رمان تپش

رمان تپش از فاطمه لطفی یک رمان در ژانرهای رمان عاشقانه|رمان علمی – تخیلی|رمان فانتزی می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر فاطمه لطفی، رمان تپش :

کف دستم را که برای بغل‌کشیدن خودم روی بازوهایم گذاشته بودم، بالا برده و چتری های خیس روی پیشانی‌ام را کنار زدم.

بارانِ لعنتی مرا به یک موشِ آبکشیده‌ی مفلوک تبدیل کرده بود…

با نگاه‌های مضطرب اطراف را کاویدم.

باد خشنی که می‌وزید پوست خیس و برهنه‌ی بازوهایم را می‌سوزاند.

درحالی که خیابان‌های خلوت و ناشناس باعث قلبهره‌ام شده‌ بود، دندان هایم از ترس و سرما روی هم لرزیدند.

برای بار هزارم به شرارت همکلاسی‌هایم لعنت فرستادم؛ محض رضای خدا کاش حداقل تلفن موبایلم را با خود نمی‌بردند.

باران سریع تر شد و من به هیچ طریقی نمی‌توانستم پیکرم را از ضربات‌ بی‌رحمانه‌اش محفاظت کنم.

چه فکر میکردم، و چه شد؟! با خرسندی گمان می‌بردم که قرار است یک عصر خوب را در کنار همکلاسی‌هایم بگذارنم و کمی بیشتر با آنها صمیمی شوم.

می‌دانید تنهایی بسیار بد بود، خیلی! آنهم در دیاری نا‌آشنا پس من تصمیم داشتم به هرنحوی که شده با آنها ارتباط بگیرم…

اما اینطور که به نظر می‌آمد همکلاسی های شرور من اصلا تمایلی به صمیمیت با من نداششتاب‌زده، وقتی می‌دانستند من به زبان محلی این شهر مسلط نیستم و هیچ یک از خیابانها را بدون گوگل مپ نمی‌توانم مسیر یابی کنم، مرا جاگذاشتند و با برداشتن لوازمم اوج خباثتشان را نشان دادند!

بله!

و حالا من بدون پول، گوشی ، کارت بانکی یا حداقل یک چتر لعنتی، زیر ابرهای سیاهی که تمام شهر را تاریک کرده بودند، و بارانی که امان نمی‌داد، خیابان هارا به مقصدی نامعلوم وجب میکردم!

شجاعتی که همواره به آن افتخار میکردم، کاملا از وجودم پر کشیده بود و من به شدت وحشت کرده و مضطرب بودم! که خب طبیعی بود… من در کشوری غریب و شهری که به زبان محلی‌شان مسلط نبودم گم شده بودم!

کف دستم را سایبان صورتم کردم تا قطرات باران مشاهده کردم را تار نکند. و دقیقا کمی جلوتر در آن سوی خیابان می‌توانستم ساختمان یک کلیسا را ببینم.

و درست همین سمت روبه روی کلیسا یک اداره‌ی پلیس قرار داشت.

عالی شد! می‌توانستم به کلیسا پناه برده و با درمیل داشت یک تلفن با پدرم تماس بگیرم و یا به اداره‌ی پلیس رفته و کمک بخواهم.

دو گزینه‌ی موجود که باعث شد من با ترمشاهده کرد سرجایم بایستم و چندبار پی در پی به کلیسا و اداره‌ی پلیس نگاه کنم!

بعدِ هربار نگاه به کلیسا لرز کوچکی از ترس به جانم می‌قرار گرفت.

چرا که این هوای گرفته و تاریک، بارانِ شمتوجه شد،زوزه‌ی باد و رعدی که گه‌گاه آسمان را روشن میکرد، فضایی به شدت رعب آور ساخته بود و آن کلیسای لعنتی تمام داستانها و فیلم های شیطانی و ترسناکی که تا به حال دیده بودم را برایم تداعی کرد.

به شدت سرم را به چپ و راست تکان دادم و قدم هایم را به سمت اداره‌ی پلیس شتاب‌زده تر کردم.

جلوی درب مضطرب توقف کردم و نگاهی به اطراف که پرنده پر نمی‌زد انداختم.

لباس‌هایم خیس شده به تنم چسبیده بودند و باعث انزجارم می‌شدند.

تاپ دوبنده‌ای که تنم بود را با دو انگشت گراهی شدم و کمی جلو کشیدم تا از بدنم جدا شود، اما بعد از رها کردنش باز به تنم چسبید!

نفس عمیقی کشیده و با هل دادن درب داخل شدم.

به محض ورود حس کردم یک انرژی‌سنگین قلبم را فشرد و این حال با مشاهده کردن نگاه های خیره و عجیب دو افسر پلیس بدتر شد.

از پشت میز‌هایشان چنان خیره و درنده به من چشم دوخته بودند که سقوط یک‌بارهی فشارم را احساس کردم و بی‌اراده قدمی به عقب برداشتم.

زبانم به سقف دهانم چسبیده بود و نمی‌توانستم حرفی بزنم و آنها نیز بی حرف با دریدگی نگاهم میکردند.

دربی که سمت راست اتاق بود باز شد و مردی تنومند و قد کشیده بیرون وارد شد، نگاه سیاه و نافذش محکم به من چسبید و خدایا چیزی نماند که از ترس خودم را خیس کنم، پس به همین علت رانهایم را محکم بهم فشردم.

مرد اخمی کرد و یکی از افسرهای پلیس به زبان سوئدی چیزی اظهار کرد و همین مرا بیشتر به وحشت انداخت!

با بیچارگی نگاهش کردم و سعی کردم به انگلیسی چیزی بگویم ولی کلمات فارسی از میان لب‌هایم بیرون پریدند و من نا‌امید و آسیب‌پذیر در خود جمع شدم.

ترس داشت مرا از پا درمیاورد و این فضای لعنتی به حدی گرفته و سنگین بود که حس میکردم نمی‌توانم به درستی نفس بکشم.

مرد سوم به درون اتاق برگشت و بسیار زودتر از یک پلک زدن با لیوانی در کف دست باز گشت. به من نزدیک شد و من قلبم خودش را به این سو و آن سو کوبید تاکه شاید موفق به گریز شود.

نزدیک که رسید لیوان را به سمتم گرفت و با خیرگی در دیدهانم به لاتین بیان کرد:

_ اینو بخور آروم که شدی بگو چه کمکی می‌تونیم بهت بکنیم!

کلمات را غلیظ و خشن تلفظ میکرد و صوتی لعنتی اش انگار که از بس سیگار دود کرده بود گراهی شده و خش دار به گوش می‌رسید.

دستم مطیعانه بی‌خبر از من جلو رفت و لیوان را از دستش گراهی شد.

یک نفس آن را نوشیدم درحالی که نگاه مرد هنوز توی دیدهانم قفل شده بود .

نگاهی که به طرز اغراق آمیزی سیاه بود! خیلی سیاه…

لیوان را که پایین آورد، کمی، تنها کمی ساکت‌تر بودم اما آن ترس و قلبهره همچنان در من باقی بود.

کلمات لاتین که از ذهنم گریخته بودند باز گشتند و من با صوتیی لرزان کف دست و پا شکسته بیان کردم:

_ من برای خونه حرکت کردن به کمک احتیاج دارم، چراکه خیابانوها و آدرسهارو نمی‌شناسم.

وقتی نگاه ادامه‌دار و منتظرشان را مشاهده کردم سعی کردم توضیح دهم:

_ دوستام… اممم یعنی من با همکلاسی هام به گردش اومده بودم… اما وقتی برای شستن کف دست‌هام به سرویس رفتم و برگشتم اونها نبودند…منو جا گذاشته بودند و تمام لوازمم رو با خودشون برده بودن.

افسرجوانی که پسری قد قد بلند و بور بود خنده‌ی تمسخرآمیزی کرد و به لاتین اظهار کرد:

_ شت تو قربانیِ دسیسه‌های دانش‌آموزی شدی! اونها چطور تونستن دختر شیرینی مثل تو رو جا بزارن؟

مردی که مقابلم از حرکت ایستاده بود نگاه خشنی به افسرش انداخت، ولی انگار برایش کافی نبود، چرا که افسر بی‌توجه به منِ خجالت زده ادامه داد:

_بهتره دیگه باهاشون نگردی بیبی! اونها دفعه‌ی بعد بلای بدتری سرت میارن. آدرس خونتونو داری؟

من بله‌ی متزلزلی اظهار کردم و نگاه ممتد مرد به افسر جوانش همچنان پر از خشم بود و انگار که افسر دیگر متوجه شده باشد، رو به همکارش توپید:

_ خفه شو جان!

نگاه مرد به سمتم برگشت و باز خیره و نافذ به دیدهانم خیره شد:

_ من تو رو تا خونه‌ات می‌رسونم!

تمام تنم از آوایش لرزید ولی حواسم بود که با این حرف هردو افسر با تعجبی خیلی به مرد خیره شدند.

افسرِ زن که موهای قد بلندش را از بالا دم اسبی بسته بود و آبی چشمانش بر قشنگیی‌اش افزوده بود با جاخوردگی اظهار کرد:

_ من اینکارو میکنم قربان نیا…

مرد روبه او با لحنی محکم گفت:

_ به رانندگیت اعتمادی ندارم جینی، بارون سختی می‌باره! من اونو می‌رسونم بعدش هم سری به مزرعه‌ی تام می‌زنم. بهتره حتی یک دقیقه هم شیفتتون رو ترک نکنید!

هردو ناراضی و همچنان متعجب سری به تایید تکان دادند و مرد با برداشتن بارانی کوتاه و مشکی اش از چوب لباسی چوبی از درب اداره بیرون زد.

مضطرب به دنبالش دویدم و کاش می‌توانستم به او بگویم که دلم نمیخواهد مرا به خونه‌‌ام برساند!

اما البته که وقتی او سوال میکرد به چه علت، من نمی‌توانستم به او بگویم که از هممسیری با تو می‌ترسم!

پس پشت سرش مسیر افتادم و او دزدگیر ساب7_9ایکس مشکی رنگی که جلوی اداره پارک بود را زد. پشت فرمان نشست و من ماشین را دور زدم، پیش از اینکه کف دستم به کف دستگیره‌ی درب عقب برسد، او از داخل در جلو را باز کرد و من به ناچار روی صنقلبی کنارش جای گحرکت کردم.

شانه‌هایم را در خود جمع کردم، رایحه‌ی عجیبی در فضای کابین حس می‌شد که نمی‌خبر داشتم بوی عطر اوست یا بویی که در ماشینش جریان داشته.

یک بوی ترش اوه کمی شیرین یا حتی تلخ! انگار ترکیبی از عطر میوه‌های استوایی بود… هرچه بود ترغیبم میکرد که چند نفس عمیق پشت سر هم بکشم!

با گزیدن زبانم زمزمه کردم:

_ صندلی ماشینتون رو خیس کردم.

نیم نگاهی سمتم انداخت و چیزی ناظهار کرد اما مشاهده کردم که نفس های عمیق و پشت سرهم میگیرد.

ماشین را روشن کرد و با حرکت به‌آرامی‌اش ، شیشه‌پاک کن ها نیز به کار افتادند و طی حرکاتی تند و متوالی شیشه‌ی کدر شده از قطرات باران را تمیز کردند!

البته که باران تمامی نداشت و بسیار زود قطره‌های جمشاهده کردی شیشه را می‌پوشاند.

از من سؤال کرد:

_آدرست رو بهم بگو!

و من اندیشیدم که گویی آوایش از یک رمز و رازی قدیمی محافظت میکند، چنان بود که انگار از قعر چاهی عمیق به گوش می‌رسید! همانقدر گحرکت کرده و گنگ…

آب دهانم را بلعیدم:

_خیابونِ…

آدرس را برایش زمزمه کردم و او پایش را روی پدال گاز فشرد.

از گوشه‌ی چشم پنهانی نگاهش کردم، موهایش کوتاه بود، به‌شدت کوتاه…

دقیق بخواهم بگویم، آنقدری کوتاه که نمی‌شد انگشتانت را میانشان فرو کرده و تارهایش را زیر و رو کنی!

صورت استخوانی‌اش از او یک مرد جذاب ولی خشن ساخته بود و لعنت خدا بر او!

چون الهه‌های باستان دلربا و باشکوه بود…

یک چهره‌ی اصیل و باشکوه که گمان می‌بردی یکی از خدایان باستان است!

به عمرم چنین مرد جذابی نمشاهده کرده بودم. البته که مردان ایرانی به‌شدت جذاب و کاریزماتیک بودند اما…

این مردی که پهلوی من نشسته بود اولین مردی بود که باصورت صاف و بدون ته‌ریشش خیلی تماشایی به نظر می‌رسید.

فک زاویه‌دارش انگار به چیره دستی تراش خورده بود و لب‌های لعنتی‌ گوشتی‌اش عجیب بوسیدنی بودند!

محض رضای خدا باید مشاهده کردن زدن او را تمام می‌کردم!

چندسالش بود؟

اوه! از نظرجثه او زیادی بزرگ بود، خیلی زیاد!

اما از نظر سنی نمی‌شد حدس زد! جوان بود اما جوانی پخته و کامل…

چشم از او برداشتم و وقتی وارد خیابان آشنایی شدیم، نفسم را به‌آرامی بیرون دادم.

روی صندلی کمی جا به جا شدم و موهایی که به گردنم چسبیده بودند را با انزجار جدا کردم:

_اون دو طبقه‌ی آجری خونه‌ی ماست!

از سرعتش کاست و کمی بعد جلوی منزل‌ ماشین را متوقف کرد.

حالا که بی‌هیچ اذیتی مرا به منزل‌ام رسانده بود، ترس و وحشتم کامل از بین راهی شده و اندکی از حس بدی که به او داشتم کم شده بود.

لبخندی زدم و با قدردانی نگاهش کردم:

_ ممنونم!

تنها با آن نگاهان سیاهش نگاهم کرد و کمی سرش را تکان داد.

معذب با حفظ همان تبسم پیاده شدم و پیش از بستن در او نگاهم را با دیدهانش به بند کشید و دستور داد:

_ اسمتو بهم بگو!

_هِرا!

میان لب‌هایش اسمم را هجی کرد و بعد پرسید:

_ هرا یعنی چی؟!

همان چیزی که از کودکی در جواب این سوال می‌دادم را برایش تکرار کردم:

_ یعنی کسی که دیده‌های زیبایی داره!

چند ثانیه چشم‌هایم را نگاه کرد و بعد با آن صوتی لعنتی‌اش گفت:

_پدر و مادرت برازنده‌ترین اسم رو برات انتخاب کردند. خدانگه‌دار هرا!

کف دستم اتوماتیک وار درب اتوموبیلش را بست و با حالتی گنگ و گیج به سمت خونه جاده افتادم.

داخل شدم و پیش از بستن در وقتی به آنجا خیره شدم، نه خبری از او بود و نه از ماشین غول‌پیکرش!

فصل دوم

«شایعه»

موهایم را سفت و محکم از بالای سرم جمع کردم.

نگاهی در آیینه به‌خود انداختم و ناراضی به سمت کتِ جین کوتاهم رفتم.

شلوار جین دمپای لعنتی‌ام از آنچه که بودم مرا کوتاهتر نشان می‌داد ولی نمی‌توانستم علاقه‌ی شدیدم به این ست لباس را نامتوجه شده بگیرم.

کت را از روی نیم‌تنه‌ی سفیدم تن زدم و بعد با برداشتن کوله‌ام از اتاق بیرون راهی شدم.

مولین و بابا پشت میز آشپزمنزل قرار گرفته بودند و بابا درباره‌ی موضوعی صحبت میکرد که برای مولین آزاردهنده بود!

این را می‌توانستم از حالت صورتش بفهمم، آن طوری که او ابروهایش را به یکدیگر نزدیک کرده بود و لب‌هایش روی هم چفت شده به یک سمت خم شده بود، کاملا مشخص بود که از صحبت‌های بابا ناراضی است!

سلام بلندی به آنها دادم تا متوجه‌ام شوند.

بابا صحبت هایش را قطع کرد و با تبسم گشادی جوابم را داد، مولین اما حالت صورتش به همان اندازه ناراضی بود وقتی که خطابم کرد:

_ برای خودت نون داغ کن هرا!

از کنارش که میگذشتم، گونه‌اش را بوسیدم و گفتم:

_ سرصبحی چیه اخم و تخم کردی سارا؟

به سمتم تستر حرکت کردم و با اینکه پشتم به انها بود ولی می‌اطلاع داشتم پدر چشم‌غره‌ای به من راهی شده وقتی که تشر می‌زد:

_ مامانت و با اسمش صدا نزن!

ابروهایم را با تفریح بالا انداختم و تست های داغ شده را از دستگاه برداشتم.

پشت میز کنار آنها قرار گرفتم و با تبسم گفتم:

_ اون خیلی جوونه، واقعا نمی‌تونم مولین صوتش کنم.

مولین انگار که خوشش وارد شده باشد آهسته خندید و اظهار کرد:

_ بسیار خب کم چرب زبونی کن، بخور که ما داره دیرمون میشه.

بی‌حرف اطاعت کردم و وقتی آنها از پشت میز قد بلند شدند، من نیز نوک مربایی انگشتم را میکیدم و با دهانی پر از جا بلند شدم.

هرسه‌باهم از خانه بیرون زدیم درحالی که آنها جلوتر از من به سمت ماشین می‌حرکت کردند، من از پشت تیپ رسمی‌شان را تحسین میکردم.

هردو کت وشلواری نقره‌ای بر تن داشتند و تقریبا این عادتی دیرینه بود که آنها لباس های یک‌شکل و یک رنگ می‌پوشیدند!

بازیگوشانه فاصله‌ی میانمان را دویدم و زودتر از آنها سوار ماشین شدم.

بابا ماشین را از پارکینگ بیرون برد و از آیینه وسط نگاهی به من انداخت و جویا شد:

_ مطمئن بشم که خودت میتونی گوشی و لوازمت رو از اون جونورها پس بگیری؟؟؟

دیده‌هایم را در کاسه گرداندم:

_ وای بابا آره! مطمئن باش که قرار نیست مثل دختربچه های دبستانی ازت بخوام که تو بیای به جای من حقمو بگیری!

مولین نیز در تاکید حرف من اظهار کرد:

_ اون باید بتونه خودش از پس خودش بربیاد بهش این فرصتو بده فرزاد!

بابا سری به تایید تکان داد اما می‌دانستم نگران است‌. از میان دو صنقلبی خودم را جلو کشیدم و روی ته‌ریش خاکستری‌شده‌ی چانه اش را بوسیدم.

تبسم پهنی زد و کمی بعد جلوی دبیرستان ماشین را نگه‌داشت.

پیاده شدم:

_ خداحافظ

هردو باهم تبسمی زدند:

_ مراقب خودت باش!

با تک بوقی دوباره حرکت کردند و من نیز روی پاشنه‌ی پا چرخیده و میان انبوه دانش‌آموازنی که وارد مدرسه می‌شدند، داخل شدم!

خیلی خب…

اول باید لوازمم را از آنها بچه‌های شرور پس میگراهی شدم و قسم میخوردم که دیگر هیچ‌گاه به آنها نزدیک نمی‌شدم!

می‌توانستم دوستان دیگری برای خود پیدا کنم…کسانی که حداقل بدانم قرار نیست برایم دسیسه بچینند!

وارد کلاس که شدم، همه نگاهی به من انداختند و ثانیه‌ای بعد مشغول پچ پچ و خنده شدند!

لعنت…

آنها همه جا پخش کرده بودند که چه بلایی سرم آورده‌اند!

به‌شدت خب، نفس عمیق بگیر هرا!

مهم نیست…

اکیپ لعنتی‌شان توی کلاس نبود و من می‌توانستم تا پیدا شدن سرو کله‌یشان خودم را پیدا کنم‌.

به سمت صنقلبی خودم رفتم و خیلی زود موبایل و کیف دوشی‌ام را روی میز مشاهده کردم.

خدا را شکر که قرار نبود برای پس گرفتنشان با آنها سروکله بزنم!

از خوشحالی لبخندی روی لبم قرار گرفت و بی مکث لوازمم را چک کردم.

نفس آسوده‌ام هنوز کامل بیرون نیامده بود که آنها با سرو صوت وارد کلاس شدند.

جنیفر با موهای قرمز و گونه‌های کک مکی اش در راس قرار داشت و نیشخند پهنی روی صورتش بود.

لئو نگاه هیز و نفرت‌انگیزش را از همانجا به من دوخته بود و وقتی نگاه من روی خودش را مشاهده کرد دیدهک مزخرفی برایم زد و کاش او اینقدر نفرت انگیز نبود، در این صورت به راحتی اعتراف میکردم که چه‌قدر خواستنی است!

مخصوصا با آن حلقه‌ی پیرسینگ روی ابرویش!

مدی، نیک و لارا پشت سرشان بودند و با خنده‌های کشیده قد بلند و منظور دار به من نگاه میکردند.

میان کلاس توقف کردند و جنیفر با موزی گری جویا شد:

_ هیِ هرا لوازمتو متوجه شدی؟ پیش ما جا گذاشته بودیشون!

چشم غره‌ای برایش راهی شدم و بی‌جواب دم موهایم را گرفته و میان انگشتانم بازی دادم!

حتی حاضر نبودم یک کلمه‌ی دیگر با آنها صحبت کنم، آنها در حق منی که میانشان غریب بودم زیادی بدجنسی کرده بودند!

و خب بی‌تفاوتی همواره بهترین جواب در مقابل یک سری بیشعور بود!

نگاهم را از آنها گرفتم و سعی کردم به بقیه‌ی بچه‌های که باهم پچ پچ کرده و میریز خندیدند توجهی نکنم.

سعی کردم با بغل کف دستی ام که دختری خیلی ملایم و کم حرف بود ارتباط بگیرم بنابرین کمی به سمتش چرخیدم و جویا شدم:

_نیلا تو چیزی برای کوییز امروزگار خوندی؟

سرش را از روی کتابی که در دستش بود بلند کرد و به من دوخت.

چتری هایش را با مدادی که در دست داشت کنار زد و کوتاه جواب داد:

_آره!

مختصر و مفید! و این یعنی که تمایلی به ادامه‌ی این مکالمه ندارد و من می‌توانم دهانم را ببندم!

عالی شد…

او ساده‌ترین و تکراری ترین دانش‌آموز این مدرسه بود.

همواره یک شلوار ساسبندی به‌همرا پیراهنی با یقه‌ی انگلیسی می‌پوشید. و اوج تنوع‌اش در لباس پوشیدن، متغییر بودن رنگ پیجادهنش در هفته‌های مختلف بود!

موهای کوتاه و طلائی اش بی هیچ تزئینی تا روی شانه‌هایش رها می‌شد و بارها او را در حالتی که چتری هایش را با پشت مداد کنار می‌زند متوجه شده بودم.

چنان کم حرف و ساکت بود که شاید تا به حالا بیشتر از ده کلمه چیزی از او نمتوجه شده بودم.

بیخیال او!

به خاطر دسیسه‌ای که دیروزگار برایم چیده شده بود، من تقریبا هیچ چیز برای کوییز امروز نخوانده بودم و مطمئن بودم که قرار است نمره‌ی افتضاحی بگیرم‌.

پس بهتر بود تای کتابم را باز میکردم و حداقل دو سه تا فرمول به خاطر می‌سپردم.

اما ورود آقای مک دبیر فیزیکمان ، این فرصت را نیز از من گراهی شد!

سرو صوتها خوابید و آقای مک پشت میزش توقف کرد. کف دستی به سر بی مویش کشید و روبه کلاس بیان کرد:

_ امروزگار حالتون چطوره بچه‌ها؟

غرغری از کلاس کشیده شد و او با خنده اظهار کرد:

_ اوه، انگار زیاد مساعد نیستین!

لئو با خوشمزگی جواب داد:

همه لبخند زد و من بی‌حوصله نگاه از او گرفتم.

آقای مک کف دسته‌ای ورقه از کیف اداری اش بیرون آورد و با تفریح به لئو چشم دوخت:

_ خب لئو می‌تونی افتخار اینو داشته باشی که خودت برگه‌های امتحانو پخش کنی!

ناله‌ای ناراضی از همه بلند شد و من با عجز به برگه‌های کوییز خیره شدم.

لئو یکی یکی برگه‌هارا روی میز ها میگذاشت و وقتی به من رسید آنقدر مکث کرد که سر بالا برده نگاهش کردم.

زبانش را با حالت زشتی روی لب‌هایش کشید و من با اخم انگشت وسطم را نشانش داده و بعد برگه را از میان کف دستانش بیرون کشیدم.

برگه‌ی نیلا را با خنده جلویش گذاشت و وقتی از کنارم رد می‌شد، تره‌ای از موهایم را گراهی شد و کشید.

درد تیزی در سرم پیچید و زیر لب فحش کثیفی نثارش کردم.

و وقتی نگاهم به سوالات روی برگه افتاد ، کم مانده بود به گریه بیوفتم!

برای هیچ یک از سوالات در میان ذهنم جوابی نبود و من حتی یک کلمه هم برای نوشتن نداشتم‌.

با کلافگی نگاهی زیرنگاهی به نیلا انداختم که با آهستهش مشغول نوشتن بود و حالت خونسرد صورتش نشان نمی‌داد که حال مرا داشته باشد.

دستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم و با اضطراب به سوالات چشم دوختم و درست لحظه‌ای که میخواستم تسلیم شده و برگه‌ی خالی را همین اول کار تحویل دهم.

نیلا برگه‌اش را کمی به سمت من مایل کرد و با پشت مداد چند ضربه‌ای رویش زد.

لب‌گزیدم و به جواب هایی که کاملا در مشاهده کردم بودند خیره شدم.

با قدردانی به نیلا دیده دوختم و شتاب‌زده شتاب‌زده مشغول نوشتن از روی کف دست نیلا گشتم.

او به همین سادگی مرا مدیون خود کرده بود!

اگر رمان تپش رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمتوجه شد، مسرور میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم فاطمه لطفی برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان تپش