-میگم اون توله سگ چیزی هوس نکرده؟! ها؟! میخوایم بریم یه چیزی بخوریم ، فقط میخوام ببینم تو چی دلت میخواد.
حس میکنم نگاهانش برای لحظهای برق میزند. شاد از اینکه توانستهام نظرش را جلب کنم ، دستش را فشار کوتاهی میدهم.
اما او در حال و هوای خودش است. کمی فکر میکند و بعد ، کوتاه میخندد. دیدهانم روی لبخندش مکث میکنند.
ساکت و با طمانینه میگوید:
-قلبم یه چیز آبکی میخواد. شاید آش… یا سوپ! نمیدونم…
راضی از اینکه حال و هوایش عوض شده و دیگر آنقدر دپرس و گرفته نیست ، سرحال و شوخ سری تکان میدهم.
-هوم… پیشنهاد خوبیه…
نگاهم را به روبهرو میدوزم. مقابل نگاهانم تصویری نقش میبندد که سالها آرزویش را با خودم به اینجا و آنجا بردهام.
همه به من دخترباز میاظهار کردند. حتی مادرم هم امیدی نداشت که روزگاری بتوانم زنی را برای همواره در زیستنام نگه دارم.
حق داشت. خودم هم چنین چیزی را باور نداشتم اما این باعث نمیشد که فکر و خیالم گاهاً مطابق میل خودش کار نکند.
آرام ، در حالی که انگار برای کژال تصویر ذهنیام را بازگو میکنم ، میگویم:
-میبرمت بهترین سوپ فروشی تهران. جایی که تا به حال غذاهایی مثلش رو نخورده باشی.
مکثی میکند و بعد با صوتی ملایمی ، انگار که برای اضافه کردن حرفش ترمشاهده کرد داشته باشد ، میگوید:
-سوپ رو باید هورت کشید. نمیشه جای شیک خوردش.
با لبی کج شده نگاهش میکنم. نگاهان براقش ، زیر آن مژههای بلند ، عجیب خواستنی بودند!
#پارت_سیصدوهفتادوسه
-حالا کی بیان کرد که قراره جایی ببرمت که میز و صندلی راحت داره و رو میزش شمع و چراغ گذاشتن؟! نُچ…از این خبرا نیست… قراره یه جایی ببرمت که کنار خیابون بساط پهن میکنن.
عمیقتر در چشمانش خیره میشوم. به کنار ماشین رسیدهام ، میایستم و کامل به سمتش میچرخم. با اطمینان میگویم:
-اما بهت قول میدم که تا حالا غذایی به خوشمزگی اون نخورده باشی…هستی؟!
تبسمش از هم باز میشود و انگار مسیر نفس مرا نیز باز میکند. چهرهی گرفتهاش ، حیات کردن را هم برایم سخت کرده بود.
-هستم!
با رضایت و آهستهشِخاطر، سری تکان میدهم و دزدگیر ماشین را باز میکنم. در جلو را برایش باز میکنم و با ابرو اشارهای به داخل میکنم.
-خوبه… پس بپر بالا که بریم!
بالاخره لبهایش از هم فاصله میگیرد و ردیف دندانهای سفیدش مقابل نگاهانم نقش میبندد. یکی از بهترین تصویرهاییست که در زیستن مشاهده کردهام!
انگار واکشنم بیش از حد بوده که سرش را تند پایین میاندازد و بهسرعت داخل ماشین مینشیند. در حالی که به زور جلوی لبخندم را میگیرم ، در را برایش میبندم.
خودم هم پشت فرمان مینشینم و استارت میزنم. حس میکنم از بعد اتفاقی که در محضر افتاده ، حتی فضای خفهی ماشین هم رنگ و روی دیگری به خود گراهی شده است.
انگار قلب او نیز کمی قرص شده که راحتتر راهی شدار میکند.
در حالی که ماشین را به حرکت در میآورم ، میپرسم:
-برای بچهمون هم قراره عروسک درست کنی؟!
سرش را به سمت دیگری کج کرده و با دقت به بیرون و آدمها نگاه میکند. طوری که انگار قرار است چیز مهمی را از دست بدهد.
نگاهم نمیکند اما من تبسمش را شکار میکنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن