مشکات به رنگ مشکی پارت ۱۴

سنگینی نگاهی رو احساس میکنم نگاهانم را آرام باز میکنم و آن دو گوی یخی را درست روبه رویم میبینم
_کشیده شو کف دستت داره خون میاد خطرناکه
سر جایم مینشینم
_چیزی نیست مشاهده کردمش اونقدر عمیق نیست
_روسری خونی شده میگی چیزی نیست؟
همانطور که حرف میزد متوجه شدم چند قلم وسیله کنار تخت چیده است:یک کاسه ی کوچک،آب، بتادین،باند تمیز،پنبه و چسب
وارد شده زخمم را پانسمان کند؟
میخندم_دیشامگاه من دکتر بودم امروزگار تو

کف دستم‌ را در دست میگیرد شالی که بسته بودم و حالا حسابی خونی شده بود را باز میکند،این کار ها نشانه ی پشیمانی اش بود؟
پنبه ای برمیدارد و به آب آغشته میکند،شروع میکند به تمیز کردن زخمم.
تمیز که میشود میتوانم کامل زخمم را ببینم
_به نظر من که نیاز به بخیه نداره ولی دکتر تویی به نظر تو داره؟
_نه
بتادین را که نزدیک دستم می‌آورد نفسم حبس میشود،میدانم دردناک خواهد بود،بی اختیار کف دستم را عقب میکشم.
_نمیتونم،میسوزه
کف دست دیگه اش را به سمت کف دست سالمم میگیرد
_ باید حتما ضد عفونی بشه،هر وقت حس کردی بسیار میسوزه کف دستم رو فشار بده، اینجوری میتونی هر چی حرص داری از من هم خالی کنی
کف دستش را میگیرم، نمیدانم چرا انگار لحظه ای ته دلم خالی میشود مانند پرت شدن از یک ارتفاع،گرمای کف دستش مطبوع بود، تمام ترس ها و درد هایم برای لحظه ای رنگ باخت.
بتادین را که میریزد،تمام عضلات صورتم از درد منقبض میشود و کف دستش‌ را با تمام زورم فشار میدهم،سوزشش که کمتر شد دستم را از دستانش بیرون می‌آورم،جای ناخن هایم پشت دستش مانده.
گاز استریل را باز میکند وبا چسب روی زخمم فیکس میکند
_تموم شد
_ممنونم
به کف دستش اشاره میکنم _دستت…
_بیان کردم حرصت رو خالی کن دیگه
_قصدم این نبود
_میدونم
کمی سکوت بینمان ایجاد میشود که او میشکند _مشکات اگه من نمیرسیدم و تو از این در میرفتی بیرون احتمال اینکه تموم نقشه هامون بهم بریزه بود، برای همین خیلی عصبانی شدم
_ چرا بهم میریخت؟
_زیرا اونا الان در به در دنبال توان ممکنه یکی از آدم هاش همین اطراف باشه
_اون موقع که من داشتم دنبالت میگشتم اصلا این خونه به اسم تو ثبت نشده بود یعنی اوناهم نمیتونن اینجارو پیدا کنن
_آره چون به اسم من نیست، اما بهنام زیاد اینجا اومده، من رو حساب اینکه میشناسه اینجارو و فکر نمیکنه من تو خونه ای بمونم که اون سال ها توش رفت و آمد کرده اینجارو انتخاب کردم
_بهنام اینجا اومده؟
_آره
_چرا؟
خاموشی میکند و این خاموشی یعنی بیشتر سوال نپرس نمیخواهم از حریم خصوصی ام به تو توضیح دهم
_همه جا بپا دارن اگه یکیشون اینورا باشه ببینه تو آزادانه میچرخی به نظرت چی میشه؟
همانطور که انتظار میراهی شد حرف‌ راعوض کرد
_آره خب اگه ببیننم میفهمن تو منو گروگان نگرفتی
_آفرین همه چی لو میره
_ از اولم میتونستی آروم باهام حرف بزنی منم عذرخواهی میکردم
_فکر میکردم خودت اینارو متوجه میشی،بالاخره سال ها با اون حیات کردی،وقتی بالای در متوجه شدمت به هیچی چیزی فکر نکردم جز اینکه میخوای فرار کنی و بری آمار منو بدی به بهنام
_وضعیت اعتمادت خرابه
_آره چراکه ازش ضربه ی بدی خوردم
از روی میز ساک سفیدی را بر میدارد و جعبه موبایلی بیرون می‌آورد
_این برای اینکه تو این ۴ روزگار حوصلت سر نره
_من خودم گوشی دارم
_اون رو که الان نمیتونی روشن کنی، وقتیم بری خونه ی بهنام باید یه خط و گوشی جمتوجه شد داشته باشی که با من در تماس باشی اینجوری ریسکش کمتره
موبایل رو میگیرم و تشکر میکنم
این هدیه ام جای عذر خواهی بود دیگر،نباید منتظر عذرخواهی لفظیش باشم
………………………………………..

پشت لپ تاپ مینشینم، مرد غریبه ای که فهمیدم اسمش فرید است میپرسد
_این اسامی رو ببین میشناسی؟
نگاهی به کیان می‌اندازم و او با تکان دادن سرش به من میفهماند که میتوانم به این مرد اطمینان کنم و حرف بزنم
_آره، مشتری های بهنامن
_اسمی هست که تو این لیست نباشه؟
_آره چند تایی هست
_چی میدونی ازشون
_چیز زیادی نمیدونم،تقریبا فقط اسم هاشون
کیان لیوان قهوه را به دستم میدهد
_اوکی اسم هاشون رو برام تایپ کن
قهوه ی تلخ را مزه میکنم لیوان را کنار میگذارم و اسم ها را تایپ میکنم
فرید کنارم روی صنقلبی مینشیند
_این ناموری که نوشتی آدم کله گنده ایه؟
_آره
در ذهنم جرقه ای زده میشود
_یه بار مهمونی رفتیم خونه اش
خونه ی نامور؟
_آره
_آدرسش رو بلدی؟
_تقریبا…برنامه ی مسیر یاب دارین؟زیرا اون شب با لوکیشن خونه اش رو پیدا کرده بودیم
لپ تاپ را به سمت خود میگیرد برنامه ی مسیر یاب را باز میکند وبه سمت من میچرخاند
با کمی گشت و گذار در برنامه پیدایش میکنم، (شهرک آبان) دستم را روی نقطه ی مورد نظر میگذارم،
_اینجاست
لوکیشن را سیو میکند لپ تاپ را میبندد
_واقعا کمک بزرگی کردی ممنون
سر تکان میدهم و هر دو بیرون میروند

……………..

روی تختم دراز کشیده ام و کتاب هملت را برای بار پنجاهم میخوانم،امروزگار با وجود موبایل کمتر حوصله ام سر راهی شد.
شامگاه شده باران بی‌ولین می‌بارد هر چند دقیقه یک‌بار، آسمان با نوری کورکننده روشن می‌شود و بعد، غرش گوش‌خراش رعد، انگار که جهان را تکه‌تکه می‌کند،نور هر بار که می‌درخشد، تصویر همان انباری تاریک را در ذهنم زنده می‌کند، همان جایی که بهنام، با آن نگاه خشمگینش، زندانی‌ام کرده بود و اصلا برایش مهم نبود من کودکی بیش نبودم،برایش مهم نبود که میترسم،از همان شامگاه، ترس از رعد و برق، مثل خاری در وجودم فرو راهی شد
از تخت سردم قد بلند میشوم، بدنم از ترس می‌لرزد،با خودم تکرار میکنم،این فقط یک رعدو برق است، اما ذهنم این حرف ها حالی‌اش نمیشود،میترسد و میلرزاند تنم را،تنها چیزی که در این لحظه می‌خواهم، حضور کسی‌ست که شاید بتواند مرا از این کابوس نجات دهد،کجا میراهی شدم؟اتاق آن مستخدم های بی روح؟یا….
پتو و بالشم را به کف دست میگیرم و به سمت اتاقش میروم،کف دستم را بالا میبرم و ملایم چند ضربه به در میزنم،
آوای خواب‌آلود کیان از پشت در می‌آید
_بله
سعی میکنم آوایم را صاف کنم_منم مشکات…
آوایم حتی از آوای باران هم ضعیف تر است
_میشه…میشه درو باز کنی
لحظه‌ای سکوت، بعد آوای چرخیدن کلید در قفل،در باز شد آنقدر حالم بد است به اینکه تنها با یک شلوارک کوتاه روبه رویم ایستاده توجه نمیکنم
_چی میخوای
_میشه امشامگاه تو اتاقت بمونم؟
نگاهش سرد است ولی وقتی ترس را در چهره‌ام میبیند، اخم هایش کمی شل میشود، با این حال، جوابش کوتاه است_نه
و در را بست
صدای بسته شدن در، مثل سیلی روی صورتم بود، چه بی‌رحم، زیر لب به خودم ناسزا میگویم (آخه این آدمه پاشدی اومدی جلوی در اتاقش؟این یخچال فریزر امرسانه، آدم انقدر یخ میشه؟)
ناامید،به سمت اتاق خودم برمیگردم
همان لحظه، آسمان با خشم منفجر میشود،نور خیره‌کننده‌ای همه جا را میگیرد و بعد، غرش رعد، انگار مستقیماً بالای سرم است.
جیغ کوتاهی میکشم و بدون اینکه حتی لحظه ای فکر کنم، به سمت اتاق کیان برمیگردم کف دستگیره را میچرخانم،قفل نیست، با تمام سرعتی که دارم، وارد اتاقش میشوم،و در را پشت سرم میبندم،نفس‌نفس می‌زنم
_فقط…فقط بذار چند ساعت اینجا بمونم،تنها نمیتونم،می‌ترسم
روی تختش جای گرفته و با تعجب نگاهم می‌کند
_میترسی؟
سر تکان میدهم_آره،فوبیا دارم
مکث میکند انگار دارد درونم را می‌کاود_از چی؟
_از رعد و برق
آوایم به سختی متوجه شده می‌شود_وقتی بچه بودم…بهنام منو تو انبار زندانی کرد… اونشامگاه رعد و برق می‌زد…
نمیتوانم جمله ام را کامل کنم
به کنار خودش روی تخت اشاره میکند، بیا اینجا
چشمانم گرد می‌شود_نکنه توقع داری اونجا بخوابم؟
_من که توقعی ندارم تو میخوای اینجا بخوابی
_نه ممنون روی مبل میخوابم
_هرجور راحتی
روی مبل گوشه‌ی اتاق دراز میکشم،زیر این سقف شیشه ای که همه چیز واضح دیده و شنیده میشود همه چیز بدتر نمیشد؟
همان لحظه،رعد و برق مهیبی میزند، چشمانم را محکم روی هم فشار میدهم،پتویم را تا بالای بینی ام بالا میکشم،انگار سپر بلایم باشد،
وقتی نگاه باز میکنم کیان را میبینم که کنار تختش،روی زمین، تشکی انداخته
_بیا رو تخت بخواب،من پایین میخوابم،اونجا تاصبح خشک میشی
ترس اجازه ی اندیشیدن به من نمیدهد،روی تختش دراز میکشم،بوی عطرش در بینیم میپیچد
پرده های مشکی را میبندد ، کلیدی را روی دیوار میزند و روی سقف با پرده ی کرکره ای پوشیده میشود، بهتر شد حداقل نورش را نمیبینم، ایرپادش را از کیف درآورد، یکی را به من میدهد و دیگری را در گوش خودش میگذارد_آهنگ ملایمه بذار تو گوشت
ایرپاد را در گوشم میگذارم،صدای موسیقی آهسته، مثل مرهمی بر جانم میشود
خودش کنار تخت، روی تشک دراز میکشد،کف دستش را بالا می‌آورد و روی تخت می‌گذارد_هر وقت وحشت کردی، کف دستم رو بگیر
به دست دراز شده‌اش نگاه میکنم،تا به حال هیچ مردی، اینطور از من محافظت نکرده بود،نه با خشونت، نه با تحکم، بلکه با آرامش و قلبگرمی
صوتی رعدو برق می‌آید نورش را نمیبینم،آوایش به‌شدت ضعیف است، ولی نمیدانم چرا قلبم میخواهد کف دستش را بگیرم و میگیرم، حس غریبی در وجودم جوانه میزند گرمایی که از لمس احتمالی دستش شروع شد، نه فقط در کف دستم، بلکه در تمام وجودم پخش شد. قلبم تند می‌زند، ولی این بار، نه از ترس، بلکه از حس امنیتی که برای اامان بار تجربه می‌کنم،برای اامان بار مردی از من محافظت میکند..

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان آخرین بُت

مشاهده و دانلود ←