رمان دریای مدفون از زهرا افشار زیبا یک رمان در ژانرهای رمان عاشقانه|رمان علمی – تبهشدت|رمان فانتزی|رمان ماجراجویی می باشد که سال ۱۴۰۳ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمتوجه شدترین اثر زهرا افشار دلربا، رمان دریای مدفون :
فصل اول
ابرهای پُر باران و سیاه، آسمانِ شامگاه را پُر کرده بودند. ماه بهسختی خودنمایی میکرد و هر چند دقیقه یکبار، ابرها رویش را میپوشاندند. ماه امشب بازنده بود و هرازگاهی آذرخش بخشی از آسمان را روشن میکرد. بوی خاکِ بارانخورده فضا را انباشته بود و باد سرد پاییزی پردههای رهای ایوان را به شدت تکان میداد. لنگههای درِ ایوان باز بودند و شهریار به بیرون خیره مانده بود. به سایههای درختان باغ و هوهوی باد در میان شاخههایشان و آسمان گرفتهی شامگاهِ بیستاره.
حس میکرد تنش باز هم از گرما گُر گحرکت کرده. این اتاق هنوز هم انگار بویی آشنا را در خودش داشت که از تخت و کمد نزدیکش به مشامِ تیز شهریار میرسید. کمی پیش پیجادهنش را از شدت گرما در آورده و باز هم خیالِ خواب از نگاهانش گریخته بود. سکوتی سنگین در فضا جاری بود و چشمانِ خستهی شهریار نیمهباز بودند و از بیخوابیِ شمشاهده کرد صاحبشان حکایت میکردند.
کمی بعد، صوتی نزدیک شدن قدمهایی کوچک و سریع را به طرف اتاق، آن هم از دورکف دستها شنید. این آوای پا و نوعِ دویدنش را بهتر از هرچیزی میشناخت. باد تنها چراغِ روشن بر روی دیوار را خاموش کرده بود که شهریار نگاهی به اطراف انداخت و در لحظهای بعد، بار دیگر چهار چراغِ اتاق، با فرمان ذهنیِ شهریار همزمان با هم شعله کشیدند و اتاق روشن شد.
خوب میدانست که ملاقاتیِ نیمهشامگاهش از تاریکی میترسد. با خستگی دیده روی هم گذاشت و باد بیشتر از پیش، موهای کشیده جلوی سرش را به پیشانی و صورتش ریخت. روی صدای پا تمرکز کرد و سرانجام صدا پشت درِ اتاق از حرکت ایستاد. تقهای کمجان و آهسته به درد خورد و پس از آن آوای خندهی هیجانزدهی او را شنید که با صوتیی کشدار و آرام بیان کرد:
– با… با، جون؟ بیـ… دا… ری؟
در بلافاصله باز شد و دختری سه ساله، پُر جنبوجوش و دواندوان خود را به تخت رساند، روی آن پرید و سریع خود را به شهریار رساند و پشتش قرار گحرکت کرد؛ کف دستانش را روی شانههایش گذاشت و نگاهانش را گراهی شد. شهریار که از عمد به عقب نگاه نکرده بود تا او به این هدفش برسد، لبخند زد و بوی تن دخترش را به مشام کشید. دخترک صدایش را کلفت کرد و خندان اضافه کرد:
– من کیام؟ زود باش بگو! من کیام؟
شهریار دستانش را بهآرامی بالا آورد و روی دستان کوچک دخترش گذاشت. به نفس زدن خاص او که سعی میکرد با تمامِ توانش نگاهان او را فشار دهد، ریز خندید و اظهار کرد:
– اوه، نمیدونم… چند تا میتونم حدس بزنم؟
صوتی خندهی ریز و پر نشاط او، توانست کمی از خستگیهای بیشمارش بکاهد و قلبش لرزید.
– فقط سه تا! زود باش…
– خب… مو فِرفِری خانوم شمایی؟
– نه خیر! اشتباه گفتی…
صوتی خندههای ریز و پر شیطنت دخترش لحظهای قطع نمیشد.
– ولی من یادمه موهات فِرفِری بودها!
– باباااا… بازی رو خراب نکن. اِهِم…
سرفهای کرد و مجدداً آوایش را کلفت کرد:
– دو تا مونده! اگه درست نگید من میرم و غیب میشم! یوهو، مثل باد تو هوا غیب میشم، گم میشم!
شهریار ریز خندید، از شدتِ خستگیاش نفس عمیقی کشید و تلاش کرد دوباره دل به بازی بدهد:
– اوه، خب پس… باشه. شما همون دختری هستی که نگاهاش خاکـ…
یکباره خاموشی کرد و دخترش که میلبخند زد، نقنق کرد:
– بابا؟ پس چی شد؟
– هیچی… شما همون نفس خانومی که بابا بیشتر از هرچیزی دوستش داره؟
– نه خیرم! اون نیستم…
– چرا، صوتت هم مثل خودشه. اصلاً بیا اینجا ببینم کوچولو… بازی تمومه.
دستان او را پایین کشید و یکباره کمی به عقب چرخید. دختر را در آغوشش گراهی شد و قلقلکش داد. صوتی خندهی قد بلند دختر در اتاق پیچید و ورجهورجهکنان اضافه کرد:
– اَه… بازی رو خراب کردی بابا! قبول نیست…
– بسیار هم قبوله… بسیار هم قبوله.
سر خم کرد و صورت و موها و دستانِ دخترش را بوسید. دختری که چیزی به سه ساله شدنش نمانده بود و موهایی فِر و سیاه و چشمانی خاکستری و درخشان داشت و پوستی سفید. پیراهنی قد بلند و آبی رنگ پوشیده بود که به تنش قد بلند و گمسرور بود. آن را نشانِ شهریار داد و اظهار کرد:
– نه خیرم! من لباس خاله رو پوشیدم. الان دیگه دختر شما نیستم که! باید میبیان کردی خالهام!
شهریار خندان به سرتاپای او خیره شد و اظهار کرد:
– چقدر هم که اندازهته!
– خیلی هم خوبه، مال خودم شده! خاله بهم دادش.
– اوه، واقعاً؟
– آره. تازه بهش بیان کردم که بابا هم بیداره اما هی اضافه کرد نیام پیشت… میدونی منم بهش چی اضافه کردم؟ گوشتو بیار…
کف دستانش را دور گردن او حلقه کرد و در گوشش گفت:
– بیان کردم بابا تا منو بغل نکنه نمیخوابه! مگه نه بابایی؟
شهریار تبسم گرمی تحویلش داد و سر تکان داد:
– تازه الآنش هم منتظر خودت بودم.
– واقعاً؟؟
– آره، امشامگاه قراره برای بابا چه قصهای تعریف کنی باران خانوم؟
باران صورتش را پوشاند و خندید که شهریار کف دستان کوچکش را پایین کشید و جویا شد:
– به چی داری میخندی؟
– دایی داشت مسخرهات میکرد… میگفت عوض اینکه تو برام قصه بخونی، من باید برات قصه بگم!
– تقصیر من چیه که تو شیرینزبونترین بچهی جهانیی؟
– نه خیر! تو بلد نیستی قصه بگی… همهاش باید من بگم.
– خب اگه دوست نداری نگو!
و دیدهکی زد. باران جا خورد و کف دستپاچه شد. کف دستانش را در هوا تکان داد و بیان کرد:
– نه نه نه… میخوام یه دونه جدیدشم برات بگم. بابا جون… تو چرا هیچوقت سردت نمیشه؟
و دستانش را روی سینهی گرم و پر زخمِ او گذاشت. شهریار خندان اضافه کرد:
– تو رو که بغل میکنم از همهی آتیشهای دنیا هم گرمتر میشم دیگه. معلومه که همیشگی گرمم!
باران با سادگی لبخند زد و هیجانزده گفت:
– وای… یعنی من آتیشم؟
– هم آتیشی، هم به وقتش مثل اسمت راحت میتونی آتیشِ وجودمو خاموش کنی…
باران مشت بیجانش را به سینهی سنگی او کوبید و اضافه کرد:
– نه خیر! اسم من بارانه. بسیار هم اسمم قشنگه، من آتیش نیستم.
شهریار او را محکم در آغوشش فشرد و سرش را بوسید:
– تو همهچیزِ منی کوچولو.
باران بهسرعت خودش را از او جدا کرد، دستانش را روی صورت او گذاشت و شتابزده سرش را جلو برد. جای زخمی بزرگ بر گونهی راست شهریار را بوسید و ناراحت و اخمو اضافه کرد:
– بابا، کم بوسش کردم نه؟ هنوزم خوب نشده!
– زود خوب میشه خانوم کوچولو. اگه الان مجدداً بوسش کنی زودترم خوب میشه.
باران ریز خندید و ذوقزده بوسههای کوچکش را روی صورت شهریار نشاند. شهریار عطر تن او را با تمام وجودش به مشامش کشید و باران هیجانزده بیان کرد:
– قصهی امشبم بهشدت قشنگه… خاله تازه بهم یادش داده. حالا زود باش… زود باش بخواب.
شهریار با تبسمی عمیق، دراز کشید و او را هم با خودش روی تخت خواباند. باران جای خودش را بلد بود، سرش را روی بازوی قطورِ پدرش گذاشت و گوشش را هم روی تپش قلب پدرش. شهریار پتو را تا سینهی او بالا کشید که باران اضافه کرد:
– ولی خودت گرمت میشه!
– اشکالی نداره… من گرمم بشه بارونم رو دارم. اما این خانوم کوچولو نباید مریض بشه!
– بابا من که مریض نمیشم!
شهریار لحظهای چشمانش را بست و لبش را گزید. تند به خودش آمد و خندان اظهار کرد:
– آره ولی شاید یه روزگاری که بهشدت هم دور نیست، تو هم مثل بقیهی آدما مریض شدی.
– مریض شدن که خوب نیست بابا!
– آمم… آره، میدونم. منظورم یه چیز دیگه بود. بسیارخب… دیگه بسه. شروع کن ببینم…
– بابا… یه چیزی بگم؟
شهریار از بالا به صورت معصوم او زل زد و موهایش را با دست راستش نوازش کرد:
– بگو عزیزم.
– دعوام نمیکنی؟
شهریار خندید:
– آخه من کِی تو رو دعوا کردم؟
باران نگاه از او دزدید و با غمگینی اظهار کرد:
– یه بار دعوام کردی… یادمه.
شهریار از به یاد آوردن ماجرای سال پیش از خودش بیشتر متنفر شد و از اینکه باران چطور آن ماجرا را با وجود دو ساله بودنش یادش مانده بود، بیشتر حرص خورد.
– ببخشید. اون روز حالم خوب نبود…
– پس یعنی دیگه دعوام نمیکنی؟
– معلومه که نه خانوم کوچولو.
درحالیکه باز هم هیچگاه به خودش اعتمادی نداشت… نه با وجودِ سام در دلش، نه با وجود اتفاقات چهار سال اخیر…
– حتی اگه…
– اگه چی؟
– حتی اگه بپرسم مولین کجاست؟ سفرش بسیار طول کشیده… هنوز نیومده منو ببینه.
شهریار آهی کشید. این دختر واقعاً سه سالش بود و این حرفها را میزد؟ او را در آغوشش فشرد تا صورتش را نبیند، چشمانش را بست و اظهار کرد:
– برمیگرده. برمیگرده دخترم. زود برمیگرده، باشه؟
و باز هم از خودش و دروغهایش بیزار شد… برای هزارمین بار.
– مولین چه شکلیه؟ خوشگله؟ نازه؟
شهریار بینیِ او را آرام کشید و با خنده بیان کرد:
– تا کِی قراره اینارو بپرسی وقتی میدونم خوب یادته و صدبار برات اضافه کردم؟ شروع کن قصهتو بگو وگرنه دیدهامو میبندما…
– نه نه… بابا لطفاً! لطفاً! مجدداً نخوابیا! باشه، باشه الان میگم… آمم…
نفس عمیقی کشید، پتو را تا روی سینهاش مرتب کرد، دستان کوچکش را روی پتو گذاشت و خیره به روبهرو اظهار کرد:
– وسطِ قصه حرف زدن ممنوع! باشه؟
شهریار بیشتر خندید:
– باشه خانوم کوچولو… تو شروع کن.
– اگه یه جاهاش یادم رفت نخندیا! خنده هم ممنوع!
شهریار سرش را محکم بوسید و بیان کرد:
– باشه، چَشم.
باران مجدداً سرش را بالا کشید و به او زل زد و اضافه کرد:
– صبحم که بیدار شدم، حرکت کردن ممنوع!
شهریار از ته قلب به خنده افتاد. باران عادت داشت از کلمهی ممنوع استفاده کند و حالا امشب انگار ولکنِ این کلمه نبود.
– باشه… بازم چَشم.
– تو الکی میگی! بیدار که میشم دیگه نیستی… من همهش با تو بازی میکنم و غیب نمیشم، اما تو میشی!
خنده روی لبان شهریار ماسید، صورت باران را نوازش کرد و خیره به چشمانِ درشت و جذابیش بیان کرد:
– منو ببخش بابایی…
باران تنش را بالا کشید و گونهی زخمی او را دوباره بوسید و با شیطنت گفت:
– بابا یه جهان دوستت دارم… لطفاً همهش پیشم بمون. باشه؟ دایی و خاله همهش میگن تو نیستی، یه بار بمون تا اونا ببازن و ما ببریم. باشه؟
شهریار حس کرد چیزی در سینهاش فرو ریخته… چیزی که صدای شکستنش تمام وجودش را پُر کرد. یکباره حس کرد ماهآفرید از دریچهی دیدهانِ دخترش به او زل زده. وحشتزده نگاهانش را بست و کف دستانش لرزید. در دلش اضافه کرد: “کاش چشمات خاکستری نبود… کاش… چشمات خاکستری نبود…“
اگر رمان دریای مدفون رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، خرسند میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم زهرا افشار زیبا برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان دریای مدفون
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن