

– به لطف کثافت کاری های تو.. با چه بوی گندی هم دارم می رم پیشش!

با حرفم مجدداً دستپاچه شد و رنگش پرید.. حتی حس کردم اون استوانه توی کف دستش و که هنوز نصفش با مایع آبی رنگ پر بود و پشتش قایم کرد و چند قدم عقب عقب راهی شد..

– چیزی نیست.. بیان کردم که.. دوش بگیری می ره..

– حالا بعداً معلوم می شه.. اگه بوش نرفت یه مانتو و مقنعه نو باید برام بخری!

یه کم مکث کرد و با آزردهی بیشتری لب زد:

– شاید.. بعداً اگه وقت شد.. برات خریدم.. اما اگه نشد یا.. ندیدمت.. بازم ببخشید خب؟ حلالم کن!

– مگه کجا داری می ری که حلالیت می گیری؟ اون دنیا؟!

یهو نگاهاش گرد شد و با بهت جویا شد:

– کدوم جهان؟

– چند تا جهان داریم مگه؟

– خیلی.. به‌شدت زیاد.. شاید حتی بی نهایت..

نگاهام و محکم به هم فشار دادم و نالیدم:

– ای خدا واسه شفا این و بذار اول لیستت.. مخش جدی جدی تاب برداشته!

انقدر گیج بود که برعکس همیشگی به شوخی هامم نمی ریز خندید.. فقط تو همون حال لب زد:

– من.. من برم دیگه.. مواظب خودت باش.. خدافظ!

گفت و سریع روش و برگردوند و رفت.. یه جای کارش داشت می لنگید اما من.. اعصابم انقدری خورد بود که دیگه جایی بری کنجکاوی کردن واسه این رفتارهای عجیب غریب هوشمند باقی نمونه و یه طرف ذهنمم به اون اختصاص ندم!

واسه آخرین بار نگاهم و به اون سمت راهرو که اتاق اون آدم عقده ای و مریض توش قرار داشت دوختم و بعد با نفرت روم و برگردوندم و از پله ها به پایین سرازیر شدم!

*

– حالا کدوم دَرست بود؟!

همون طور که زیراه ام و به کف دستم تکیه داده بودم و ولو شده بودم رو پیشخون کافه.. با ناخون انگشت اشاره ام آرت روی لاته ام و بهم زدم و با بی حوصلگی در جواب بنیامین بیان کردم:

– بانکداری بین الملل! سه واحدم داشت بی پدر!

با خاموشیش نگاهی بهش انداختم که متوجه شدم با اخمای درهم داره به کف دستم که هنوز در حال به هم زدن اون طرح بود نگاه می کنه..

– کلی وقت صرفش کرده بودما!

تازه حواسم جمع شد و بعد از این که انگشت خامه ای شده ام و یه بار توی دهنم فرو بردم و تمیزش کردم.. خیره به چهره دلخورش لب زدم:

– وای ببخشید! به خدا اصلاً این جا نیستم.. ذهنم خیلی درگیره.. اعصابم و به هم ریخت مرتیکه نکبت بی شرف!

همکارش که دو تا فنجون دیگه جلوش گذاشت.. مشغول طرح زدنشون شد و اضافه کرد:

– حالا نمی شه کاری کنی؟ با مدیر گروهتون حرف بزن ببین جاده داره این سه واحد و در نظر نگیره و همین جوری مدرکت و بدن؟!

– نه بابا.. درس تخصصیه! باید حتماً پاس می کردم.. اما فردا بعد از امتحانم می رم سراغش.. بهش می گم با برگه ام چی کار کرد.. اصلاً.. از کجا معلوم شاید نمره قباما و می گحرکت کردم!

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم انداخت و اظهار کرد:

– خودتم می دونی که این ترم اصلاً درس نخوندی.. تا الآنم هر امتحانی و پاس کردی شانسی بوده.. پس بیخودی واسه یارو دروغ نباف که اگه رفت برگه ات و پیدا کرد.. تهش خودت ضایع بشی!

نفسم و فوت کردم که یه دسته از موهای فر روی صورتم باهاش به پرواز دراومد و با لبای آویزون مونده به حرکات تند و ماهرانه دست بنیامین که داشت هممدت رو هر دو تا لاته آرت می زد و هر کدوم و یه مقلب طراحی می کرد زل زدم..

یه جورایی حق داشت.. یه ماهی می شد که دو سانس کلاس برداشته بودم که حقوقم دو برابر بشه.. هرچند که تاثیری نداشت و فقط همون شاگردایی که قبلاً تو یه کلاس ثبت نام کردن.. الآن تو دو تا کلاس پشت سر هم تقسیم شدن و عملاً این بیشتر وقت گذاشتن هیچ فایده ای واسه زیادتر شدن حقوقم نداشت.. چراکه مدیر باشگاه از اول باهام طی کرده بود که بر اساس تعداد ثبت نامی ها بهم حقوق می ده!

الآنم فقط.. کار و واسه اونایی که سختشون بود تو یه ساعت خودشون و به کلاس برسونن راحت کردم و اگه.. دوباره برش می گردوندم به حالت قبلی.. ممکن بود کلاً انصراف بدن!

با کشیده شدن لپم توسط بنیامین از فکر و خیال درومدم و زل زدم بهش که سفارش مشتری هاش و تحویل داده بود و حالا چسبیده به من اون سمت پیشخون وایستاده بود..

– آویزون نکن این قیافه رو! نهایتش می ری با دوست بابات صحبت می کنی.. می گی از الآن کارای استخدامت و بکنه.. چند ماه دیگه مدرکت گحرکت کردی می بری تحویل می دی!

– همین جوریشم با کلی منت راضی شد که با مدرک موقت کارم و جاده بندازه.. شوخی نیست که! می دونی چند نفر تو نوبتن که واسه استخدام تو اون بانک امتحان بدن؟! یه شانسی بود که بعد از عمری در خونه ام و زد.. که مثل آب خوردن از دستم راهی شد!

– دستت درد نکنه دیگه.. یعنی کلاً من و به عنوان شانس زیستنت به حساب نمیاری نه؟!

اگر رمان شیفت رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، خوشحال میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم گیسو خزان برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان شیفت