تبسمی زد درحالی که نگاهش همچنان رو به گرمای بخاری بود . وکف دستهاشو به همون سمت گرفا میمیل داشت انگشتاش گرم بشن و جون بگیرن.
چنددقیقه ای هیچی نبیان کرد و بعد جویا شد:
-میخوام یه سوال بپرسم و یه جواب صادقانه میخوام!
یعنی اگه میخوای دروغ تحویلم بدی هیچی نگو…خاموشی کن اما دروغ تحویلم نده!من با دروغ حال نمیکنم.
سرمو به سمتش برگردوندم و خیره شدم به نیمرخش.
بهشدت جدی به نظر می رسید.جدی تر از همیشگی و من رو هم شمشاهده کردا کنجکاو کرد که بدونم سوالش چی هست که اینقدر تاکید داره دروغ تحویلش ندم واسه همین گفتم:
-بپرس…قول میدم صادقانه جواب بدم…
با تاکید زیاد یکبار دیگه اضافه کرد:
-سوفیاااا…
-بله….
یکبار دیگه با تاکید بیان کرد:
-این سوال جوابش بهشدت واسه من مهم.بهشدت خیلی زیاد.اونقدر برام مهممه که بستگی به آینده ام داره و آینده ی تو…
پس جز یه جواب از ته دل هیچ چیزی دیگه ای نمیخوام بشنوم…هیچ چیز دیگه ای…
حرفهاش اونقدر واسم عجیب غریب بود که پیش پیش داشتم بابت حرفهایی که نشنیده بودم و نمیدونستم چی هست دچار تعجب و اضطراب میشدم.
آب دهنمو قورت دادم و گفتم:
-بگو…قول میدم صادقانه جواب بدم…قول میدم…
نفس عمیقی کشید.دستهاش رو به آرومی پایین آورد و بعد چرخید سمتم و با خونسردی سؤال کرد:
-دوستش داری!؟
اولش نمیدونستم داره در مورد کی حرف میزنه وسوال میپرسه .خیره به نگاههاش سؤال کردم:
-کی رو ؟
بی مقدمه جواب داد:
-بهراد رو..دوستش داری!؟
دوستش داشتم ولی دیگه نه.اولین مردی بود که نگاهمو گرفت و قلبم خواست مال منو برای من باشه.
اامان مردی بود که اظهار کردم بیخیال حساسیتهای مادرم و بقیه هرچه باداباد و باهاش وارد رابطه شدم!
اما الان نه چون اون منو دوست نداشت و احتمالا اگه همجادهیم میکرد قلبیلش این بود نمیتمایل داشت سینگل باشه.
آب دهنمو قورت دادم و با یه مکث نسبتا طولانی جواب دادم:
-نه…
من جوابم صادقانه بود ولی اون اونقدر از من دروغ دونگ گوش داده بود که باورم نداشت.شاید هم نمیمیل داشت داشته باشه.
مجدداً اضافه کرد:
-واقعا نداری؟ یا فقط….ببین…اگه داشته باشی من تورو به اون میرسونم.
حرفهای عجیبی ازش میگوش دادم.
یعنی واقعا میتمایل داشت منو به بهراد برسونه؟
ولی من دیگه اونو نمیتمایل داشتم حتی اگه میومد و بهم میاظهار کرد دوستم داره.حتی اگه میومد و میگفت پشیمونه…
اون یه جورایی از من استفاده میکرد تنها نباشه و خوش بگذرونه درحالی که در تلاش بود یکی دیگه رو به دست بیاره و اگه به کف دست میاورد حتما منو رها میکرد.
سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم:
-نهههههه ! ندارم…یعنی داشتم ولی دیگه ندارم…ا با من صادق نبود.
فکر میکردم شجاع نیست که مدام ازم میتمایل داشت و تاکید میکرد کسی از رابطمون باخبر نشه اما حالا فهمیدم که ترسو نبود….فقط من اولویتش نبودم واسه همین نمیخواست کسی از ارتباطمون باخبر بشه
کف دستی پشت گردن خودش کشید و بعد اظهار کرد:
-پسرا صادق نیستن مگر اینکه یه نفرو واقعا بخوان.
اهل تمایل داشتن نیستن….
اگه یه مرد واقعا دوست داشته باشه مجبورت نمیکنه کارایی رو انجام بدی که دلت نمیخواد…
جاده به راه ازت نمیخواد تن و روحتو واسش لخت کنی….
اون حرف میزد و من غرق آوا و حرفها و کلماتش شده بودم.
داشتم اون روی متفاوتش رو می متوجه شدم.
آخه یاسین کلا اهل حرف نبود.اگه بود هم هیچوقت همچین چیزایی رو به زبون نمیاورد واسه همین یکم عجیب بنظر می رسید.
خندیدم و گفتم:
-مثل تو….
سرش رو بالا گراهی شد وسؤال کرد:
-چی!؟
لبخند عریضی زدم و بیان کردم:
-مثل خودت و دوست دخترات! با این و اون.با شهین و مهین و اقدس.هیچکدمو نمیمیل داشتی!
نیشخندی زد و بعد شونه بالا انداخت و گفت:
-اونا خودشون میومدن سراغم! خودشون ازم میخواستن بکنمشون من که…
نذاشتم حرفشو بزنه و کلاه رو پرت کردم سمتش و بیان کردم:
-اههههه! بدجنس!بی ادب
تو گلو خندید و جاخالی داد و بعدهم گفت:
-مگه دروغ میگم؟خب همینه دیگه…من هیچوقت مستقیم به هیچکدوم ناضافه کردم بیا با من بریز روهم!
خودشون میومدن سراغم.خودشون اینقدر دنبالم میکردن که کمکم باورشون میشد دوست دخترامن…
بعد سر اینکه کی باهام باشه هم دعوا میکردن…
خندیدم و اضافه کردم:
-بسیار دیوثی!
یه لبخند زد ک خیره شد به صورتم و بعداز یه مکث کوتاه گفت:
-خب…الان وقتشه برنده هرکاری میخواد بگه و بازنده که تو باشی براش انجام بدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن