رمان ترمیم پارت آخر

– اینجا شهر کوچیکیه. بهتره بریم آپارتمان من. او نجا کسی نیست.
سوار پرادوی سفیدرنگ میشوند. بهادر بچه ها را روی صنقلبی شان میگذار د.
پاهایم میلرزند.
– اون دختره کپی منه، بها… نمیخوام بدونم… برگردیم… لعنت به همه شون.
حالم بد است. کسی شبیه من. آیا او چیزی از بدبختی های من به خود متوجه شده؟
دستانم را میگیرد.
– آروم باش. تو شجاعی، گلی. این همه سال رو پاهات از حرکت ایستادی و سرت بلنده.
من بهت افتخار میکنم… الان دربرابر تمام اتفاقات زیستنت هیچه.
بی اختیار اشکهایم جاری میشوند. شاپرک با دیدن حالم بیتابی میکند و
بازهم این بهادر است که سعی در ملایم کردن هر دویمان دارد. من نیاز دارم به
او پناه ببرم؛ در خلوت، تنها.
هر دو ماشین حرکت میکنند. بهادر از داشبورد داروهای آرا مبخش من را
میدهد و یک بطری اب. من تحمل این استرس را ندارم.
آهنگی را که دوست دارم میگذارد. کمی آرا متر میشوم. شاپرک هم با او
همخوانی میکند.
آپارتمان آراد ساریخانی بزرگ است، چیزی شامگاهیه اپارتمان بهادر، ولی پرتر.

معلوم است او خانواد های دارد. عروسک و ماشین های گوشه گوشه ی منزل میگویدبچه هایی اینجا حیات میکنند.
– بفرمایین.
با تردید پا به داخل میگذارم. بهادر و شاپرک هم میآیند. لحظات به نظرم
کشدار است. مرد جوان و خواهرش به آشپزخانه میروند.
– میشه بیاین و حرفا رو بزنید؟ من حال خوبی ندارم…پذیرایی نمیخوام؛ لطفاً.
مرد جوان با یک آلبوم بزرگ و قدیمی میآید. بی تعارف کنار من که خالی
است مینشیند. بهادر هم طرف دیگر است.
– این آلبوم قدیمیِ خانوادگیه. راستش ساریخانی ها خانواده ی بزرگی هستن. ما
تو ترکیه و آذربایجان هم فامیل داریم… ولی فقط پدرم و عمه هام اینجا
هستن… پدربزرگ و عموها حرکت کردن زادگاهشون…بگذریم، این آلبوم رو میخوام نشونتون بدم که وقتی درباره ی قدیم کسی چیزی گفت بشناسین.
– میشه اون چیزی که باید بدونم رو بگین؟ همین الانشم من اونقدر
عصبی ام که حالم بد شده. من تا امروز مهیار رو پدرم و مهتاب رو مادرم
میدونستم.
زیستن راحتی نداشتم و بچگی خوبی. الانم اومدم تا یه روزگار نگم چرا نحرکت کردم…
امیدوارم یه روز نگم چرا اومدم.
ساکت ساریخانی با یک سینی شربت میآید.
– ببخشید، خانوم خونه رو فرستادیم با بچه ها خونه مادرشون، راحت باشیم.
شاپرک نگاهش به اسباب باز ی است، ولی روی پای بهادر نشسته است. زن
متوجه میشود و میگوید برود بازی کند.
لحظ های بعد مرد یک کاغذ زرد و قدیمی را سمت من میگیرد.
– این و بخونین.
شاپرک از روی پای بهادر پایین میرود و من با دستی لرزان نامه را میگیرم.
سلام بر برادر بزر گترم، ماهور خان. «
اگر از حال ای نجانب خبر بخواهید، باید بگویم خوب نیستم. میدانی اهل
گزافه گویی نیستم، پس میروم سر اصل کلام.این نامه را بعداز سال ها مینویسم. نمیگویم حلال کن؛ چرا که هرچه کرد هام
را با هشیاری انجام داده ام. غرض از این نامه این است برادر جان، چیزی به
پایان عمر بنده نمانده. پزشکان امید میدهند، لیکن خود که پزشکم بهتر
میدانم دیگر امیدی نیست. قبلاً بیان کرده بودم از مهری که از مهتاب بود و جانم
سوخت. میدانم تو دلدادگی او به قلب نداشتی، اما باید بدانی که حاصل زیستن
کوتاه تان یک دخترک دلربا و دوستداشتنی است. نامش را مهگل گذاشتم وهمچراکه چشمانم او را عزیز کرده ام. جان شیرینم است، ولی روزگاری که چشم ازدنیا ببندم، او تنها خواهد ماند؛ چرا که مهتاب از او بیزار است. او را عامل بدبختی خود میداند. طفل معصوم من بدون من بی دفاع میماند. میگویم
طفل من، لیکن مهگل فرزند توست. اگر بخواهی ببری، بعید است مهتاب مانع
شود. خانه ام و ماحصل دارایی ام که یک دامداری است را برای او و مهتاب ارث
گذاشت هام و پساندازی که به نام اوست، برایش باز کرد هام…
اشکها مانع از خواندن مابقی حر فها میشوند.
اینها را مردی نوشته که هیچگاه فکر نکردم پدرم نیست، برای مردی که
نطفه ام از اوست. مردی که نمیشناسم. نامه را روی میز میگذارم .
بهادر سرم را به آغوش میکشد و کمرم را نوازش میکند.
– ببخشید که ناراحتتون کردیم، ما این نامه رو چند سال پیش پیدا کردیم،
وقتی مادرمون مرد. انگار اون وقتی نامه رو میگیره به پدرمون نشون نمیده،
تا وقت مرگ. مادرم سرطان داشت. اون وقتا آقاجان رو پا بودن وقتی متوجه شدن.
اومدن تهران. آدرس نامه عوض نشده بود، اون مدت مهتاب خانم زنده بودن.
نمیدونم بعد شو چی باید بگم واقعاً…
آوای زن فروکش میکند و این آراد ساریخانی است که ادامه میدهد.
– مهتاب خانم دختری رو که داشتن و بعداً متوجه شدیم که دختر ناپدریتون بودن
به پدرم معرفی میکنه که مهگل اونه. اون زمان شناسنامه و اینا عکس نداشته،
شوهر داده بودنش… نمیدونیم واقعاً چرا این کارو با شما و ما کردن. پدرم تمام
تلاش شو کرد تا اون دختر و شوهر بیکارش بیان اینجا. براشون زندگی درست

کردن… تا چند ماه پیش که… اون دختر که ما فکر میکردیم خواهرمونه و
بهش قلب بسته بودیم با شوهرش به مشکل خورد… تو دعواهاشون شوهرش
ماجرا رو تعریف کرد. وقتی ساره گفت که شما رو به پرورشگاه سپردن و چه
کارایی کردن، آقاجان… سکته کردن… تا یک ماهم بستری بودن.
آقاجان خیلی حساس شدن این روزگارا… ما دوتا برادر دیگه هم داریم که بزرگتر
از من و آراد هستن. شما کوچیکترین فرزند آقاجان محسوب میشید… اتابک
و آتابای هر دو خارج از ایران هستن. وقتی درک کردن که تونستیم پیداتون کنیم،
ولی حاضر نشدین بیاین، اضافه کردن میان ایران دنبال شما…
از خبر داشتن اینکه یک خانواده دارم که سال ها به دنبال من گشته اند، اینکه
برایشان آنقدر مهم بوده ام که بخواهند از کشوری دیگر برای آوردنم بیایند.
– میبینی، گلی جانم؟ اونا دوستت دارن… خون، خون و میکشه سمت خودش.
به آن دو نگاه میکنم؛ این بار دقیق تر، شامگاهیه یک همخون. من همخونی جز
مادرم نداشتم. من هیچوقت او را نداشتم… زنی که نامش ملایم است و شبیه من است. پسری که بازهم شبیه من است.
– شما میدونین مهتاب چرا این کار و با من کرد؟ آخه ساره جای من ؟ اون
حتی…ساره را تا سیزد هسالگی به یاد دارم. او را زود شوهر دادند به یکی مانند فاضل؛نه به آن سن، ولی مثل او بود. پسر بقال محل که برای خودش ارازلی بود. برای همین هیچوقت دیگر او را ندیدم. سال ها جای من و کنار همخون های من
زندگی کرد و حتی روزگاری که مهتاب مرد هم او جای من زندگی میکرد.
مهتاب آن روز هم حرفی نزد.
– ما از مهتاب چیزی نمیدونیم… مادرم دم مرگ که نامه رو داد فقط بیان کرد
اون زن زندگی ما رو از هم پاشید. ما چیزی درباره ی اون نمیدونیم واقعاً…
آقاجان میدونن اومدین… از صبح بیقرارن. نمیمیل داشتیم یک دفعه تو جریان
باشین، اونم پیش آقاجان… ما هیچ پدری رو مثل ایشون ندیدیم که عاشق
بچه هاشون باشن… نوه ها که جای خود دارن… حتماً از متوجه شدن بچه ها به‌شدت
مسرور میشن.
از قدش معلوم است وقتی قد بلند بوده و هیکلی ورزیده داشته است. صورتش
خواستنی است برای یک پیرمرد. با عصا راه میرود، اما استوار است. غرور و
صلابت را میتوانم از همین فاصله هم تشخیص دهم. از حرکت ایستاده بالای پله های
یک عمارت قدیمی. خان های که دیشامگاه این ابهت را نداشت

– عمر رو کسی نمیتونه تعیین کنه… بیاین اینجوری نگین.
به صنقلبی تاجدار طلاکوبش تکیه میدهد، سر شیر جذابیی است؛ همینطور
کف دسته های مبل.
– دیگه آرزویی ندارم، مهگل جان… چه اسم زیبایی برات انتخاب کرد برادر
جوان مرگم…
بازهم اشک به چشم میآورد. مردها که پیر میشوند، قلبنازک و رقی قالدل
میشوند، ولی زنها انگار برعکس است. روزگارگار از سختی مرد میکاهد و به
سختی زن میافزاید، انگار میداند اگر هر دو به یک اندازه افول کنند، حیات
سخت میشود.
– ببخش، دختر جان… یک اشتباه من اوضاع خانواده ای رو دگرگون کرد…
فقط یک لجبازی و کینه… دوست داری بدونی؟
این بار دوست دارم بدانم چه گذشت به زنی که مادر من بود، اما…
– بله… همیشگی میدونستم مهتاب از من متنفر بود، اما اینکه چرا… تمام
بدبختی من از این نفرت بود.
دو دست روی سر عصا میگذارد. دیدهانش شبیه من است، میان چروک های پوست میتوانم صورت آراد را هم ببینم .
– ماجرای ما مثل خیلی از اتفاقای قدیمه. پدرم خان نبود ، ولی ملاک بزرگی
بود، همینطور پدرش… بیشتر زمینا و داراییا تو آذربایجان و ترکیه و ایران…
آخه قدیما همه ی اونا ایران بود دیگه… بگذریم… سرور اهل باکو بود؛ دختر
شریک آقاخان… نمیگم دوستش نداشتم، مادر بچه هام بود… مهتاب دختر
بیبی ماه، ندیمه ی سرور بود. از وقتی اومدن ایران و شد زن من با سرور بود…
سن وسالی نداشت، ولی مادرت زیبا بود. باید بگم زیادی سروگوشش
میجنبید… اون زمون برای مرد که عار نبود زن دوم و سوم… نمیخوام طول
بدم و قصه بگم؛ مهتاب به نگاهم اومد. دروغ نگم اون پا پیش گذاشت، منم نه
ناظهار کردم. آرام دوسه سالش بود… یه صیغه خوندم براش، نه طولانی. خودش
رضایت داشت… من چه میدونستم دل مهیار گیر مهتاب بود… آقاخان فرستاده

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان وصله ناجور دل - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←

بودش اروپا. درس خوند، دکتر شد، مهیار نور چشم آقام بود… یعنی نور نگاه
همه مون… سرور که درک کرد، هیچی ناضافه کرد. دادوقال نکرد… مدت صیغه تموم
شد. مهتاب داشت کم کم اذیتو شروع میکرد. اظهار کرد حامله م… میخواستم
عقدش کنم که متوجه شدم نیست. نه مهتاب بود و نه مهیار… سرور اظهار کرد رفتن. گفت
مهیار همیشگی عاشق مهتاب بود. اضافه کرد حاملگی فقط دروغ بود… بیان کرد بذار برن.
یه نامه داد که مهتاب نوشته بود… آخه سواد داشت… خود سرور یادش داده
بود… تو نامه گفته بود که حامله نبوده. که مهیار رو انتخاب کرده… دیگه منم
نرفتم دنبالشون… نمیگم شاد شدم، ولی انگار گولم زد. سرور هیچوقت
حرفی نزد. شرمنده ی رفتارش بودم… بچه هام فقط اتابک و آتابای یادشون بود
چیزایی… آقاخان هم خاموشی کرد… اما متوجه شدم آقام دق کرد از نبود مهیار… یه
چند سال بعد افتاد م دنبال نشونی…
آه میکشد و من منتظرم که سال های درد را در چند جمله بگوید؛ فقط چند
دقیقه برای خلاصه ی هزاران درد. عجیب حال سرور را میفهمم.
– نشونی نبود. حتی بیان کردیم حتماً طبابت میکنه. اسمی، رسمی… اما هیچی…
تا اینکه سرور مریض شد. به‌شدت طول نکشید که زمین گیر بشه… شب آخرش
نامه رو داد که آدرس و نشونی بود… گفت این سال ها پول برای مهتاب
میفرستاده تا خرج تو کنه… گفت تمام سعی شو کرده که دین مهیار گردنش
نمونه… اومدم دنبالت… شوهر کرده بود دوباره… دروغ چرا، از شوهرش خوشم
نیومد. لات و بی سروپا بود… فکر اینکه بالاسر بچه م بوده، حال مو بد کرد…
مهتاب یه دختر بود، بیان کرد این مهگله. برش دار ببر… من که نمیدونستم تو
شکلت چه جوریه… شناسنامه داشت… شوهرش داده بودن… گفتن ثبت
شناسنامه نشده، چراکه سنش کمه و مدرسه میره… آوردمش اینجا تا مهتاب
مریض شد. گفت میخوام برم پیش مادرم. مهتاب که مرد برگشت اظهار کرد
محضر عقد ثبت شد. دیگه به بهانه ی مرگ مادرش پیگیر نشدیم…
اشک هایش را پاک میکند. کف دست دراز میکنم و کف دستان چروکش را میگیرم.
دردناک است حرف زدن، حتی اگر کمی شامگاهیه من باشد که بدتر.
– حتماً بچه ها اضافه کردن چیا شد… وقتی اون دختر اظهار کرد سرنوشتی رو که مهتاب
برای تو خواسته، حال من خراب شد… ماهورخان زنده باشه و دخترش آواره؟!
حقش بود بمیرم، دختر… شاید برای امروزگار زنده موندم…
– چیزیه که گذشته… من هیچوقت فکر نمیکردم اصلاً کسی باشه…
روی کف دستم را نوازش می کند.
– مگه میشه ادم بی عقبه، جان شیرین ؟ میگن ته تغاریا عزیز میشن. با من
زندگی نکردی، مهگل جان که اگه میکردی میمتوجه شدی من پدر خوبی هستم و
حیف که نتونستم برای تو پدری کنم.
حرفهایش آنقدر مهر دارد که یاد پدرم مهیار میافتم. همان مهر را به نگاه
دارد.
– بابام… یعنی برادرتون تا وقتی بود، بهترین پدری بود که یه دختر میتونست
داشته باشه. شاید برای اون بود که روزگارگار سخت تر گذشت، وقتی کسی باشه ناز تو بکشه و بعد… نمیدونم باید درباره ی مهتاب چی بگم… من هیچ چیزی از رابطه ی اونا یادم نیست… مهتاب هیچ فرصتی رو برای آزار من ازدست نمیداد…
نگاهش غم دارد. آهی از میان لب هایش خارج میشود. او در دوران خودش
مرد دلپذیری بوده است.
– آخرین بار که مشاهده کردمش وقتی بود که راهی شدم تا تو رو بیارم… دیدمش… دیگه از
اون زیبایی خبری نبود… نگاه مهتاب پر از نفرت بود. اون هیچوقت سراغ
مادرشم نیومد…
در اتاق باز میشود و آرام است که اجازه ی ورود میگیرد.
– آقاجانم، ساعت طولانی شد. خسته میشید و خواهر رو هم خسته میکنید…
ناهار حاضر شده، نورچشم.
الفاظی که میگوید سراسر محبت است و نگاهش پر ازعشق. یعنی که این
مرد را چه قدر دوست دارند. و ساعت های بعد است که میبینم عشق میان
آنها را. حتی وقتی نوه ها و داماد و عروسش میآیند، اصرار ما برای حرکت کردن
بی فایده است. در نهایت با بهادر میروند و وسایل را از هتل میآوردند.
– بیا اینجا، گلی.
روی تخت دراز کشیده. بهار و شاپرک در اتاق بچه ها خوابیده اند، از پشت
پنجره فاصله میگیرم. هوا تاریک است، ولی بیرون را چراغ های ایستاده روشن
کرده اند. ملایم میان آغوشش میخزم. امروز فرصت تنهایی با او را نداشته ام.
– اوضاع خوبه ؟
سرم را روی سین هاش میگذارد.
– اگه از پرحرفی عروس آقاجان نگم ، آره… اما زن خوبیه. من بسیار میونه ی
خوبی با خانوما ندارم.
سرم را نوازش میکند. زبر شده. موهایم درحال رشد است. از قیافه ی دیگران
وقتی سرم را دیدند باید فیلم میگرفتم و خنده ی بهادر.
– زن پرحرف خوبه… من از خدامه تو حرف بزنی، مخم و بخوری.
روی تنش میخوابم و میشود رختخوابم. نهایت آهستهش است.
– من برعکس، تو حرف بزنی دوست دارم.
چشم میبندم و زیر انگشتان ماهرش نوازش های او را پذیرا میشوم.
– خوش میگذره ؟
بیشتر از این؟
– اوهوم… کارت و دوست دارم… امروزگار اندازه ی تمام عمرم کسب اطلاعات
کردم.
_ خب؟ به دردبخور شو به من بگو.

چانه روی سینه اش تکیه میدهم. ته ریش هایش درآمده اند؛ دلپذیر شده.
– دارم فکر میکنم تو چرا فرصت طلب نیستی… ببین چه اتاق قشنگیه،
بچه ها نیستن، هوای خوب، یه زن که حموم رفته و تمیز، پایه؛ واقعاً چرا
استفاده نمیکنی؟
با اخمی نمکین نگاه میکند. هر بار که به حضورش فکر میکنم و اینکه
چه قدر بودنش نقطه ی اتصال من به قلبخوشی هاست، برای داشتنش حریصتر
میشوم.
– تو واقعاً سیر نمیشی؟ من میپرسم چی شد، تو از چی میگی…
خودم را تا زیر چان هاش بالا میکشم. میخواهد نفهمم، اما نفس هایی که
کنترل میکند تا عمیق نباشد را حس میکنم.
– از تو نمیشم… هرچی شده و هرچی گفتن، مال آدماییه که دیگه نیستن…
فقط متوجه شدم که مهتاب از من به هر دلیلی متنفر بود. شایدم آدم زیاده خواهی
که به هیچ کسی رحم نکرد. اون با همه مشکل داشت … مادرش، زن آقاجان،
من، شاید بابام… فقط با فاضل انگار جور بود. آخه فکر کنم هر دو از یه جنس
بودن… بیخیال، بها… منو خر نکن…
برایم غیرقابل باور است که واقعاً دیگر برایم مهم نیست زنی مثل مهتاب که تا
لحظه ی آخر نمیتمایل داشت من شاد و خوشامگاهخت باشم، چگونه موجودی
بود. دیگر مهم نیست که خانواده ی فاضل قصاب چگونه زیستن ام را به فنا دادند.فقط مهم بوسه ها و عاشقانه های مردی است که هیجان بودن کنار او برایم
مانند گرمای خون در رگهایم میماند.
مهم خانواد های است که حال در
آستانه ی سی سالگی آنها را دارم.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان در آغوش آتش | عاشقانه و هیجان‌انگیز

مشاهده و دانلود ←

دو سال بعد…
– بفرما، گلی خوشگله. اینم حکمای قطعی جناب مصطفی آرین که باید تا چندسال آینده به همجاده پدر نامردش برن صفا.
کاغذها را روی کانتر میگذارد. بهار دوان دوان میآید و از پایش آویزان
از دهانش نمیافتد. ترکیبی از بهادر و بابا که این روزها ( بابادُر، بابادر ) . میشود
حاضر به تصحیحش نیست.
نیلی هم خرامان از تراس و آفتاب قلب کنده، به استقبال او میآید.
– شاپری کو؟ این یکی چی میگه با اون گندکاری؟

پایان

The post رمان ترمیم پارت آخر appeared first on رمان دونی.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دل فگار

مشاهده و دانلود ←