فرش تا خوردهبود، موزاییکی که زیر آن صندوقچهی طلاها را مخفی کردهبود کناری افتاده و… خبری از صندوقچه نبود!
میتوانست بابت اینکه کسی در خانهاش نیست و قصد جان خودش یا فرزندش را نکرده شکرگزار باشد ولی از حالا به بعدش را قرار بود چهطور بگذراند؟!
بیپول و پشتوانه! دستش به کجا بند بود؟! به هیچجا! میتوانست با پلیس تماس بگیرد؟! کافی بود تا کارت شناسیاش را بخواهند و او نشانشان دهد و…
برمیگشت؟! برمیگشت و کنار خانوادهی کهبد حیات میکرد؟! نمیدانست، هیچ نمیخبر داشت که ماندنش جایز است یا نه؟! جایش امن بود یا نه؟! او مانده و یک دنیا بیپناهی که روی سرش آوار شدهبود و قسمت سخت و تلخ ماجرا این بود که شرایطی که درش قرار داشت، بیشتر از آنکه اجبار باشد، انتخاب خودش بود.
خیرهی صورت یزدان که بیدار شده و بغضآلود نگاهش میکرد نالید:
– خدایا من چیکار کنم؟! مگه میشه انقدر بدبختی و بدبیاری برای یه بندهات پیش بیاد؟! خدایا من و بچهامو میبینی؟! خدایا خودت یه مسیر چاره بذار جلوی پام.
زار زد، یزدان را سر شانهاش گذاشت و بعد، نالید و نالید و نالید.
* * *
امیرحسین خیره به هواپیمای چوبی کوچکی که برای یزدان ساخته، ماندهبود. تبسمی کمرنگ روی لبهایش نشست.
همانطور که دیده به آن دوختهبود و در حال محاسبهی دقیق چندماهگی یزدان بود، صوت زد:
– مصطفی رنگش کنم بهترم میشه. خوب شد نه؟!
مصطفی سمتش چرخید و قبل از اینکه جوابش را بدهد، نگاه هردوشان به قطرات خون که خاک ارّههای روی میز را سرخ کرد، افتاد. هول و دستپاچه پرسید:
– حسین خوبی؟!
کف دست زیر بینیاش کشید و سر تکان داد.
– خوبم، خیلی سرم خم بود، واسه همین خون دماغ شدم، چیزی نیست.
#part578
آنــــــاشــــــــید
مصطفی سمتش رفت، کف دستمالی از جیبش بیرون آورد و مقابلش گحرکت کرد.
– مطمئنی؟! میخوای بری بهداری؟
کف دستمال را گراهی شد و همانطور که سرش را بالا نگه داشته بودی «نچ»ی کرد.
– نه بابا چیزی نیست. اظهار کردم که سرم خیلی خم بود. بعدم، انقدر فکر و خیال دارم که خب… آدمیزاده دیگه، لابد فشار خونم بالا و پایین شده.
آه کشید و زمزمهوار با خودش اضافه کرد:
– انقدری نگران زن و بچهامم که دیگه برام مهم نیست قراره پونزده سال توی این زندون خراب شده بمونم. فقط اینا پیدا شن که به ولله دارم میمیرم از بیخبری، خودم به جهنم. فقط بفهمم جاشون امنه دیگه هیچی از خدا نمیخوام.
مصطفی دست سر شانهاش گذاشت و اضافه کرد:
– داداش، هیچوقت این حرفو نزن. کَرَم خدا بیشتر از این حرفاست. واس خاطر یه چی، از یه چی دیگه نگذر. نگو پیدا شن دیگه هیچی نمیخوام، ازش بخواه یهطوری همه چیو واست راست و ریس کنه که ور قلب زن و بچهات با خوبی و خوشی بشینی.
لبخندی تلخ زد و سر تکان داد. حق با او بود، چیزی که در اعماق قلبش میخواست همینی بود که مصطفی میاظهار کرد. اینکه بتواند کنار خانوادهاش باشد، بی دغدغه، بی استرس و اضطراب و آزردهی، فقط کنار هم باشند.
* * *
یک هفته بود که آشفته و پریشان و مانند یک مرغ سر کنده شدهبود. چیزی حدود هفت هشت ماه از ساکن شدنش در آن خونه و همخونه شدنش با عموفضلی میگذشت. چیزی حدود هفت هشت ماه بود که دلش در گروی کسی بود که هر لحظه خودش را بابتش شماتت میکرد ولی نمیتوانست کف دست از فکر کردن به او بکشد و حالا پس از چندین ماه سختی و سختی و سختی، یک خبرِ مثلاً خوش در خونه پیچیدهبود.
قرار بود برای حانیه خواستگار بیاید و چه کسی جز افشین از حال داغان خودش خبر داشت؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن