رمان افسون سردار از مهری هاشمی یک رمان در ژانرهای رمان عاشقانه|رمان مافیایی می باشد که سال ۱۴۰۱ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان افسون سردار اثر مهری هاشمی :
صورتم رو تو یقهی پالتویِ قرمز آیناز که به اجبارش پوشیدم، فرو کرده بودم و داشتم از سرما یخ میزدم.
تو همون حالت دیدههام رو به اطراف چرخ دادم، یه کوچهی تاریک با یه تیر چراغ برق سالم که نورش فقط همین نقطه که من از حرکت ایستادم رو روشن کرده بود، محل قرار همینجا بود دقیقاً زیر سوسوی نور زرد رنگ تیر برق.
سر تا سر کوچه ماشین پارک شده بود و کمی عقب تر دو تا گربه مشغول بهم ریختن آشغالهایی که یه بیفرهنگ جای سطل مکانیزه دقیقاً کنارش روی زمین انداخته بودن.
برف ریز ریز میبارید و حتی مژههای کشیدهمم از ریزش این مرواریدهای سفید در ولین نبود، ولی خوب بود، چه اشکالی داشت، من عاشق برفم البته اگه کف کتونیم مثل الان سوراخ نبود و سرما پام رو به گزگز ننداخته بود.
نگاهم رو از نزاع گربهها گراهی شدم، نفس عمیقی کشیدم که از بویِ گندِ سیگار جا مونده رو لباسهای آیناز عق زدم، لعنتی بدرد نخور، بارها بهش گفتم من حالم از بویِ سیگار بهم میخوره ولی کو گوش شنوا، هر بار که به مشاهده کردنم میاد خودش رو توی سیگار خفه کرده و من آخرش نفهمیدم کار این دختر چیه که این قدر مشکوکه!؟
هنوز نمیدونستم، این وقت شامگاه، منتظر کی بودم، فقط میدونستم باید کیف مشکی که از محتویات توش هیچ اطلاعی نداشتم رو به یکی تحویل بدم.
فرقی هم نمیکرد، اصلاً به من ربطی نداشت این یه کمک به همسایهی یه سالم بود.
کاری که ازم میل داشته رو واسش انجام میدم، به جبران تموم خوبیهایی که در حقم کرده، به جبران همهی روزهایی که بیکسی و تنهایی عذابم داد و اون با مزخرفاتش و حضور هر چند کمرنگش آرومم کرد.
ولی اینا قلبیل نمیشد حالم خوب باشه چراکه حسابی شاکیم، هم از سرما و گشنگی، هم از این انتظار کش اومدهی تموم نشدنی.
پوف کلافهای کشیدم و نگاهی به ساعت دور مچم انداختم، دقیقاً دو ساعت و چهل و پنج دقیقه بود که این جا توقف کردم و هیچ خبری نیست.
مگه آیناز نگفت اینا دقیقن؟
مگه نبیان کرد مو لا درز کارهاشون نمیره پس کوشن؟
شاید باید وقتی اومدن قلبخوریم رو نشون بدم و با چند تا متلک پدر مادر دار حالشون رو جا بیارم؟
اه لعنت بهت آیناز، من باید صبح زود سر کار باشم، پس چرا نمیان؟
کاش حداقل بدونم چرا با لباسهایِ یکی دیگه این جام؟
چرا آیناز قسمم داد که حتماً همینایی که بهم داده تن کنم؟
گوشهی لبم بالا میره از این شانسها هم نداریم که بگم قراره یه شاهزادهی سوار بر اسب سفید بیاد و منو با خودش ببره.
نیشم و بستم، اللحساب باید یه کاری واسه این سرمای لعنتی میکردم، خدایا کف دستهام داشت یخ میبست.
از توی جیبم بیرون آوردمشون و جلویِ دهنم گحرکت کردم و سعی کردم با دمیدن کمی گرمش کنم ولی نفسمم دیگه قصد انجماد داشت.
امروزگار هواشناسی دما رو ۱۲ درجه زیر صفر اعلام کرد این یعنی من چند دقیقه دیگه اینجا وایستم یخ میزنم.
نگاهم رو به آسمون و اون دونههایِ سفید برف دادم، چشم غره ای به آسمون رفتم، من امشامگاه با همه سر جنگ داشتم.
– خدایا شکرتا اما تو که داری رحمت الهیتو میریزی رو سرمون، دستتم درست اما قبلش یه نگاه به ما فقیر فقرا هم بنداز یخ زدیم جون عزرائیلت.
سرم رو پایین انداختم و حین پاک کردن صورتم از برف، عصبی لگدی به سنگ ریزهی زیر پام زدم.
خسته از این انتظار میل داشتم راهم رو بکشم و برم که ون مشکی از انتهایِ کوچه به این سمت پیچید و نگاههای من روش خیره موند.
پوزخند زدم پس بالاخره انتظار به پایان رسیده بود، احتمالاً خودشه چراکه من تو این کوچه جنبندهی دیگه ای نمیمشاهده کردم.
اشکال نداره اگه دیر کردن لااقل بعد تحویل کیف میتونستم به اون اتاق بیست متری که فقط یه رخت خواب توشه برگردم و خودم رو به یه چایی داغ و یه نیمرو مهمون کنم.
ون زیادی مرموز، جلویِ پام متوقف شد. سعی کردم داخل رو ببینم اما از شیشههایِ دودیش هیچی مشخص نبود، تقه ای به شیشه زدم.
– هوی عمو، از پشت ابرا بیا بیرون ببینمت.
دیر کردی رونما هم میخوای تا رخ نشون بدی؟
تنها حیات کردن باعث شده بود گستاخ بشم، تا بتونم از خودم دفاع کنم، تا هر کسی از مسیر رسید به جرم زن بودن و ضعیف بودن بهم ظلم نکنه، من یاد گرفتم که از خودم ضعف نشون ندم.
تقهای دیگه به شیشه زدم که در ریلی باز شد و قبل از اینکه بتونم به خودم بیام و احتمالاً یا جیغ بزنم یا فرار، دستی سمت یقهم دراز شد و جوری تو چنگ گراهی شدش که نفس کشیدن سخت شد و با ضرب توی ماشین پرت شدم.
انگار مغز کوچیکم تازه بهم اخطار داد که جیغ بکشم:
– ولم کن… کی هستین شما؟! کمک…
تلاشم زیاد ثمر نداشت، زیرا دستمالی رو بینی و دهنم گرفته شد و من فقط تونستم پوزخند مرد کچله زیادی بزرگِ روبه روم رو ببینم و سیاهی مطلق…
****
سعی کردم نگاههام رو باز کنم اما هیچی جز سیاهی نبود، انگار که یه گونی مشکی رو سرم کشیده و کف دستهام هم از پشت بسته بود.
تو یه لحظه همهی حسهای منفی تو وجودم تزریق شد و لرز بدی به تنم نشست.
چه بلایی سرم اومده بود؟
اون ون مشکی، دو تا مرد درشت هیکل و اون دستمال… خدایا من دزدیده شده بودم ولی چرا؟
چرا من باید واسه کسی مهم باشم که بدزدنم؟
جایی رو هم نمیتونستم ببینم اما تصورم از جایی که به پهلو روی زمین افتادم یه جای کثیف و نمور بود و احتمالاً کلی جنازه و خونی که همه جارو گراهی شده،
ترسناکترش این بود تصورم از مردهایی که هر کدوم با یه آلت قتاله تو دستشون بالای سرم ایستادن… ولی چرا چند نفر به خدا یکی شون هم من لاجون و میتونه سربه نیست کنه…
فکرم درگیر بود ولی بوی خوبی که به مشامم میرسید مغزم رو دچار یه دوگانگی چالش برانگیز میکرد، این بوی خوشی که تمام ریههام رو پر کرده از کجاست؟
احتمال اینکه تو زیر زمین یه کارخونهی عطر سازی باشم بهشدت کمه اما هر چی که هست فاصلهش رو باهام حفظ کنه تا آلرژیم…..
با دردی که تو پهلوم پیچید، از توهماتم بیرون پرت شدم و لبم رو گزیدم، آخ آرومی که از گلوم خارج شد، نشون داد که نباید باز شروع کنم مزخرفات بافتن توی ذهنم.
لعنت به کسی که اینجوری با نامردی بهم لگد زد و لعنت به اون صدایِ زمختش.
– پاشو ببینم انتر…
صورتم جمع شد، هنوز نمیدنستم موقعیتم چیه اما اینقدر وجود داشتم که با همهی ترسی که نفسم رو قطع کرده بود، ساکت نشینم پس با نفرت جوابش رو دادم:
– انتر خودتی عوضی…
بلافاصله آوایِ بلند خنده ایی تو اتاق پیچید و یه صدایِ خش دارِ زخمی که فقط یه کلمه گفت:
– خفه.
صوتیِ خنده قطع شد اما ضربان دل من بالا حرکت کرد اینجا دیگه کدوم جهنمی بود؟
همون یه کلمه این قابلیتو بهم داد که از وحشت چشمهام درشت بشهو تو همون حالت دراز کش روی پهلوی راستم کف زمین سردی که منو یاد قطب مینداخت، تمام تلاشمو بکنم که از لای تارو پود گونی که روی سرمه لااقل یه چیزی ببینمو بتونم منبع اون صوت رو پیدا کنم
ولی هیچی به دیدهم نمیومد.
لگد دیگهای به پهلوم کوبید و من تمام سعیم رو کردم که واسه جیغ کشیدن از روی درد خودم رو کنترل کنم ولی ناموفق بودم و جیغ دردناکم مصادف شد با دستی که به شونم چنگو از روی زمین قد بلندم کرد.
تک تک موهای تنم به اعتراض به پا میل داشتند و صورتم جمع شد، چقدر بدم میاد کسی بهم کف دست بزنه، من دختر حاج بابام محرم نامحرمی حالیمه، چرا این حیوون بهم دست میزنه اونم با این فشار که بازوم رو داره له میکنه،
به تقلا افتادم و سعی کردم دستش رو پس بزنم.
– ولم کن لعنتی، دست نزن بهم.
اهمیتی به تقلاهام نداد، خفه شو رو آروم زمزمه کرد و به جاش محکم اضافه کرد:
– دیده قربان.
حتماً طرف صحبتش من نبودم چراکه این رو گفت و گونی که روی سرم بود و منو تا مرز خفگی برده بود رو با وحشی گری کشید که موهای زیادی لَختم تو صورتم پخش شد.
– این دیگه کدوم خریه؟
اامان چیزی که به ذهنم رسید این بود که این آوا اون آوای واهمه برانگیز و زخمی نیست و دومیش اینکه همهی آدمهایِ اطراف من از ادب هیچ بویی نبردن.
نگاههام رو به سختی باز کردم و نگاهم رو به مردی که رو به روم از حرکت ایستاده بود و با بهت این حرف رو زد دادم.
قدِ زیادی کشیده و هیکل چهارشونهاش با اون لباسهای تمولیً سفید و موهای بلندی که پشت سرش بسته زیادی تو دیده بود.
ولی این بهت واسه چیه؟
میخوام چیزی بگم که مرد کچل کناریم زودتر به حرف اومد.
– قربان خودشه دیگه، اومده بود سر قرار، پالتویِ زرشکی کوله مشکی.
اینبار مرد سفید پوش عصبی شد که یه قدم جلو اومد و پشت کف دستش رو روی کتف کچل بدقواره کوبید و داد زد:
– هر الاغی که پالتوی زرشکی تنشه رو باید بیاری اینجا؟
نه، این دیگه بهشدت بیشعوره، نگاهم رو تو دیدههاش دوختم و سعی کردم لرزش صوتیی که به وضوح مشخصه رو نشون ندم و با تشر گفتم:
– هی تو، هر چی که لایق خودته رو به من نسبت نده.
– هیع…
هنوز با لبخند خیرهی من بود و من نمیتونستم نگاههام رو بدزدم، صورت جذابی داشت ولی نگاهش ترسناک بود، بهشدت ترسناک.
کاش یکی بهم حالی میکرد که این دهن رو اینقدر بیمورد باز نکنم، انگار این وظیفه به عهدهی خودش بود که با آرامش بیان کرد:
– میدونی من با آدمهایی که زبونشون درازه چیکار میکنم؟
فریادش بیشتر از مشتش درد داشت وقتی سمتم خم شد خشمش رو توی صورتم کوبید.
– اصل اول، جلویِ حبیب زبونت کوتاه باشه اینو همه میدونن، مگه نه؟
مگه نه رو فریاد زد و من نگاه به اشک نشستهم رو به جمع پنج نفرهی اطرافم چرخ دادم.
چند نفر خیلی زود تأیید کردن و من خون جمع شده توی دهنم رو روی پارکتهای قهوه ای صیقل داده شده تف کردم.
هیچ وقت نمیل داشتم ضعیف باشم، هیچوقت واسه هیچ دردی تا جایی که شد اشک نریختم، ولی الان این موقعیت وحشت زدهم کرده، من اصلاً هیچی از اتفاقی که افتاده نمیفهمیدم ولی باز سعی کردم بدون آه و ناله تو جام بشینم و با صدایی که از درد میلرزید اظهار کردم:
– اگه کف دستهام باز بود میدونستم چی کار کنم، کسیو با کف دستِ بسته زدن هنر نیست جناب حبیب خان.
اسمش رو خودش بیان کرده بود و منم ازش استفاده کردم، یه پوزخندم ته حرفهام گذاشتم تا حسابی کفریش کنم و اونم انگار آتیشش زدم که جلو اومد و تو موهام چنگ زد و به کمکشون از جا بلندم کرد ” لعنت بهش، حس کردم حجم زیادی از موهام از ریشه کنده شد” تو صورتم فریاد زد اما طرف صحبتش همون کچل کناری بود.
– بیا کف دست این زپرتیو باز کن ببینم چه گوهی میخواد بخوره؟
– بسه حبیب.
بازم اون آوا و نفس منی که باز واسه بیرون اومدن به التماس افتاد، چی داره این صوت که لرز به تنم میندازه؟
شامگاهیهه صداییه که از فریاده زیادی خش برداشته، زخمیه زخمی، ترسناک و واهمه برانگیز.
قلبم دیگه نزد وقتی نگاهم تو نگاه خشن مرد رو به روییم قفل بود و نمیتونستم صاحب اون صوتیی که وقتی قد بلند میشد تک تک اعصاب گوشم رو به بازی میگرفت ببینم.
– ولش کن.
نفسهای خشمگین حبیب توی صورتم پخش میشد و بالاخره با هول، من رو به عقب پرت کرد.
واسه بار چندمه که امروز با پشت به زمین خوردم نمیدونم ولی این رو خوب میدونم که پوست سفیدم حتماً کبود میشد و تا مدتها دردش امونم رو میبرید.
– با این لباسها اون جا چی کار میکردی؟
این بار موفق میشم ببینمش، روی صنقلبیه سلطنتیه سفید رنگ بزرگی که سمت راستم قرار داره نشسته، تکیه داده و کف دستهاش روی دستهی مبل فیکس شده، سرش روی شونه خم شده و نگاه لعنتیش با اون دیدههای مرموز با اخم به منه.
اامان چیزی که به ذهنم رسید، کلمهی جذابه، آره واقعاً دلرباه، هیکل بزرگی داشت با موهای قهوه ای خوشرنگی که رو پیشونیش ریخته و تیشرت و شلوار مشکی.
– تا حالا که خوب زبون درازی میکردی، لال شدی چرا؟
نفسم رو بیرون دادم، باورم نمیشد تو این وضعیت داشتم اعتراف میکردم که این جانی که من رو دزمتوجه شده جذابه و بدتر از اون زبونمم بند آورده.
حرصم رو با چشم غره ای به مرد خشن کناریم که انگاری زیادی خشمگینه و با انگشت به پیشونیم ضربه میزد خالی کردم.
خب بیراهم نمیگفت، چرا لال شدم و جواب نمیدم؟
نگاهم رو به همون مرد که انگار درصد خشمش کمتره دادم، سؤال جویا شده و منتظر جوابه.
– من اومده بودم اون کیفو تحویل بدم.
یه تای ابروش بالا پرید، با کف دست اشاره ای کرد و یکی از اون مردهای حاضر تو جمع کوله ای که قبلاً مال من بود و الان دست اوناست رو سمتش گرفت.
– چی تو این کوله هست که میمیل داشتی تحویلش بدی؟
شونه ای بالا انداختم و بیخیال جواب دادم منکه دروغی نداشتم.
– نمیدونم، اهمیتی نداره، آیناز اظهار کرد امروز نمیتونه بیاد سر قرارو من به جاش اومدم.
نیم نگاهی بهم انداخت و محتویات توش رو روی زمین خالی کرد.
بهت زده چشمم رو دادم به اون دو تیکه لباس و چند تا دونه سنگ بدرد نخور، واسه این سه ساعت انتظار کشیدم؟
اونم تو سرما و با شکم گرسنه.
دیدههای متعجبم رو که دید کوله رو روی زمین پرت کرد و دست راستش رو زیر زیراهش جک کرد.
– خب؟
واقعاً نمیدونم اینجا چه خبره؟
من لعنتی چرا قبل از رفتن سر قرار اون کیف رو باز نکردم!؟
یعنی چی سنگ گذاشته توش؟
چشمهام رو تو چشمهایِ منتظرش قفل کردم و محکم بیان کردم:
– به من بیان کرد اونجا وایستمو کوله رو تحویل بدم، همین.
نمیدونم کجایِ جمله ام این قدر باعث برآشفتهت حبیب خان شد که با خشم اسلحه رو از پشت کمرش بیرون آورد و دقیقاً وسط ابروم گذاشت. نه، دیگه نمیشه محکم بود، اینا کی هستن من گیرشون افتادم؟
زندگی یکنواخت و روتین من کجا و اسلحه کجا؟
فشاری به پیشونیم آورد و جوری فریاد زد که تو جام پریدم.
– آشغال ما رو مسخره کردی؟ تا سه میشمرم، پولایِ من کجاست؟
دیگه بیشتر از این واسه ترس جایی نداشتم،
پول، چه پولی؟ من فقط به جبران کمکهایی که آیناز بهم کرده بود قبول کردم این کار رو بکنم.
چه بلایی داره سرم میاد؟ کف دستم رو بالا آوردم و با لبهای لرزون اظهار کردم:
– من… از چیزی خبر… ندارم… کدوم پول؟
ضامن اسلحه رو که کشید من از ترس جیغ زدم:
– نه… تو رو خدا من چیزی نمیدونم.
بدتر از قبل فریاد کشید و من دیدههام رو روی هم فشار دادم خدایا این جهنم دیگه کجا بود….
– میکشمت.
– حبیب؟
نگاهش به من بود اما طرف صحبتش مرد پر ابهت مشکی پوش.
– بذار بکشمش، اگه چیزی نمیدونه پس به چه دردی میخوره؟
– صبر کن اونم به وقتش، بذار ببینم چی میدونه؟
حبیب عقب کشید و من نفس حبس شدم رو آزاد کردم.
مردِ مرموز از رو صندلی قد بلند شد و سمتم قدم برداشت، قدمهای محکمی که با برخورد هر کدوم از پاشنههای کفش چرم مشکیش وحشت رو به جونم مینداخت و باعث میشد تمام تنم یه صوت ناله رو فریاد بزنه.
نگاهم رو دادم به اون قدِ زیادی کشیده، اینقدر بلند که واسه مشاهده کردن صورتش باید سرم رو بالا مینداختم بهم رسید، دورم چرخید و من بند قلبم از نگاه زیادی دقیقش پاره شد.
واسه اامان بار به خودم اجازه دادم که ضعیف باشم و اشکم از گوشهی نگاههام جاری بشه، من ازش میوحشت کردم…
رو به روم توقف کرد و خیره شد تو دیدههای پر از اشکم و با آوای آرومی اظهار کرد:
– هر چی میدونی بگو، به نفعه خودته، اینجا چیزهای خوبی در انتظارت نیست، پس مثل دخترهای خوب راستشو بگو، اونجا با این لباسها چی کار میکردی؟
نفس عمیق میگیرم.
فاصلهش باهام یه قدمه نفس عمیق میگیرم و بلافصله عطسه، تازه منبع اون عطر زیادی خوش رو کشف میکنم، این حجم از عطر از تن این مرده، لعنتی الان وقتش نیست اما واقعاً دارم به این فکر میکنم که با عطرش دوش گحرکت کرده.
آب دهنم رو پر صدا فرو دادم و به حرف اومدم و با گریه اضافه کردم:
– به خدا راستشو اظهار کردم، ظهر آیناز اومد سراغم، ” عطسهی بعدی” اظهار کرد باید یه کیفیو ساعت ۱۰ شب به یه شخص مهمی برسونه، من هم قبول کردم، ” یه عطسهی دیگه” آخرشم مجبورم کرد پالتوی اونو بپوشم، بیان کرد عاشق بارونیه منهو میل داشت چند روز عوضشون کنیم باهم، همین.
عطسهی بعدی و فریاد قد بلند حبیب…
– دِ داره زر میزنه…
باز حبیب اسلحه رو روی شقیقه ام گذاشت و من تو خودم جمع شدم.
هیچ وقت فکرشم نمیکردم این جوری بمیرم، فقط امیدوارم خیلی درد نداشته باشه، لااقل مرگم آروم و بدون عذاب باشه.
– غلافش کن.
اگر رمان افسون سردار رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم مهری هاشمی برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان افسون سردار
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن