رمان عاشقانه

رمان احساسینوفن

رمان احساسینوفن از عسل ظاهری یک رمان در ژانرهای رمان عاشقانه|رمان مافیایی می باشد که سال ۱۴۰۲ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

پیشنهاد ویژه

دنبـال رمــان های کمـیابی ؟!

بی حسی انگشت شصت هر دو پام بهم اخطار می‌داد.
فکرِ این که هر آن ممکنه تلفن رو قطع کنه مانع می‌شد خودم رو از کف دست اون کفش‌های پاشنه کشیده خلاص کنم.
نگاهم رو از رقص ماهی های کوچیک آکواریوم گراهی شدم و به پشت سرم انداختم..
به درِ نیمه بازِ اتاقش.
صداش ناواضح به اینجا می‌رسید.
حرفاش رو فقط خودش متوجه می‌شد و فردِ پشت خطش.
این‌جور حرکت کردار ها از جای آشنایی می اومد،
بی اعتمادی!
نگاهم چرخید روی قاب های سیاه سفیدِ وصل به دیوار و مجسمه‌های قیمتی و کلاسیکی که توی روح بخشیدن به خونه هیچ کمکی نکرده بودند.
معلوم نبود ماهی های بیچاره چطور سر از این محیط تاریک در آوردند!
به آرومی از جا بلند شدم.
انگار داشت یادش می‌راهی شد مهمون داره و مهمونش منم؛
دختر ظاهراً لوند و زیبایی که شیدایِ مرد مغرور این خونه شده بود!
دامن کوتاهم رو روی پام کشیدم.
از وجود تیزی توی جیبِ مخفیش که مطمئن شدم، پوزخندی که اومد روی لبم بشینه رو پنهان کردم و به سمت اتاقش رفتم.
کنار در از حرکت توقف کردم.
کلافه به عقب برگشت و با دیدن من مکالمات آخر رو کوتاه کرد.
عوضی بودنش کل خواستنییتش رو حیف کرده بود،
بخصوص مژه های قد بلندش.
نگاهم بین تیرگی دیوار های اتاق و دکمه های باز پیجادهنش رد و بقلب شد.
بی توجه بهم پیجادهن رو از تنش خارج کرد و هممسیر موبایل روی تخت انداخت که بی اراده بزاقم رو قورت دادم.
همونطور که نگاهم می‌کرد پوزخندی بهم زد و از یک قدمیم گذشت و مسیر خروج از اتاق رو در پیش گحرکت کرد.
مقصدش آشپزخونه بود.
شیر آب رو باز کرد و مثل دیوونه ها سرش و زیر جریان آب گرفت.
ازش نگاه گحرکت کردم و پا به اتاق گذاشتم.
نگاه کنجکاوم دوره‌گرد وار به تخت خوابش رسید.
با قدم هایی آرام به سمتش رفتم.
دکمه‌ی کنار موبایلش رو فشردم.
بسته بود و رمزش قطعا از یه گاوصندوق، پیچیده تر.
چشمم به بند مشکوک و بیرون زده از جیب پیجادهن رها شده‌ی روی تخت خورد.
با مکث سرکی به بیرون کشیدم.
هنوز آشپزخونه بود.
روی تخت بزرگش خم شدم و پیراهن رو جلو تر کشیدم‌.
با کشیدن بند، یه گردنبند میون انگشتام افتاد که برق پلاکش دیده آدم رو می گراهی شد!
صاف گرفتمش و بهش زل زدم.
یه مهتاب باریک و مشکی بود..
از جنس الماس.
خالص و دیده گیر.
تداعی شدن تصویر گردنبندی درست به همین شکل توی ذهنم باعث شد پلک‌هام و روی هم فشار بدم.
با نشستن کف دست هایی دوطرف شونه هام، لب‌هام از هم باز موند و یهو دلم ریتمش رو گم کرد.
آروم نگاه باز کردم.
صداش رو از پشت سر، درست نزدیک گوشم گوش دادم:
_چیزی گم کردی؟..
فوری گردنبند رو روی تخت رها کردم.
نگرانی عجیبی آروم از میون قلبم به تمام وجودم جاده پیدا کرد..
خودم رو کنار کشیدم و روبه‌روش ایستادم.
رد آب از روی موهای خیسش تا کنار اَبروش خط انداخته بود.
دستم فوری سمت جیبِ مخفیم حرکت کرد.
وقتی دید در سکوت به چشم دوختن ادامه میدم، سرش رو کج کرد و خیره به چشمام گفت:
_چی میخوای؟
باید به خودم می‌اومدم. حالا وقتش رسیده بود.
موهام رو با حرکت گردن روی شونه هام جا به جا کردم.
لبخند دندون نمایی زدم و گفتم:
_خودت چی فکر میکنی؟