با حال و اعصابی خراب از کارگاه طلاسازی بیرون زد و سوار پژوی 405ای که امیرحافظ امانت و برای رفت و وارد شد به او داده بود، شد.
مسیر طولانی بود اما بیحوصله با حداکثر سرعت راندهبود تا زودتر به پاساژ برسد.
مدام حرفهایی که تمام این چندماه در ذهنش با خودش بیان کردهبود را مرور میکرد. مقابل حانیه بایستد و حرف دلش را بزند؟! رو در روی امیرحافظ بایستد و بگوید تو به من اعتماد کردی، زیر پر و بالم را گراهی شدی و من نان و نمکت را خوردم ولی در نهایت دل به خواهرت دادم؟! نگاهم هرز رفت؟! آنوقت امیرحافظ چه فکری با خودش میکرد؟
ماشین را پارک کرد و کیف طلاها را به دست گرفت. شاید بهتر بود دل به دریا بزند. گویا تمایل داشتگارها از آشنایان قدیمیشان بودند و تا جایی که فهمیدهبود، مورد تأیید امیرحافظ.
داخل گالری شد. امیرحافظ درحال فاکتور کردن یک سرویس طلا برای مشتری بود.
کنارش رفت و با سلام کوتاهی کیف رمزدار را روی میز قرار داد.
امیرحافظ رو به او کرد:
– علیک سلام، خوبی افشین؟
کف دستی به موهایش کشید.
– شُکر.
– چند روزگاره بههم ریختهای.
افشین جوابی نداد و او سؤالی نگاهش کرد و در همان حین جواب سؤال مشتری را هم داد.
افشین این پا و آن پا میکرد، قلب قلب میکرد برای حرف زدن، چهطور میگفت؟ از کجا شروع میکرد؟!
امیرحافظ با مشتریها خداحافظی کرد و درست در همان لحظه که افشین عزمش را جزم کردهبود تا بگوید عاشق شده حتی اگر غلط است و اشتباه، امیرحافظ لب باز کرد و گفت:
– میدونم زحمته برات ولی چون زودتر از من میری خونه میتونی سر جاده میوه و شیرینی هم بگیری؟ عموفضلی بنده خدا زانوهاش بدجور ورم کرده، حانیه و محدثه هم توی خونه کار دارن.
نفسش داشت قطع میشد و حالا مأموریت خرید برای مراسم میل داشتگاری حانیه هم به او محول شدهبود؟!
تلخندی زد که فقط خودش از میزان زهرمار بودنش خبر داشت و سر تکان داد.
– رو چِشَم، اس ام اس کن هرچی لازمه بخرم، فعلاً.
گفت و بدون لحظهای تعلل از گالری بیرون راهی شد.
#part580
آنــــــاشــــــــید
در شرایطی که داشت، در ذهنش گذراندن به پذیرش میل داشتگار در خانه واقعاً به نظرش احمقانه بود.
چیزی حدود ده یازده ماه از بیخبریشان از آناشید گذشتهبود. مادرش قدرت تکلمش را به کف دست نیاوردهبود، درواقع حالش از بعد سکته سر سوزنی بهبود نیافتهبود.
وکیل امیرحسین میبیان کرد کف دستش به جایی بند نیست، هیچ مدرکی پیدا نمیکند و مسیری که تا بهحال طی کردهبود، مثل جاده راهی شدن بر روی تردمیل بود.
کلافه با خودش فکر میکرد. به آزار و اذیتهایی که بعد از رو کردن فلش، به او و آناشید رساندهبودند.
اذیت و مزاحمتها درست از وقتی متوقف شدهبود که آناشید رفت و او هم دیگر فکر هک کردن سایت و ارائهی مدرکی به وکیل، به سرش نزدهبود.
ولی نمیاطلاع داشت تا کی میتواند اینطور کف دست روی کف دست بگذارد و ببیند که سالهای جوانی برادرش به ناحق در زندان حرام میشود.
زندگیاش، فکرش، روح و روانش، همه و همه از هرطرفی مورد حمله بود. خواستگار؟! پوزخندی مقابل آینه به صورت رنگ پریدهی خودش زد و سرش را به چپ و راست تکان داد.
دو هفتهی قبل امیرحافظ اظهار کردهبود:
– آقای حجتی بهشدت پافشاری میکنه که برای پسرش پاپیش بذارن، اظهار کرده حداقل یه جلسه بیان اینجا با هم حرف بزنید، اصلاً شاید خوشت نیومد ازش، اما خدا شاهده منم توی رودروایستیام، پیرمرد ریش سفید هرروزگار هرروزگار داره رو میندازه بهم. میگی چیکار کنم حانیهجان؟!
از اینکه مطمئن بود قلب به افشین داده از خودش متنفر بود. متنفر از خودش و شرمنده از امیرحافظ و شرایط نابهسولینی که داششتابزده.
به نظرش افشین سرد بود، مثل یک تکه سنگ بود که انگار اصلاً او را نمیدید. مثل شامگاه قبل که بهخاطر سرماخوردگی او، خودش برایش سوپ پخته و پشت در خانهی عموفضلی بردهبود. افشین چه کردهبود؟! با اخم جواب دادهبود:
– لازم نبود زحمت بکشی حانیه خانم، من اصلاً سوپ دوست ندارم. ببرش، بهشدت ممنون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن