موضوع اصلی رمان مخمور شامگاه
در میان بازیهای پیچیدهی سرنوشت، گرهای کور بر زندگی دختری افتاد؛ دختری که فریب گودالی عمیق را خورد. گودالی که شامگاهاهت به باتلاق داشت و هر شامگاه او را بیشتر در خود فرو میبرد. تنها پناهش، دود کردن شامگاهها بود؛ دودی که در مه تاریک شامگاه محو میشد. در همین تاریکی، سرنوشت رشتههای دیگری را به هم پیوند زد؛ رشتههایی از جنسی متفاوت: یکی باروت، دیگری جرقه… و هیچکس نمیدانست که این دو به زودی در هم گره خواهند خورد.
مقداری از متن رمان مخمور شامگاه:
آفتاب به اواسط آسمان وارد شده بود و هوای سرد صبح را گرما میدان حسن عجیبی داشتم؛ چیزی همانند استرس. قلبهرهای عظیم به جانم افتاده بود و مدام زیر قلبم میزد. «باشه»ای گفتم و با قدمهای بلند خود را به او رساندم. روی یک بنر کوچک اسم رستوران نوشته شده بود. بعد از طی کردن چندین پلهٔ قد بلند به درِ رستوران رسیدیم. بوی کلهپاچه از بیرون هم به مشام میرسید. هممسیر یگاه وارد شدیم و در وهلهٔ اول، تم قهوهای و سنتی رستوران به چشمم وارد شد. کمنوری فضا موجب آزار نگاهانم شد. سرم را نزدیک گوش پگاه که دیده میچرخاند تا آشنایی را شکار کند بردم و گفتم: – پگاه، چقدر اینجا خلوته! – هیس… بذار ببینم اینها کجا هستن. من هم سراسیمه تمام رستوران را خیره شدم، اما خبری از گروه ما نبود. با نزدیک شدن شخصی با لباسهای فرم، دیده به رسیدنش و گوش به کلامش دادم.
– سلام، دنبال کی هستین؟ از لحن طلبکارانه و خشکش، به سمت پگاه برگشتم. بیتوجه به نگاه متعجب من، رو به مردی که اخمهای کلفتش در هم گره خورده و با نگاهان درشت مشکیاش به ما خیره شده بود، اضافه کرد: – رضا بهرام و ساناز رو میشناسین؟ رنگ نگاه مرد آنی عوض شد. نگاهش را از نوک پا تا فرق سرمان چرخاند. بیآنکه سؤال یگاه را پاسخ دهد، به سمتی رفت و در همین حین لب زد: – بیاین. کمی ترسیده بودم. تابع همجاده پگاه به دنبالش حرکت کردیم. جاده آشپزخانه را پیش گحرکت کرد. زمزمهوار خطاب به یگاه گفتم: – چرا اینجوریه اینجا؟ مطمئنی ساناز آدرس اینجا رو داده؟ – آره… چقدر حرف میزنی! سر به زیر به دنبال آن مرد وارد آشپزخانه شدیم. به سمت دری کنار آشپزمنزل اشاره کرد: – اونجا. بعد هم بدون هیچ حرف دیگری از آشپزخانه خارج شد. نگاهم را به آشپزهایی که بیتفاوت مشغول کار خود بودند انداختم و به سمت در گام نهادم.
یگاه تقهای به در زد و وارد شدیم. با متوجه شدن جمع بچهها، نفسِ حبسشدهام که حاکی از ترس آن مرد برآشفته بود آزاد شد و سمتشان قدم سریع برداشتم. اتاق سادهای بود که تنها سه تخت سنتی زینتش میداد و گروه روی یکی از تختها مستقر بود. بهرام، یکی از پسرهای جمع، کلهپاچه را بین ظروف تقسیم میکرد. تبسم بیاختیار روی لبهایم قرار گرفت. بعد از احوالپرسی با جمعی که به احترام ما توقف کرده بودند، کفشهایم را درآوردم و بالاترین قسمت تخت جای گرفتم. امیر کنار یگاه، و رضا پسری که بهشدت بور بود ـکنار ساناز نشسته بود. مریم، دختر ریزجثهای که با هفده سال سن کوچکترین عضو گروه بود، هم به بهرام برای تقسیم صبحانه کمک میکرد. مانند همیشه، در جمعشان حس راحتی و صمیمیت به وجودم الفا شد. من نیز مثل دیگر دخترهای جمع، مقنعه را از سرم درآوردم.
بهرام کاسهای مقابلم گذاشت و به مزاح گفت: – برات پاچه گذاشتم، تقویت شی بیشتر پاچه بگیری! با کلامش، جمع در خندهای سرخوشانه فرو راهی شد و من هم همراه خنده، مشتی به بازوی نحیفش زدم. در حضورشان گذر مدت محو میشد و تمام یک ساعتی که مشغول خوردن صبحانه بودیم، ثانیهها میان خندههایمان افسارگسیخته و به سرعت رعد میدوید. تکیهام را به تخت داده و به رضا که داشت قلیان را چاق میکرد نگاه دوخته بودم. امیر یکباره از جایش بلند شد و بالای سر رضا توقف کرد. قد کوتاهی داشت و کمی چاق به نظر میرسید. خطاب به رضا که در حال کام گحرکت کردن از قلیان بود، گفت: – گریزم رو معسل؟ سالار به جای رضا پیشقدم شد. همانطور که با انگشت، تابی به موهای قد بلندش میداد، لب زد: – جنس خوب پریزهاست، مثل اون بار سردرد نمیندازه به جونمون. مریم میان کلام، به رضا اشاره کرد: – رضا، میل داشت باشه زیاد نریزه، بدبختمون میکنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن