لرز بدی به تنش نشسته است و با تنی که یخ زده، به در اتاق خیره شده است. دختر کناری اش بسیار راحت در برابر آواها رفتار می کند اما کژال حس می کند که با فریادهای پی در پی زن، چیزی تا
بیهوش شدن ندارد!
لحظه ای خاموشی همه جا را در بر می گیرد و بعد زنی که داخل اتاق است، با آوای گراهی شده و کشیده تری فریاد می کشد:
-وای خدا مردم… وای خدا… بسه!
بلافاصله صوتی فریادِ تشرگونه ی دکتر قد بلند می شود.
-خفه شو… صدات رو ننداز تو سرت… صاف وایسا…
ولی فریاد دکتر هم باعث نمی شود که فریادهای زن ساکت شود و طوری جیغ می زند که اشک در دیدهان کژال می نشیند و با ترس به صندلی اش می چسبد.
زن کناری اش پوزخندی به حالت های او می زند و با صوتیی کلفت می گوید:
-اولین بارته؟
کژال گردن خشک شده اش را به سمت او برمی گرداند. تمام جاده گلویش خشک شده و نفسش به سختی می تواند از سینه بالا بیاید.
در جواب او فقط سری تکان می دهد که زن پوزخندش را بزرگ تر می کند و چادر رنگی ای که به سر دارد را جلوتر می کشد.
-پس عادت می کنی.
کژال با بدبختی لب می زند:
-من اهل این کارها نیستم. پول نداشتم که اومدم اینجا… دکترهای دیگه خیلی پول می تمایل داشتن.
زن با همان پوزخندش نگاهش را به جلو می دوزد و کف دست های مشت شده اش به راحتی قابل شناساییست.
-همه اولش همین رو میگن اولش هیچ کس اهل این کارها نیست.
خنده ی ساکتی با آن آوای کلفتش می کند و چادر را طوری در مشتش فشار می دهد که کژال خودش را عقب می کشد. صورت به سمت چهره ی هراسیده ی کژال برمی گرداند.
-دو روز دیگه که خودت کف دست انداختی بچه رو کشیدی بیرون می فهمی اهلش بودی یا نبودی!
نیشخندی به رویش می زند و دماغش را محکم بالا می کشد. به نظر می رسد او هم معتاد باشد اما نه به اندازه ی زنی که داخل حرکت کرد خمار…
-بار اولته که به این روز افتادی! از دفعه های بعد خوب یاد می گیری که چیکار کنی…
با صدای او لرز به تنش می افتد. یعنی باز هم ممکن است به خاطر پول تن به هر کاری بدهد و راهش به این طور جاها باز شود؟ آن قدر از بابت پول اذیت شده است که حتی جواب درستی ندارد که به خودش بدهد!
جیغ های زنی که در اتاق است قد بلند تر و دردناک تر شده اند، طوری که آخرسر کژال دو کف دستش را روی گوش هایش می گذارد و فشار می دهد. دلش می خواهد کشیده کشیده گریه کند.
فکر اینکه خودش هم قرار است این درد ها را تجربه کند می خواهد از پا درش بیاورد. حتی آن قدر بدنش از ترس سست شده که درست نمی تواند حرکت کند، چه برسد به فرار کردن!
آن قدر همان جا می نشیند و به جیغ و دادهای زنی که داخل راهی شده است گوش می دهد که بالاخره از آن فریاد ها فقط ناله ای دردناک باقی می ماند.
دکتر دوباره از در خارج می شود و این بار تمام جانش خونی ست. علاوه بر کف دستکش هایش مانتوی سفید رنگش هم خونی ست و اخم هایش به شدت در هم است.
-زنیکه ی جنده… هر سه ماه یه بار میاد برای سقط انتظار داره آروم هم باشم!
زنی که کنار کژال نشسته برمی گردد و نیشخندی به او می زند که دکتر وارد در دیگری که در سالن است می شود.
-کارت ساختهست… تجربه نشون داده وقتی عصبیِ فقط به سقط راضی نمی شه! قبلش قرار نیست راحت ولت کنه…
-یـ… یعنی چی؟
زن با همان نیشخند نگاهش می کند و هیچ نمی گوید که کژال با وحشت به در اتاق خیره می شود. تا اینکه زن، با وضعیتی شبیه به فرد قبلی از اتاق خارج می شود.
در حالی که زیر لب هی ناله می کند از مطب بیرون می رود و کژال می ماند و زنی که کنارش نشسته. دکتر از آن اتاق خارج می شود و اشاره ای به کژال می کند.
-پاشو برو تو… حاضر شو تا بیام.
کژال به قدری ترسیده است که حتی از روی صندلی هم نمی تواند کشیده شود. بدتر از همه حرف زن کناری اش، به ترسش دامن زده است و باعث می شود که به کل از رفتن منصرف شود.
دکتر سرش را کشیده می کند و با متوجه شدن او که هنوز جای گرفته است از بین دندان های چفت شده اش می غرد:
-پاشو د! زیر لفظی می خوای؟
به قدری صوتیش ترسناک و کشیده است که کژال در یک حرکت از جا بلند می شود و هراسیده و با قدم های بلند به سمت اتاق می رود.
پایش تیک می زند و ترس تمام جانش را در بر گراهی شده. یک قدم مانده به اتاق بوی خون در مشامش می پیچد و عق کوتاهی می زند.
دکتر با کس دیگری حرف می زند ولی با شنیدن صدایش کژال هراسیده قدم به داخل اتاق برمی دارد. با دیدن زمین خونی، دلش در سینه تپیدن را فراموش می کند.
در حالی که آب دهانش را به سختی پایین می ده قدمی به عقب برمی دارد که تنش به تن کسی برخورد می کند.
-لباس هات رو نکندی هنوز؟
رد می شود از کنارش رو روی صندلی می نشیند. یک میز هم اینجا دارد.
-درد داره؟
لرزان می پرسد و دکتر بدون اینکه برایش مهم باشد، با الکل وسایل روی میز را تمیز می کند.
-بستگی داره چقدر عصبیم کنی! در بیار لباس هات رو، نمی تونم دو ساعت معطل تو باشم!
کژال با دست هایی که از شدت لرزش یک جا بند نمی شود، لباس هایش را بیرون می کشد و روی صنقلبی تمیزِ کنار دیوار می اندازد.
روی صنقلبی می نشیند و پاهایش را در جای مخصوص می گذارد. تنش از وضعیتی که در آن قرار گرفته است، لرزی می گیرد که از دیده زن دور نمی ماند و پوزخندی به روی او می زند.
-اامان بارته؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن