رمان گنج میراث پارت ۱۶

اول فکر می کند که اشتباه کرده است ولی آن قدر مشت ها روی در منزل محکم تر می شوند که یک دفعه از جا می پرد و با نفس نفس روی زمین می نشیند.

می ترسد. تمام مدت کابوس می بیند که هم سایه ها و هم محله ای هایش در خونه‌ی او ریخته‌اند و سعی می‌کنند تا او را بیرون کنند. چراکه مایه‌ی فساد است… نباید به آن خواستگارش همه چیز را می اضافه کرد… باید بی صدا ردش می کرد.

حتی نمی فهمد چگونه از جا بلند می شود و چادری که روی زمین افتاده است را سر می کند. هوا به شدت سرد است اما او حتی پول ندارد تا لباسی برای پوشیدن بخرد.

-بله… بله؟ اومدم بخدا…

در حالی که قلبش در دهان می کوبد خود را به در رسانده و بازش می کند. با متوجه شدن صاحبمنزل نفس راحتی می کشد. حداقل بهتر از بیرون کردنش از محله است!

‌

ولی با دیدن اخم های در هم او، نفس راحتی که کشیده بود برمی گردد و مجدداً در سینه اش مکث می کند. دردسر پشت دردسر…

مردی که از سر و رویش معتاد بودن می بارد و اخم ها و قیافه ی ترسناکش باعث می شود کژال قدمی به عقب بردارد.

-سـ… سلام آقای… آقای شجاعی… حالتون خوبه؟

شجاعی اما با همان اخم های در هم، زنجیری که در کف دست دارد را می چرخاند.

-چه سلامی؟ چه علیکی؟ حرف ما چی بود خانم؟

کژال که پاهایش می لرزد با جلو وارد شدن او عقب تر می رود. وحشت دارد از اینکه او به حریمش تجاوز کند.

-آقای شجاعی… یه… یه چند روزگار فقط بهم فرصت بدید… هنوز نتونستم جایی رو پیدا کنم. قول می دم بعدش خونه رو خالی کنم.

شجاعی پوزخندی می زند و صدایش را بالا می برد که بند قلب کژال پاره می شود. دیگر آبرویی برایش در این محل نمانده است.

-چه وقتی؟ خانم من به شما اضافه کردم پسر من داره هفته ی دیگه عروسی می کنه. می خواد عروسش رو بیاره تو این خونه. حرف تو گوشت میره؟ میخواد بره سر خونه و زیستنش؟ چرا حرف آدمیزاد حالیت نمی شه؟

کف دست و پای کژال می لرزد. نمی تواند ترسش را محار کند و ضعفی که دارد، به این موضوع چنگ می زند. صداها در سرش زیاد شده اند و او تنها به لب های مرد روبه رویش خیره شده که چگونه فریاد می‌زند و آبرویش را به تاراج می‌برد.

-آقا… آقای شجاعی… چند روزگار دیگه هم بهم فرصت بمشاهده کرد… نمی تونم یهویی کشیده بشم.

مرد کشیده کشیده می خندد و زنجیری که در کف دست دارد را می چرخاند.

-یهویی؟ دخترجون یه ماهه دارم بهت میگم وسیله هات رو جمع کن. پسرم چند بار بهت گفته می خواد عروس بیاره؟ دیگه چطور باید بهت بفهمونیم؟

کژال قدم دیگری عقب می رود و چادر را روی موهای خوش رنگش می کشد که مرد قدمی به سمت در برمی دارد.

-این آخرین اتمام حجت بود. دفعه‌ی بعدی تمام وسایلت وسط کوچه ست.

پوزخندی می زند و در را بیشتر باز می کند.

-البته که چیز خاصی نداری. بیشتر وسیله های خونه هم برای منه… چه برسه به این که بخوام بیام وسایلت رو بندازم بیرون.

از خونه بیرون می زند و در را نیمه باز می گذارد. کژال با دل سنگین و پاهایی که روی زمین کشیده می‌شوند، به سمت در می رود و آن را می بندد.

بدون اینکه درد پاهایش یا معده اش را در نظر بگیرد، همان جا روی پله ی کوتاهِ جلوی در می نشیند و پاهایش را در آغوش می گیرد.

باید به فکر باشد… شاید باید دوباره به سراغ آن مرد برود و راه حلی برای وضعیتِ بدی که در آن گیر افتاده است پیدا کند. شاید باید کارهای زیادی انجام دهد…

چکی که در کف دست دارد آن قدر نیست که بتواند هم خونه بگیرد و هم بچه اش را سقط کند. یعنی حتی آن قدر نیست که بتواند بچه ای را سقط کند…

از جا قد بلند می شود و به سمت منزل می رود. کارت ویزیتی که به زور از منشی گحرکت کرده است، روی اوپن آشپزخانه برایش دو دو می زند.

به سمتش رفته و آن را برمی دارد. می تواند خودش را جلوی ماشینی بیندازد و زحمتِ سقط از روی دوشش برداشته شود… بسیار کارها می تواند انجام دهد.

ولی قلبش برای کسی که قرار است او را زیر بگیرد می سوزد. حتماً ناراحتی و سختی زیادی را قرار است تحمل کند. آن هم به خاطر اینکه پول سقط ندارد.

روی زمین می نشیند و تلفن منزل را برمی دارد. کف دستش زمانی که روی شماره های آن می زند، می لرزد اما تا انتها می رود و توجهی به آن نمی کند.

گوشی را کنار گوشش می گذارد و تمام تنش از استرس سر شده اند. کاش هیچ وقت کسی شماره ی این مطب را به او نمی داد…

-بله، بفرمایید؟

-سلام… برای جویا شدن شرایط سقط زنگ زدم.

آوایش انگار از ته چاه بیرون یم آید. به او از مطبِ زیر زمینی و سقط غیرقانونی این دکتر اظهار کرده بودند و حال حتی نمی داند که چه بگوید.

-نامه ی پزشک دارید؟

با صوتی تحلیل رفته ای می گوید:

-نه…

-بسیار خب… باید یه فیش ده میلیونی برای پیش پرداخت بیارید و بعد از سقط هم باقیِ هزینه ی رو حساب می کنید. دکتر قبلش ازتون آزمایش می گیره تا همه چیز روال باشه. جای استرس هم برای هیچ چیز نیست…

گوشی را پایین می آورد و بدون گفتن چیزی تنها تماس را قطع می کند. در خود جمع می شود و از ته دل زار می زند.

جنین وار در خودش جمع می شود و خیره به عروسک های نیمه آماده ی روی میز، اشک هایش روی صورتش می آیند و او نمی تواند جلوی خودش را برای گریه نکردن بگیرد…

تنها جادهی که برایش می ماند سخت ترین جاده است. آن هم با آن اخلاق و دبدبه کبکبه ای که از آن مرد مشاهده کرده بود.

حتی می ترسد او را بکشند ولی جادهی به جز چیزی که در ذهنش است، ندارد!