با ترس و لرز نگاهش را بالا می کشد و به سر در ساختمان نگاه می کند. هیچ اسمی از کسی که می میل داشت به دیدنش برود، در تابلوها به چشم نمی خورد و انتظار این موضوع آن قدر ها هم سخت نبود…
هوا آن قدر ها هم سرد نیست اما از افت فشار و استرس چنان پاهایش می لرزد که حتی نمی تواند قدم بعدی را به درستی بردارد.
کاش حداقل کسی را داشت تا کنارش باشد. می داند که پس از اتمام کار قرار نیست حال درستی داشته باشد اما په کسی را هممسیر خود می آورد وقتی هیچ کس نبود؟
به سختی و به کمک دیوار به سمت در قدم برمی دارد. ته مانده ی پاما که از سلوکی گراهی شده بود کفاف انجام این کارش را می دهد ولی بعد از آن هیچ چیز برایش نمی ماند. حتی نتوانست چکی که از آن مرد گرفته بود را نقد کند…
مسیر زیرزمین را در پیش می گیرد. متعجب است که چگونه هیچ وقت این جا را نبسته اند وقتی اینقدر وضعیت بدی دارد!
از همان پله ی اول، بوی تیز خون باعث می شود سرش را به سمت دیگری گرفته و عق خشکی بزند. هیچ چیز نخورده و جز عق خشک کار دیگری نمی تواند بکند!
شال کهنه اش را جمع می کند و به بینی فشار می دهد. با حالی خراب باقی پله ها را پایین می رود. سالنی کوچک با چند صنقلبی کهنه، یک میز منشی و دو در، وضعیت بهتری نسبت به مسیررو دارد.
جلو می رود. به جز او، دو زن دیگر هم در سالن هسشتابزده که روی صنقلبی های انتظار نشسته اند. یکی از زن ها که داد می زند نعشه است و کم مانده که از روی صنقلبی پایین بیفتد. دیگری روسری اش را دور گردنش بسته و زیر چشم کبودش به راحتی نمایان است.
-بفرمایید خانم!
بهسرعت سرش می چرخد و به زنی که از یکی از اتاق ها بیرون می آید نگاه می کند. مانتوی سفیدی به تن دارد و مقنعه اش دور سرش کیپ شده و اجازه نمی دهد تا موهایش بیرون بیاید. ماسک پزشکی به صورت دارد و تنها اخم هایش نمایان است.
-وقت… وقت داشتم… برای سقط!
پولش به دکتری که بقیه معرفی کرده بودند و بدون دستور سقط می کرد نمی رسید. هر چقدر هم که با خود دو دو تا چهار تا کرده بود، نتوانسته بود خودش را راضی کند تا سراغ آن مرد برود.
از بین معتادهای زنِ محل شنیده بود که یکی از همسایه ها جنینش را پیش یکی از دکترهای زیر زمینی سقط کرده و پول اندکی نیز داده است.
به سختی دختر را پیدا کرد. در یکی از خرابه های ته کوچه… وضعیت خوبی نداشت و به نظر می رسید که با وجود سقط کردن، به تازگی کتک خورده است. روی لحافی که خوابیده بود، خون به جاده بود اما هیچ کدام از این ها نتوانست کژال را منصرف کند.
او نمی میل داشت فرزندی را به جهان بیاورد و زیستن ای مانند خود برایش بسازد. که اگر دختر باشد روزگاری به خاطر پول مجبور باشد تنش را به حراج بگذارد.
-اسمتون؟
-کژال…
حتی فامیلی اش را هم نمی تواند بگوید و بار دیگر شال را روی دهان و بینی اش فشار می دهد. نامش آنقدر خاص است که حتی لازم به بیان کردن چیز دیگری نباشد!
زن به پشت میز می رود و نگاهی در لیست می اندازد. اشاره ای به صنقلبی خالی می کند.
-دو نفر قبل از شما هستن. بفرمایید.
دستکش های خونی اش را از کف دست بیرون می کشد و تازه حواس کژال به آن ها جلب می شود. لرزی عجیب به تنش می افتد. تا به حال خود را اینقدر بیچاره و بی کس نمشاهده کرده بود…
چند قدم عقب می رود و روی صندلی می نشیند. تمام تنش یخ کرده است و دیگر حتی شال را به بینی اش فشار نمی دهد.
زن، کف دست هایش را به میز تکیه می دهد و خیره به دری که چند دقیقه ی پیش از آن بیرون وارد شده می ماند. چند لحظه طول می کشد تا در باز شود و دختری با کمری خم شده بیرون بیاید.
با بیرون رسیدنش، فاصله ای از تعجب میان لب های کژال می افتد. حتی حالت تهوع و بی حالی اش هم به فراموشی سپرده شده است و فقط به اویی نگاه می کند که رنگش مثل گچ سفید شده و کمر نمی تواند صاف کند. شلوار جینِ کهنهاش خونیست و به سختی می تواند جاده برود.
هیچ کس را برای کمک ندارد و انگار کسانی که اینجا می آیند از کژال هم بی کس و کار تر اند… همان طور که قدم های کوچک و دردمند به سمت در برمی دارد، سنگینی نگاه بقیه را هم تحمل می کند.
تا جایی که از در اتاقک بیرون برود و کژال به این فکر می کند که چطور قرار است آن همه پله ی ناتراز و بد ساخت را با آن حال خراب بالا برود.
حتی اگر خودش هم سقط کند چطور قرار است که به خونه اش برگردد. در حالی که حتی اگر صاف مسیر نرود یک محل آدم هست که پشت سرش حرف در بیاورد.
-شما خانم… پاشو بیا کارت بکش.
با آوای زن، نگاه از در می گیرد و با پاهای لرزان از روی صندلی قد بلند می شود. کارتش را به دست او می دهد و نگاهش روی خونِ خشک شده ی روی مانتویش مکث می کند.
رمزش را که می گوید به پوچی می رسد. تمام پاما که برایش مانده بود را صرف سقط کرده و حتی دیگر نمی داند بتواند عروسک بدوزد یا نه!
کارت را پس می گیرد و روی صنقلبی می نشیند. زن در حالی که ماسکش را درست می کند و کف دستکش جمتوجه شدی به کف دست می کند، به زن خمار اشاره ای می کند.
-پاشو بیا. نوبتته.
ولی زن به قدری نعشه است که حتی تکانی نمی خورد. دختر کناری اش ضربه ای به شانه اش می زند که با «هین» کشیدهی از خواب بیدار شده و نگاهی به دور و برش می اندازد.
دکتر، که حتی کژال از دکتر بودنش مطمئن نیست، سری به نشانه ی تأسف تکان می دهد و به سمت اتاق می رود. بدون بیان کردن چیزی! زن نیز بعد از او از جا کشیده می شود و پشت سرش قدم برمی دارد.
تمام تن کژال یخ زده است و با ترس به در اتاق نگاه می کند. قلبش می خواهد از اینجا فرار کند اما تنها دارایی که چند لحظه ی پیش کارت کشیده است مانع می شود.
شالش را دور گردن شل می کند که نگاهش به دختر کناری می افتد. طور بدی به او نگاه می کند و همین باعث می شود کژال با خجالت سر پایین بندازد. انگار فقط اوست که در چنین مکانی برای سقط نشسته است!
با صدای جیغی که از اتاق می آید چشم هایش به شدت گرد می شود و سرش به یک باره به سمت بالا حرکت می کند. دیگر خجالت و همه چیز را به فراموشی می سپارد و با وحشت به در اتاق خیره می شود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن