موهاش رو تکوندم و تا برف هارو کنار بزنم بعد کلاهمو روی سرش گذاشتم و کشیدمش پایین و اظهار کردم:
-خب حالا خوب شد…دیگه سرما نمیخوری…
من با تبسم بهش خیره بودم اما اون ماتش برده بود و فقط نگاهم میکرد.
یه جوری شده بود اما هی سعی میکرد اخم بکنه تا تحت تاثیر قرار نگیره. یا خودش رو همچنان عبوس نشون بده که گمون نبرم یه حالی شده!
حتی به همین خاطر فورا اظهار کرد:
-خب دیگه! بالیوود بازی بسه.مسابقه بدیم!؟
نیشمو تا بناگوش باز کردم و بعداز اینکه ژست دو گراهی شدم جواب دادم:
-بریم…
از “بریم ” اظهار کردن من و اعلام شروع چندثانیه هم نگذشته بود که شروع کردیم به دویدن.بدو بدو کردن تو اون برفی که تا راه می راهی شدیم زانومون تو حجم زیادش فرو میرفت واقعا سخت بود و انرژی زیاد میبرد.
می خندیدم و می دویدم که زودتر خودمو برسونم به کلبه و برنده ی این مسابقه بشم ولی چنددقیقه هم نگذشته بود که با اختلاف زیادی ازش عقب موندم.
کثافت انگار از قبل تمرین کرده بود که اینقدر راحت می دوید و بهشدت زود هم جلو افتاد.
نگاهم رو به مسیر بود که ببینم چقدر فاصله داریم اما همون موقع یه پام تو برف گیر کرد و چراکه نشد گام بعدی رو بردارم با کله فرو راهی شدم افتادم رو برف ها…
حس کردم برف حتی رفته تو لباسم.
صدای آخم که تو محوطه پیچید یاسین فهمید افتادم.
سرش رو برگردوند سمتم و بهم خیره شد و حتی مشاهده کردم که دستهاشو به حالت اینکه بخواد پوووفی بکنه بالا و پایین کرد و بااینکه خیلی فاصله داشت ولی برگشت سمتم.
نزدیک که شد بیان کرد:
-ای کف دست و ما چلفتی! تو از آخر اول هم نمیشی…
کف دستهام یخ زده بودن.اوف اوف کنان بلند شدم و بعد زیرا برف راهی شده بود تو لباسم هی بالا و پایین میپریدم و میبیان کردم:
-وای وای یخ زدم یخ زدم یخ یخ یخ….اخ…یاسین یاسین…یخ زدم
متعجب نگاهم کرد و اضافه کرد:
-چیه چته؟ چرا همچین میکنی؟زیرت آتیش روشن کردن؟
اون برفهای تو لباسم امونم بریده بودن و چنان بیقرارم کردن که انگار واقعا آتیش زیر پام روشن شده بود. لباسمو از تنم فاصله دادم و اضافه کردم:
-برف…برف راهی شد تو لباسم! برف…دارم یخ میزنم!
نفسش رو با صدا داد بیرون و بعد همونطور که به سمتم میومد بیان کرد:
-خدایا…مارو باش با کیا شدیم هشتادمیلیون!
لباسمو گراهی شد و از تنم فاصله داد و بعد دستشو برد تو یقه ام و از پیرهن تنم رد کرد.چشمام گرد شد و ابروهام بالا رفت.
برف یکمش رو شکمم بود و یکمش رو سینه هام.
تیشرت زیر شلوارمو کشید بالا و اون گوله برف خودش افتادپایین بعد دستش برد سمت سینه هام.
آب دهنمو قورت دادم و بهش خیره شدم.
وقتی نگاه های سنگینمو دید من من کنان اظهار کرد:
-بد جا…افتاده بود…درش میارم الان…
کف دستش دقیقا تو سینه ام بود.تیکه برف رو درآورد و انداخت دور.قفسه ی سینه ام سریع تند بالا و پایین میشد و حتی حس کردم یکم داغ کردم ولی حالی به حالی شدن اون بیشتر از من بود!
لب گزیدم و اون حین اینکه مدام خودش رو ازم مخفی میکرد که نگاه تو چشم نشه باهام دسشتو بیرون کشید و گفت:
-میخوای خنگ بازی و کف دست و پا چلفتی بازی دربیاری ادامه ندیم اصلا…
نمیمیل داشتم کم بیارم یا اون فکر کنه که کم آوردم برای همین تند تند بیان کردم:
-نه نه اصلا…میخوام مسابقه بدم.من کم نمیارم…
اینو اضافه کردم و خنده کنان با دو دست هلش دادم به عقب.چراکه حواسش نبود افتاد رو برف ها.ریز خندیدم و پا گذاشتم به فرار و اضافه کردم:
-مسابقه شروع شده…
بلند شد و بیان کرد:
-خیلی مارمولکی سوفیااا…
خندیدم و گفتم:
-بجنب آقا پسر یه وقت جا نمونی…
شروع کرد دویدن.از من بسیار عقب تر بود ولی نسبت به من تسلط بیشتری روی گام های بلندش داشت.
من گاهی لنگهام تو برف گیر میکرد ولی اون نه شاید زیرا قدرت بدنیش بیشتر بود و همین باعث شد از کنارم رد بشه و بازم ازم جلو بزنه.
حرصم در اومد.
کف دستهامو مشت کردم و غرولند کنان گفتم:
” بمیری تو یاسین انگار بال داره ”
دوباره فاصله گرفت و بعدهم که خودش رو رسوند به کلبه.دیگه مایوس شدم از اول شدن و دویدنهام یه تلاش بیفایده بود.
از یه جایی به بعد دیگه حتی ندویدم.
من بارنده ی این مسابقه بودم و باید می پذیراهی شدم.
همونطور که از پله ها بالا می راهی شد به تمسخر اضافه کرد:
-حالت چطوره خانم بازنده!؟میبینم که با تقلب و نامردی هم آخر شدی!
نفس زنان پشت سرش پله هارو بالا حرکت کردم .ساق پاهام و کشاله ی رونم درد گحرکت کرده بود و رمقی واسم نمونده بود.
به سختی بالا راهی شدم و بعد پشت سرش وارد کلبه شدم و با بستن در بیان کردم:
-قبول نیست! برف بهشدت زیاد بود…پاهای من هی گیر میکرد.
کلارو از روی سرش درآورد و گذاشت کنار و بعد با درآوردن کاپشن تنش بیان کرد:
-جرزنی نکن! پاهای من پاهای فولادین که نبود…باختی بد هم باختی…به قهقرا هم رفتی جرزنی نکن پای باختت بمون!
کیفم رو انداختم یه گوشه و با درآوردن مقنعه و پالتوی تنم راهی شدم سمتش و کنار بخاری برقی از حرکت ایستادم.کف دستمو رو به گرماش گراهی شدم و اظهار کردم:
-خب حالا آقای اوسین بولت!باشه تو اول شدی.اما اگه برف نبود من حتما اول میشدم!
لبخندی زد درحالی که نگاهش همچنان رو به گرمای بخاری بود دستهاشو به همون سمت گراهی شد تا گرم بشن….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن