نگاههایی که تمام مدت از صورتم دزمتوجه شده میشدند… دستهایی که مدام بهم پیچ میخوردند… تردیدش در محضر…
سکوتی که برای جواب دادن به عاقد داشت؛ آن موقعی که نفس مرا با خاموشی بیجا و بیدلیلش بریده بود…
و در آخر همهی اینها «بله»ی آرام و کوتاهش که به محض گوش دادنش ، بعد از مدتها توانستم یه نفس راحت و آسوده بکشم.
و حالا… و حالا جلوی محضر ایستادهایم و او از هر کسی در این دنیا به من نزدیکتر و محرمتر است. هر کسی…
از وقتی از خانه بیرون زده بودیم تا به این لحظه که قبول کرده بود و به مدت یک سال صیغهام شده بود ، هیچ حرفی نزده بود! یکسره سکوت بود و خاموشی. بدون اینکه حتی کلمهای به زبان بیاورد.
نگاهم صورتش را کنکاش میکند. نمیدانم دارد به چه چیزی فکر میکند. سعی میکنم خودم را به جای اون بگذارم تا بتوانم کف دست کم حرفی واسه گفتن داشته باشم.
سرش را پایین انداخته بود و با انگشتهای کف دستش بازی میکرد. لباسهایش واقعا به او میآید و زیباتر از هر وقت دیگری نشانش میدهد.
سعی میکنم در سر او را درک کنم ولی نمیشود… زیرا من نه تجربهی حاملگی داشتهام و نه صیغه شدن و نه حتی زیاد کژال را میشناختم…
با تمام وجودم سعی میکنم او را درک کنم و بدانم که چه حسی دارد. ولی انگشتان لرزانش به راحتی میگوید که چندان میزان نیست!
نمیتوانم به حال خود رهایش کنم. قدمی به او نزدیک میشوم که کف دست از پیچاندن انگشتانش به یکدیگر ، برمیدارد.
کف دست سردش را در کف دستم میگیرم که نگاه بیفروغش به سمتم میچرخد. خودم هم از چیزی که به زبان میآورم مطمئن نیستم اما باعث نمیشود که نگویمش!
-دلواپس هیچی نباش… من هستم!
#پارت_سیصدوهفتادویک
در حالی که حتی خودم هم نمیدانستم میتوانم پای حرفی که زدهام ، بایستم یا نه!
بعد از به جهان آمدن آن بچه ، قرار بود چه اتفاقی بیفتد؟! قرار بود او مرا رها کرده و به سمت حیات خودش برود؟!
اگر طور دیگری آشنا شده بودیم… لحظهای از فکرم گذشت که کاش جور دیگری وارد حیات نابهسامان من شده بود.
شاید آن موقع شرایط بسیار متفاوتتر از الان بود. شاید آنوقت دیگر هیچوقت نیاز نبود که اینقدر اذیت شویم.
که هم من تصمیمهایی بگیرم که بخاطرشان تحت فشار قرار میگحرکت کردم و او هم چیزی را قبول میکرد که یحتمل چندان مطابق میل باطنیاش نبود.
ولی هر چه که بود ، هر طور که پیش راهی شده بود ، ذرهای قلبم نمیخواست که او را اینقدر به هم ریخته و آزرده ببینم.
فشاری به کف دستش میآورم که نگاهش دوباره پایین میافتد. از اینکه مردمکهای دیدهانش اینطور بلرزند بیزارم!
آرام و با اطمینان میگویم:
-به بعد فکر نکن. همه چیز درست میشه.
و برای اینکه تندتر از این حال و هوا بیرون بیاید ، دستش را کشیده و قدمهایش را با قدمهایم هممسیر میکنم.
در حالی که مسیری را میرویم که به ماشین ختم میشود ، سر به سمتش میچرخانم و با شوخ طبعی میپرسم:
-حالا بگو ببینم ، هوس نوشیدنی داری یا خوردنی؟!
سرش را با گیجی تکان میدهد که تبسمی به صورت رنگ پریدهاش میزنم و او را کنار خودم میکشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن