رمان آناشید پارت ۲۴۰

در آن لحظه صدای شکستن دلش را گوش داده‌بود. هزار بار به‌ خودش بد و بیراه گفته‌بود که دقیقاً عاشق چه چیز او‌ شده؟! اصلاً از میان این‌همه آدم، چرا افشین؟!

امیرحافظ کف دست مقابل صورتش تکان داده و پرسیده‌بود:

– حانیه‌جان، حواست به منه؟!

سر تکان داده و پاسخ داده‌بود:

– بگو بیان داداش، بگو بیان.

و خودش هم خوب‌ می‌اطلاع داشت که دو هفته‌ی قبل وقتی با آمدن خواستگارها موافقت کرده‌بود، قبل از هر فکری، لجبازی با حس درونی‌اش به افشین باعث شده‌بود که بپذیرد با پسر آقای حجتی آشنا شود. و به طرز احمقانه‌ای با خودش فکر می‌کرد که شاید اگر شامگاه قبلش افشین کاسه‌ی سوپش را پس نزده‌بود، او هم با امیرحافظ موافقت نمی‌کرد و در نتیجه امشب میل داشتگاری در کار نبود.

حالا پوفی کلافه کشید و همان‌طور که برای پوشاندن رنگ‌پریدگی‌اش کمی کرم‌پودر به پوست صورتش می‌زد و در کیف لوازم آرایش به دنبال رژگونه می‌گشت با خودش غرغر کرد:

– پسره‌ی بیشعورِ بی‌لیاقتِ نفهم. سنگه، یعنی یه تیکه سنگ بیش‌تر از این بشر احساسات داره.

لحظه‌ای به یاد آورد که چه‌طور به سولماز محبت می‌کرد، چه‌طور مردانه پابه‌پای امیرحافظ کارهایشان را پیگیری می‌کرد، چه‌طور هر وقت که وقتش خالی می‌شد به جای عموفضلی به باغچه و گل و گیاه‌هایش می‌رسید.

ناتمایل داشته دو قطره اشک همزمان از نگاه‌هایش پایین چکیدند و آهسته لب زد:

– اتفاقاً با محبته، خیلی هم مهربونه ولی برای همه، جز قلبِ لعنتی من. مَرده ولی نه برای من. منِ احمقِ خاک بر سر چرا دوستش دارم؟!

اشک‌هایش را حرصی پاک کرد و سرش را به چپ و راست تکان داد. رژگونه را به صورتش کشید و پچ زد:

– برای کسی می‌میرم که برام تبم نمی‌کنه؟! احمقم دیگه، حماقت که شاخ و دم نداره. چه وقت عاشق شدن بود توی این بدبختی؟!

* * *

مانتو را پوشید، حداقل دو سایز برایش گخوشحال شده‌بود. مهم نبود. مهم یزدان بود و بس. از دل‌ضعفه سرش گیج حرکت کرد و به خوردن یک لیوان آب بسنده کرد. تولد یک‌سالگی پسرش بود. بغض را پس زد و یزدان که پشت سر هم می‌گفت: مولی، مولی، را به آغوش کشید.

#part582

آنــــــاش‍ــــــــید

دو نایلون بزرگی که قرار بود برای صاحب‌کار ببرد و تحویلش بدهد را، دور مچ یک کف دستش انداخت و همجاده یزدان از در بیرون رفت.

او را در کالسکه‌اش نشاند، بدقلقی می‌کرد، نق می‌زد، می‌تمایل داشت پایین بیاید و به خیالش خودش راه برود. به تازگی یاد گحرکت کرده‌بود چهار پنج قدم بردارد و بعد زمین می‌خورد.

نایلون‌ها را به کف دسته‌های کالسکه آویزان کرد و رو به یزدان گفت:

– نه نه پسر مولینی، نمی‌تونی بیای پایین.

عروسک خرس کوچک مورد علاقه‌اش را به کف دستش داد و پسرش که سرگرم شد و دست از نق زدن برداشت، از خانه بیرون زد.

طی چند ماه اخیر برای اندکی دروارد شد داشتن، به هر دری زده‌بود. سختی‌هایی را تحمل کرده‌بود که حتی دوست نداشت آن‌ها را مرور کند و در نهایت با آگهی کار در منزل مواجه شده‌بود.

روبان برای گیفت‌های مراسم‌ها برش می‌زد، پاپیونشان می‌کرد و هر هزارتایشان که آماده می‌شد، صاحب‌کار یک‌جا با او تسویه می‌کرد.

یا گاهی هم کف دست و پای عروسک‌های پلاستیکی را سر هم می‌کرد که در این صورت دررسیدش اندکی بیش‌تر می‌شد. سعی می‌کرد بیش‌تر از تعداد درتمایل داشتی آماده کند، از خواب شامگاهش می‌زد تا چند تومانی بیش‌تر کف دستش را بگیرد.

درآمدش دندان‌گیر نبود ولی در شرایطی که او داشت، مجبور بود به همان مقدار بسنده کند.

پشت در کارگاه ایستاد و زنگ را فشرد. کف دستش ناخودآگاه سمت شالش راهی شد و آن را جلوتر کشید و مطمئن شد گردنش پوشیده باشد.

صاحب‌کارش زنی میانسال و بدقلق بود که زیرا اغلب با شوهر معتادش دعوا می‌کرد، دق و قلبی‌ و دلخوری‌اش را هم سر آناشید و امثال او خالی می‌کرد ولی مشکلش فقط با زنی که عشرت نام داشت نبود، نگاه همسرِ خونه نشینش هیز و کثیف بود و دیگر حالش از هرچه نگاه این‌طوری بود بر هم می‌خورد.