رمان دریای جنون از زهرا افشار دلربا یک رمان در ژانرهای رمان عاشقانه|رمان علمی – تبسیار|رمان فانتزی|رمان ماجراجویی می باشد که سال ۱۳۹۷ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمتوجه شدترین اثر زهرا افشار قشنگ، رمان دریای جنون :
فصل اول
پریزاد
امشب تولد تیرداد بود! تولد سیوسه سالگیاش بود و من در کنارش نبودم! پس از آن ماجرای مسخرهای که در خصوص ناطلاع داشتن سن تیرداد بینمان پیش وارد شده بود، تاریخ دقیق تولدش را از مهربانو سؤال کرده بودم و حالا امشامگاه شامگاهِ میلاد او بود و من در کنارش نبودم…
امشامگاه دومین شبی بود که بیوقفه باران میبارید. اتاقی که من در آن زندانی بودم پنجرهای نداشت و صدای باران را از بیرون میگوش دادم. گویا پنجره یا ایوانی در همان نزدیکی بود و من هیچ تصویر خاصی از بیرون از این اتاق در ذهنم نداشتم.
میدانستم که هربار پس از بیرون رفتنشان با جادو درِ این اتاق را میبندند، حتی چند بار هم خودم اِعمال جادو به کف دست دوقلوها در هنگام خروجشان را متوجه شده بودم، رقص شعلههایی رنگارنگ و زیبا و چشمنواز روی انگشتانشان را!
گویا امشامگاه باران با شدتی عجیب در حال باریدن بود، صدای رعدوبرق و آذرخشهای آسمان تمامی نداشت و من ساعتها بود که تنها بودم. نورِ چراغهای روی دیوارهای اطرافم، رو به کمسو شدن میحرکت کرد و فضای اتاق نیمهسرد بود.
حتی برایم مهم نبود که کشیده شوم و هیزمهای تازه را از روی زمین بردارم و درون بخاری بیندازم. باز هم روی صندلیای که تمام این روزگارها آنجا میقرار گرفتم، جای گرفته بودم و دیده به زمین داشتم و گوش به صدای شتابزدهباد و بارانِ بیرون سپرده بودم.
تیرداد الان کجا بود؟ داشت بیست روزگار میشد… در این بیست روزگار چه بر او گذشته بود؟ چه کار میکرد؟ چرا این اتفاقات افتاده بود؟ تیرداد به من قول داده بود و حالا… حالا نمیتوانستم تصور کنم که چه بیاندازه در حالِ سرزنش و لعن و نفرین خودش است…
کف دستم روی شکمم بود و پتویی نازک روی تنم انداخته بودم. آرام با خودم حرف زدم:
– ماهآفرید… بیداری دخترم؟ داره بیست روزگار میشه و دلم بهشدت برای پدرت تنگ شده. چرا… چرا بهش نبیان کردم که چقدر دوستش دارم؟ من که درک کرده بودم تمامِ اینا، برای مردمه؛ برای بقای زندگیِ من و امثال من…
پس چرا باهاش اونطوری رفتار کردم؟ حس میکنم قلبم به اندازهی یه جهان براش تنگ شده. چرا بهش نگفتم که منم بهش دل بستم؟ چرا ناضافه کردم که از تمامِ کارهام پشیمونم؟ از اینکه اونطوری هربار اذیتش کردم تا حقایق رو برام بگه؟ دلم بهشدت براش تنگ شده دخترم…
کاش بهش اضافه کرده بودم که چقدر دوستش دارم. کاش… کاش اینهمه ضعیف نبودم و نمیوحشت کردم. کاش…
دیگر حتی اشک هم نمیریختم، انگار که دیدههی نگاهانم خشک شده بود. مبهوت و ساکت با خودم حرف میزدم و این واگویهکردنها، کار هر شامگاهم در ساعتهای تنهاییام بود.
– یعنی الان بدون ما داره چیکار میکنه؟ چقدر داره خودشو اذیت میکنه؟ چقدر داره خودشو سرزنش میکنه؟ چرا نفهمیدم که پدرت نیرومندترین مردی بود که دیده بودم؟ باارادهترین کسی که تونست اون موجودات رو این همه سال زندانی نگه داره… اونم تنهایی! آره…
شاید اگر منم بودم، شاید اگر منم میمشاهده کردم که رها شدن اون موجودات میتونه هزاران نفر از آدمها رو بکشه، قلبم میمیل داشت که بتونم تقسیمشون کنم… نمیدونم! من نمیتونم حتی تصور کنم که چقدر خودشو اذیت کرده تا بخواد قبول کنه که اون موجودات رو به بچههایی از گوشت و خونِ خودش انتقال بده…
آه، انگار یه عُمره که ازش جدا افتادم، چرا… چرا بهش نگفتم که خیلی دوستش دارم؟ دیگه منم تکلیفم با همهچیز معلومه دخترم. منم پدرت رو دوست دارم، بسیار دوستش دارم… مشاهده کردی؟ پدرت این بازی رو بالاخره برد!
اندوهبار و آهسته لبخند زدم و بغض گلویم را پس زدم. در این کار بیشتر از همیشگی ماهر شده بودم.
کمی گذشت، باد سردی از زیرِ در به داخل اتاق میوزید و من پتو را بالاتر کشیدم و آن را روی شانههایم تنظیم کردم. سرم را به صندلی تکیه دادم و باز هم به زمین خیره ماندم. در این بیست روزگار، آنقدر کم خوابیده بودم که دیدهانم هرروز درد میکرد و چراکه خیلی کم هم غذا میخوردم، نیروی کودکم هم برای تنظیم سلامت بدنم، بهشدت کمتر شده بود.
بسیار هم کم پیش میرسید که روی تخت دراز بکشم و بخوابم، ترجیحم همین صنقلبی بود و حس میکردم اگر در وقت خوابیدنم کسی بخواهد نزدیکم شود، اینگونه حداقل تسلط بهتری روی بدنم دارم تا در حالت درازکش.
هرچند که آن دو نفر، نگذاشته بودند هیچیک از زیردستانشان به من کف دستدرازی کنند، ولی من باز هم هیچ اعتمادی بهشان نداشتم و تنها کسی که کمی حس مثبت به من انتقال داده بود، فقط همان زنِ جسوری بود که تصویر شکم پارهپارهاش و حرفهایش از جلوی دیدهم نمیحرکت کرد و هربار که یادش میافتادم، ناتمایل داشته بیشتر میوحشت کردم؛ کف دستانم را مدام روی شکمم فشار میدادم تا حرکات آهسته جنینم را بهتر حس کنم و خیالم آسوده شود.
هرروزگار به خودم میگفتم که بهخاطر دخترم هم که شده باید غذا بخورم، ولی اشتهایم طوری از بین رفته بود که به اجبار، هربار که غذا میآوردند دو سه لقمه میخوردم و ظرفها پُر برمیگششتابزده.
صدای باران همچنان با شدت ادامه داشت و انگار قلبِ آسمان خیال خالی شدن نداشت. کمی دیگر هم گذشت که احساس کردم درِ اتاق تکان خورد. امواجی سرخ و سبز، روی کف دستگیرهی در نمایان شد و دستگیره پایین کشیده شد. در جایم تکان خوردم و صاف و محکم نشستم. هرچند که انتظار نداشتم دیگر این وقت شامگاه هم باز بخواهند بیایند و با سیلِ جدیدی از اطلاعات و حقایق، شکنجهی امروزگارم را به انتها برسانند!
فانوسی پُر نور را در دست مردی بلندقامت مشاهده کردم و دیدهانم را ناتمایل داشته با دستم پوشاندم. کمی بعد دستم را پایین آوردم و کسی را متوجه شدم که خودش را مقابل من رسانده بود. چهرهاش طوری آشنا بود که بلافاصله با متوجه شدنش بلند شدم و پتو روی زمین افتاد. مرد جوان با دقت و حالاتی از مضطربی و اضطراب، به من زل زده بود.
– کیـ… کیوان؟ خـ… خودتی؟
– فکرشم نمیکردم اینقدر سریع منو بشناسی، دخترعمو!
بسیار تغییر کرده بود و میدانستم اگر زخمِ عمیقِ پیشانیاش نبود، او را نمیتوانستم بشناسم. کیوان در کودکیمان در حال بازی با دیگر کودکان در بالای یک تپه، در همان شلوغی پایش به تختهسنگی گیر کرده و از تپه سقوط کرده بود. سرش طوری شکافته شده بود که همه خیال میکردند جانش را از کف دست خواهد داد! ولی واقعاً معجزه شده بود که پس از آن همه بخیهی ریز و درشت زنده مانده بود! اما جای آن زخم کشیده همواره با او مانده بود.
دیدهانِ سیاهش میدرخشید و ریشِ نسبتاً بلندی هم داشت. پس از آن اتفاق، همیشه موهای جلوی صورتش را قد بلند نگه میداشت تا بزرگیِ زخمش خیلی به نگاه نیاید، ولی حالا نیمی از زخمش در میان موهای آشفتهی جلوی صورتش باز هم نمایان بود و همان هم به نگاهم آمده بود.
– پس… راست میاظهار کردن که برگشتی.
با کمی خجالت خندید و چنگی به موهای خرمایی رنگش زد. هیکلش درشت شده بود و تو پُر. لباسهایی آراسته هم به تن داشت و ردایی ضخیم و گرم به رنگ قهوهایِ روشن، روی شانههایش بود.
– آره… برگشتم.
– اینجا چیکار میکنی؟ تو هم با اینا همکف دستی؟
– همکف دست؟ آمم… نمیدونم اسمشو چی بشه گذاشت. اول بهتره بشینی. روزگارهاست دارم تلاش میکنم بذارن ببینمت و وقت زیادی بهم ندادن.
با احترام دستش را دراز کرد و به من اشاره کرد، بدون اینکه کف دستم را بگیرد.
– بشین پریزاد. بشین حرف بزنیم.
اگر رمان دریای جنون رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمتوجه شد، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم زهرا افشار زیبا برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان دریای جنون
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن