فکر میکردم همین حد از رک بودن براش کافیه و باعث میشه نگاشو ازم بگیره.
ولی پنج دقیقه بعد دوباره سنگینی نگاشو حس کردم.
رسماً کلافهم کرده.
خودم کم حالم بده، باید بااینم سرو کله بزنم.
_ گفتم…
_ تو زن هامینی.
تقریباً همون موقع که جملهش تموم شد در اتاق باز شد و مینا برگشت.
_ وویی آب سرد بود یخ زدم… همینجوری فقط تنمو خیس کردم اومدم.
هیچ عکس العملی به اون نتونستم نشون بدم.
مغزم توی جملهی “تو زن هامینی” گیر کرده بود.
سوالش پرسشی نبود.
بیشتر خبری بود.
انگار که داشت حرف خودشو تأیید میکرد.
اون از کجا میدونه؟
مطمئنم تاحالا نمشاهده کردمش و باهاش روبهرو نشدم.
_ یه چیز گرم بپوش سرما نخوری.
به سختی حواسمو برگردوندم سرجاش و بیتوجه به حرفش جواب مینارو دادم.
همین احتمالاً برای متوجه شدن اینکه باید ساکت باشه کافیه.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت935
میترسیدم جلوی مینا چیزیو بگه که نباید.
اینجور نیست که ازشون مخفی کرده باشم!
از اول چپ و راست دارم بهشون میگم ازدواج کردم.
اما حالا که باور نکردن نمیخوام اینجوری بفهمن…
البته باید اعتراف کنم اینا همش بهانه است.
از عکس العملشون میترسم.
شاید اگه همون اول جدی باهاشون حرف میزدم الان اینقدر سخت نمیشد.
بهش چشم دوختم که متوجه شدم نگاه اونم به منه.
_ من میرم حیاط یکم هوا بخورم.
بلند شدم و از اتاق بیرون زدم… مطمئن بودم پشت سرم میاد.
و درست حدس زدم…
دو دقیقه بعد از بیرون اومدن من اونم اومد.
کف دست به سینه مقابلش توقف کردم.
_ منو میشناسی؟
سرشو تکون داد.
_ قبلاً دیده بودمت.
_ ولی من تورو یادم نیست.
خندید.
_ چراکه باهم آشنا نشدیم. توی نامزدی قلبنواز متوجه شدمت.
_ توهم دعوت بودی؟
مجدداً لبخند زد.
_ عروس بودم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت936
چند ثانیه طول کشید تا حرفشو هضم کنم.
عروس…
یعنی نامزد پسر دلنواز!
یا به اصطلاحی همون عروسی که حتی فرصت نشد ببینمش.
_ اولش که مشاهده کردمت شک کردم چون همش یه بار و از دور توی مراسم دیدمت اما بعداً که فامیلیتو متوجه شدم مطمئن شدم.
لبهاش کش اومد.
_ خودتی… همسر سوپرایزی هامین افروزگار.
اون میگفت و من همچنان هنگ اصل و نسبش بودم.
_ چرا اینجایی؟
این تنها چیزی بود که تونستم بین شوکم بپرسم.
_ ها؟
_ یعنی میگم چرا توی خوابگاه میمونی؟
_ دارم پایاننامهمو جمع و جور میکنم.
سرمو تکون دادم.
_ دوستات از ازدواجت خبر ندارن نه؟
_ نه… فعلا چیزی نگفتم.
_ میفهمم. نگران نباش منم چیزی نمیگم.
لالهی گوشمو گحرکت کردم.
_ اون شب فرصت نشد نامزدیتو تبریک بگم.
دستشو تکون داد.
_ مهم نیست… همین که اوممشاهده کرد خوب بود.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت937
موهاشو پشت گوشش انداخت.
_ تازه من باید ازت تشکر کنم. اگه تو نبودی شاید منو سینا نمیتونستم اینقدر بهسرعت نامزد کنیم.
دوباره گیج شدم.
_ چه ربطی به من داره؟
_ بابام میخواست هرطور شده یه وصلت با خانواده افروزگار جور کنه.
گوشهی لبشو کج کرد.
_ اگه نمیشنید هامین ازدواج کرده بعید میدونم اینقدر راحت ازدواج من و سینارو قبول میکرد.
یه بار دیگه مغزم بین روابط این قشر از جامعه گیر کرد.
_ یعنی بابات می میل داشت مجبورت کنه با کسی که نمیخوای ازدواج کنی؟
کشیده لبخند زد.
_ نه دیگه تا این حد ظالمانه پیش نمیرفت. ولی خب سعی خودشو میکرد راضیم کنه. همینم باعث میشد جلوی سینا گارد داشته باشه.
یه لحظه فراموش کردم همهی باباها شامگاهیه بابای من نیستن.
_ در کل بهشدت به موقع ازدواج کردی دختر دمت گرم.
دوباره ریز خندید.
از میمیک صورتش مشخصه بسیار خوش خنده است.
حالا که دقت میکنم دختر بانمکیه.
نمیشه گفت خیلی جذاب و زیباه اما خیلی به قلبمیشینه.
یه لحظه از سرعت تغییر نگرشم خندم گراهی شد.
_ خواهش میکنم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت938
صحبت من و حدیث به همین حد محدود شد.
قبل از راهی شدنش فقط گفت که از باباش دلخور نباشم؛ اونم ایدههای خودشو داشته و واقعا امیدوار بوده حال هامین بهتر شه.
فقط سرمو تکون دادم و بعد از راهی شدنش تبسم روی لبم هم خشک شد.
با وجود همهی حرفها، اینکه چرا پدرش میخواسته اونو و هامینو به هم وصل کنه رو هر دوتامون بهتر میدونیم.
هامین یه لقمهی حاضر و آماده است.
چه حالش بهتر بشه یا بدتر، در هر صورت سوده.
اگه خوب شه که جدا از اخلاق و شخصیت عالی هامین، وجود موقعیتش تو خانواده و شرکت یه دولید ایده آل برای خانوادهشون میشه.
اما اگه خوب نشه…
خوب یه ازدواج کوتاه مدت و کلی مزیت پشت بندش حاصل میشه.
…………….
روز بعد زودتر از ساعت کاری توی شرکت حاضر شدم.
برای جلوگیری از هرگونه رو در رویی با افراد آشنا مستقیم سمت اتاقم حرکت کردم و درو هم پشت بندم بستم.
با نفس راحتی که کشیدم روی صنقلبی قرار گرفتم و بدون فوت وقت کارهای باقی موندهمو شروع کردم.
با تشکر از بافکر بودن مهدی صفایی که پیشحرکت کرد کارو توی این مدت برام ایمیل میکرد برای نقطهی شروع کارم ناآشنا نبودم.
کار روی اامان کف دستهی عکسهارو که شروع کردم کلا مدت و مکان از دستم در حرکت کرد.
فقط با متوجه شدن صوتی زنگ گوشیم بود که سرمو از لپتاپ بیرون آوردم.
با یه نگاه به تماس گیرنده موهای تنم سیخ شد.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت939
تند گوشیو جواب دادم.
_ سلام آقای سیفی…
_ سلام علیکم خانم قیمی…
قبل از اینکه چیزی بگه شتابزده و تند توضیح دادم.
_ به خدا شرمندهم اصلا تاریخ اقساط دوربینو یادم رفته بود. تا یه ساعت دیگه میزنم براتون پولو.
با یکم تعارف تیکه پاره کردن الکی تلفنو قطع کردم و یه کف دست به پیشونیم زدم.
چطور یادم رفته بود آخه؟
وارد موبایل بانکم شدم و به اعداد محدود روی صفحه چشم دوختم.
اینم پول آخرین کاریه که برای دخترخالهی لیلا انجام دادم.
با دردقلب پولو برای سیفی واریز کردم و فیش واریزو هم فرستادم.
افسرده سرمو روی میز گذاشتم.
این مدت اینقدر اتفاقات مختلف افتاد که فرصتی برای انجام کارهای پاره وقت نداشتم.
حقوق پروژه رو هم که بعد از اتمام کار میگیرم.
اینجوری که مشخصه حسابی مفلوک شدم.
از همین الان هم باید پیش پیش به فکر قسط بعدی دوربین عزیزم باشم.
همونی که یه زمانی فکر میکردم قراره هامین به خاطرهها پیوندش بزنه.
یه لحظه ذهنم رفت سمت کارت بانکی که توی کشوی میز داره خاک میخوره.
اما با تکون دادم سرم از فکرش بیرون اومدم.
به اون کارت دست نمیزنم.
اصلا و ابدا…
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت940
تنها جاده چاره زودتر تموم کردن این پروژه است.
اما هرچی در ذهنش گذراندم یادم نیومد که کف دستمزدش چقدر بود!
اون موقع به تنها چیزی که توجه نکردم همین بود.
ولی خب همچین شرکت بزرگ و پر دبدبه و کبکبهای حقوق پیشنهادیش که کم نیست نه؟
با یکم کش دادن عضلاتم برگشتم سر کارم.
……………
واسه اینکه با کسی که نباید روبه رو نشم، وقت ناهار بدون بیرون راهی شدن از اتاق ساندویچ سرد خوردم.
ظهر فقط برای گراهی شدن یه لیوان قهوه از آبدارخونه بیرون رفتم و متأسفانه چیزی که نباید میشد، شد…
تجربه ثابت کرده توی این مورد واقعا شانسی ندارم.
بعداز سلام و احوال پرسی با همکارهایی که از دیدنم توی شرکت شوکه شده بودن از قهوه ساز یه قهوه واسه خودم ریختم و زیر دهنهای باز شده شون بعداز فهمیدن اینکه از صبح توی شرکتم بیرون زدم.
اما همین که وسط سالن رسیدم به مشاهده کردن دوتا فیگور آشنا روبهروم قهوه به دست خشکم زد.
یه لعنت به شانسم و زمان بندیم فرستادم.
اما بیشتر از اون به ژینوس و میلاد…
این دوتا اینجا چیکار میکنن؟
همونطور که من اونارو دیدم اوناهم منو متوجه شدن و آخرین شانسمو برای گذروندن یه روزگار بیدردسر از دست دادم.
با اکراه به سمتشون رفتم.
ژینوس ومیلاد، صفاییی و و اماان و در کمال تعجب نازنین…
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت941
با ورود به جمعشون زیر نگاههای متعجبشون سلام کردم.
_ خانم قیمی برگشتید.
با لبخندی که تبسم نبود برای صفایی سرمو تکون دادم.
_ بله صبح اومدم.
_ چه عجب خانم ما شمارو روئیت کردیم.
_ شرمنده آقای اماان یه مشکل خانوادگی داشتم مجبور شدم چندروزگاری از کارها عقب بیفتم اما مضطرب نباشید حتما خودمو به پیشراهی شد بقیهی بچهها میرسونم.
_ انشاالله که مشکلتون حل شده برای کار هم مضطرب نباشید ماهم بهتون کمک میکنیم بسیار زود جبران میشه… مگه نه امین؟
سر تکون دادن اماانو که مشاهده کردم یکم خیالم راحت شد و امتیاز صفایی توی قلبم یه نمرهی دیگه بالا حرکت کرد.
این دایی لیلا هم خیلی آدم با شخصیت و بافکریه.
نگامو به ژینوس و میلاد دوختم و قبل از اینکه چیزی بگم میلاد معرفیو به عهده گحرکت کرد.
شاید میترسید ژینوس جلوی بقیه چیزی بگه.
_ خانم قیمی عکاس پروژهی شهرزاد، و خانم وزیری از مدیران شرکت بهران و فعلا همکار ما.
زیر لب و به سختی یه خوشامگاهختم رو رد و بدل کردیم.
_ خانم قیمی میتونید پیشحرکت کرد پروژه رو به خانم وزیری نشون بدید؟
قبل از اینکه بتونم جواب میلادو بدم نازنین پرید وسط:
_ محنا حتما سرش شلوغه بذارید کلی کار عقب مونده داره من کمکتون کنم.
ابرومو بالا انداختم.
_ مشکلی نیست. خودم میتونم حلش کنم؛ بفرمایید اتاقم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن