باند روی کف دستش را سفت میکنم،بالش را جابه جا میکنم که راحت تر بنشیند
_چرا گلوله خوردی مگه کجا راهی شده بودی؟
_صد دفعه ام بگم مثل اینکه تو حالیت نمیشه تو کارایی که بهت مربوط نیست دخالت نکن
_حقت بود میذاشتم همینجا انقدر ازت خون بره که دیگه نشه برات کاری انجام داد نمک نشناس
_میذاشتی بمیرم تو خودت پیشنهاد دادی
_اشتباه میکنم دیگه
_گفتی برای رسیدن به آرزوهات به من نیاز داری
_آره چون دیگه قلبم نمیخواد به حیات قبلیم برگردم،
_چرا تاحالا نحرکت کردی؟
_از کجا
_از این حیات از بهنام
_فکر میکنی نتمایل داشتم؟
پاسخی نمیدهد،نفس کوتاهی میکشم انگار خیلی آه درش پنهان است
_آدم هایی مثل من راه خروج ندارند…بهنام فقط آدم نمیخره…ترس میخره،وفاداری میخره،اسم میخره،گذشته میخره،آینده میخره،
_وقتی چند سالت بود تورو خرید؟
_دوسالم بود
_پس اصلا مامان بابات رو یادت نمیاد
_نه،یادمه بسیار بچه بودم میدیدم بقیه مولین دارن از بهنام پرسیدم مامانم کجاست،تا میخوردم منو زد،اضافه کرد این سوال تو این خونه ممنوعه مادر و پدر و همه کس و کار شما منم.
بغض کرده ام؟الان وقت بغض کردن نبود
سعی میکنم بحث را عوض کنم
_یه سوال
_بپرس
_باربد و کسری رو که اونشامگاه بردی چیکارشون کردی
_جاشون خوبه نگران نباش، قراره وقتی کار بهنام تموم شد سرپرستیشون رو به چند تا خانواده ی خوب بدم
_چرا اونارو دزمشاهده کردی اصلا
_میخواستم حال بهنام رو بگیرم
_میمیل داشتی بهش بفهمونی میتونی به خونه اش نفوذ کنی و چیزی که براش ارزش داره رو بگیری؟
_آره
_خودش هم همین فکرو میکنه
_ هنوز نفهمیدم چرا برای خودش دردسر درست میکنه که بخواد بچه تربیت کنه
_تو نمیدونی بچه هایی که زیر دست بهنام بزرگ میشن همه شست وشوی مغزی شدن، همه فکر میکنن بهنام بهترین آدم جهانست،حاضرن به خاطرش جون بدن اون هم همینرو میخواد
_پس تو چرا اینطوری نیستی؟
_من و شیوا از زیر کف دستش در راهی شدیم، همیشگی بهمون میگفت شما خطرناکین، چموشین، آخر کار کف دست من میدین
_واقعا درست میاظهار کرد چموشی
_من میخوام جای سوله های بهنام رو بهت بگم، ولی فقط جای دوتاشون رو میدونم،دوتای دیگه رو من هم نمیدونم، فقط عطایی میدونه،دست راست بهنام، که اون هم با ما اصلا در ارتباط نیست.
_باید جای دوتا سوله های دیگه اش رو هم برام در بیاری
قرص هایش را به همراه آب در پیش کف دستی روبه رویش میگذارم
_چجوری در بیارم
_به موقع اش بهت میگم، آدرس اون دوتا سوله رو فردا بهم بده، به بچه ها بگم برن ببینن تو چه وضعیتیه
میخواهد قرص هایش را یکجا بخورد،کف دستش را در هوا غافلگیر میکنم
_نباید با هم بخوری،یکی الان بخور یکی دیگه رو یک ساعت دیگه،تداخل دارن
_خوابم تا یک ساعت دیگه
_میخوای من بیدارت کنم؟
_مهربون شدی، خبریه؟
_ فعلا باید زنده بمونی بهت نیاز دارم،قرص یک ساعت دیگه ات هم برای عفونت نکردن زخم هاته اگه نخوری بدبخت میشیم
کمی، فقط کمی منحنی کوچکی روی لب هایش شکل میگیرد
_وقتی میخندی کمتر شامگاهیه آدم های خطرناکی
_توام وقتی ساکتی کمتر شبیه کسی هستی که میخواد وانمود کنه قویه
من قوی نبودم؟فقط وانمود میکردم؟
_فردا دوتا سوله هاش رو خالی میکنین؟
_نه
_چرا؟
_چون میفهمه تو حرف زدی جای دوتا دیگه رو نمیتونیم در بیاریم
_ اومدن دنبالم؟
_آره در به در دنبالته
_کی میخوای منو بهش تحویل بدی
حس میکنم از سوال های پی در پیم کلافه شده
_یک هفته شد بهش زنگ میزنم
_شک نکنه یه وقت
_اگه تو سوتی ندی شک نمیکنه
_اگه بویی ببره منو میده به اسکندری
نفسش را آوا دار بیرون میدهد
_بیان کردم نمیذارم
_منم به تو اعتماد کردم
_همونطور که من به تو اعتماد کردم، برو بگیر بخواب ساعت نزدیک ۵ صبح
از جا کشیده میشوم
_قرصت رو میخوری؟
_آره دلواپس نباش زنده میمونم
_باشه شامگاه بخیر
قبل اینکه در اتاق را ببندم صوتیم میکند
_مشکات
_بله
_ممنون
_خواهش میکنم
پس تشکر هم بلد بود
روزگار کسلکنندهای ست مانند دیروزگار،حوصلهام سر حرکت کرده،خدمتکارها، با آن نگاههای بیتفاوتشان، حتی حاضر نبودند سر صحبت را با من باز کنند. انگار نه انگار که من هم جزئی از آدم های این خانه ام،حالا اینجا شامگاهیه یک قفس طلاییست.
به سرم میزند اگر بیرون بروم چی؟مگر آدمهای بهنام همین اطراف هسسریع؟یک چرخی میزنم کسی متوجه نمیشود،اگر آدم های بهنام این اطراف بودند تا به حال بارها به اینجا حمله میکردند، خودم هم میدانم کارم اشتباه است، اما مشکات است و کار های احمقانه اش….عادت داشتم هرروزگار یک ساعتی میدویدم و این در منزل قرار گرفتن و کاری نکردن برایم عذاب الهیست،
خدمتکارها تازه ناهارشان را خورده اند و در اتاقشان چرت میزنند آن دو غول هم نیسسریع،وقت خوبیست، آرام،بیصدا، از پلهها پایین میروم،پاهایم به سختی روی سرامیک قدم برمیدارند، انگار که هر قدم، وزنه سنگینی را با خود میکشد
به حیاط میرسم هیچکس اینجا نیست،جز صوتی خشخش برگها زیر پاهایم خاموشی حکم فرماست،دلم تند میزند میل داشتم از در اصلی حیاط بیرون بروم دکمه ی قرمز رنگ روی در را میفشارم،باز نمیشود قفل است
لعنتی!
راه دیگری نیست، یا باید برگردم و تا شب در آن منزل به در و دیوار نگاه کنم یا باید ریسک کنم و بیرون بروم.
راه دوم را انتخاب میکنم،باید از دیوار بالا بروم،در آهنی قد بلند است ولی تصمیمم را گحرکت کرده ام، پاهایم را به میلههای فلزی در حلقه میکنم و سعی میکنم خودم را بالا بکشم،در این کار حرفه ای بودم بار ها از ویلای بهنام همجاده شیوا فرار کرده بودیم و آن ویلا هم دیوار هایش قد بلند بود،
نزدیک بودم، بسیار نزدیک،داشتم به لبهی فلزی انتهای در میرسیدم که….
آوای بوق کنار در میآید و در با ریموت کنترل باز میشود،خودم را به میلهها میچسبانم تا نیُفتم
ماشین مشکی رنگی وارد شد کیان است،از من بد شانس تر هم در دنیا وجود دارد؟
در با آوای بلندی بسته میشود،کیان همانطور که از ماشین پیاده میشود مرا میبیند،به در چسبیده ام،بی حرکت، مثل یک مجسمهی مضحک،
آرام پایین میآیم،پاهایم روی زمین قرار میگیرد، مستقیم به کیان نگاه میکنم،سعی میکنم عادی باشم انگار شخصی که به در آویزان بود من نبودم،مثل احمقها تبسم میزنم و سلام میکنم
هیچ جوابی نمیدهد صورتش برافروخته است،خشم در دیدهانش موج میزند
بدون اینکه کلمهای بگوید جلو میآید، بازویم را میگیرد دقیقا همان بازوی دردناکم را و با خشونت مرا به سمت ویلا میکشاند
مقاومت میکنم، ولی فایدهای ندارد
زیر لب میغرم_کف دستم…
کمی فشار دستش را کم میکند ولی دستم را رها نمیکند
باصوتیی که از خشممیلرزد میگوید
_میخواستی فرار کنی؟
_فرار؟نه من م…
داد میزند و اجازه نمیدهد جمله ام را کامل کنم
_خفه شو
من را از پلهها بالا میکشد و به داخل اتاق هل میدهد
آنقدر عصبانیست که آوای برخورد دنداهایش روی هم را میشنوم
_ الان بهت نشون میدم گروگان واقعی یعنی چی، منو باش به تو اعتماد کرده بودم دختره ی نفهم
داد میزند_ از این به بعد از این اتاق فقط برای کف دستشویی راهی شدن میای بیرون، غذات هم همین جا میخوری از این به بعد دیگه مثلا گروگان من نیستی، واقعا گروگان منی،تا بهنام بیاد دنبالت و تحویلت بدم بهش.
اینبار نوبت من بود که داد بزنم،بس بود هرچه در مقابل این آدم کوتاه وارد شدم
_برام مهم نیست، فکر میکنی تا الان با گروگان واقعی فرقی داشتم؟اینکه بتونم تو کل ویلا بچرخم یا تو یه اتاق چه فرقی میکنه؟وقتی هیچکس حتی یک کلمه باهام حرف نمیزنه،چه فرقی میکنه اینجا غذام رو بخورم یا پایین، من در هر صورت گروگانم….. زنگ بزن به بهنام گروگانش رو تحویل بده، من مثل یه رباتم که محدوده ی حرکتیم رو شماها تعیین میکنین،مشکات از این در میتونی بری بیرون ، از این یکی در نمیتونی، اینجا باید غذا بخوری، الان گوشی میتونی داشته باشی، الان دیگه نمیتونی ،خسته شدم دیگه ، من قبول کردم با تو همکاری کنم که از شر اون حیات بردگی خلاص شم نه این که اینجاهم همونکارو کنم
_ برای چی داشتی فرار میکردی
_فرار چیه؟ نمیذاری توضیح بدم،میمیل داشتم برم بیرون یکم قدم بزنم، خشک شدم تو این خونه اصلا من چرا باید فرار کنم،فرار کنم کجا برم؟
_شاید با بهنام در ارتباطی، شاید اصلا همه ی اینا نقشه ی بهنام بوده که منو بازی بده
پوزخند میزند _توام که استاد بازی دادن مرد هایی
وجودم آتش میگیرد و این بغض لعنتی گلویم را رها نمیکند
_تو نمیتونی به من بگی هرزه
_من ناظهار کردم هرزه
_قبلا اظهار کردی،جمله ی الانت هم همین معنی رو میده، فکر میکنی من راضیم؟
دیگر نمیتوانم خودم را کنترل کنم بغضی که چند روزگار بود گریبانم را گرفته بود میشکند
_فکر میکنی از اینکه مجبور باشم تو این مهمونی اون مهمونی با مردهای مختلف برقصم و بذارم لمسم کنن راضیم؟اینکه زیر نگاه شه*وت آلود مردهای زن دار آب میشم راضیم؟تو چی میدونی از زیستن من؟ فرار کنم کجا برم؟از این زندان فرار کنم برم توی زندان بدتر؟من با اینکه اینجا حوصلم سر میره، بازم دوست دارم بهنام دیرتر بیاد سراغم،که دیرتر برگردم به اون خراب شده،که دیگه مجبور نباشم وقتی دارن قمار بازی میکنن نوشیدنی بریزم براشون و نگاه هیز*شون رو روی کل اندامم تحمل کنم،تو هیچی نمیدونی از من، الانهم برو بیرون در رو قفل کن، هرکاری دوست داری بکن، من یه برده ام،در ذهنش گذراندم میتونی نجاتم بدی،ولی اشتباه فکر میکردم.
چند لحظه خیره نگاهم میکند، از پشت پرده ی اشک هایم نمیتوانم نگاهش را معنی کنم.
از اتاق بیرون میرود،در را میبندد ولی قفل نمیکند.
صدای هق هقم بالا میرود، برای خودم گریه میکنم،که باید این جمله ها را از کس و ناکس بشنوم.
سوزش شمتوجه شدی را روی مچ کف دستم حس میکنم،وقتی بالای در بودم به قسمت تیز آهنی برخورد کرده بود،در آن لحظه ی پر از اضطراب و درگیری متوجهش نشده بودم،کمی عمیق به نظر میرسد، یک روسری دورش میبندم که فقط خونش بند بیآید، بعدا فکری به حالش میکنم،آنقدر اشک ریخته ام که چشمانم میسوزد اصلا نمیفهمم چطور خوابم میبرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن