فکر میکردم همین حد از رک بودن براش کافیه و باعث میشه نگاشو ازم بگیره.
اما پنج دقیقه بعد مجدداً سنگینی نگاشو حس کردم.
رسماً کلافهم کرده.
خودم کم حالم بده، باید بااینم سرو کله بزنم.
_ گفتم…
_ تو زن هامینی.
تقریباً همون موقع که جملهش تموم شد در اتاق باز شد و مینا برگشت.
_ وویی آب سرد بود یخ زدم… همینجوری فقط تنمو خیس کردم اومدم.
هیچ عکس العملی به اون نتونستم نشون بدم.
مغزم توی جملهی “تو زن هامینی” گیر کرده بود.
سوالش پرسشی نبود.
بیشتر خبری بود.
انگار که داشت حرف خودشو تأیید میکرد.
اون از کجا میدونه؟
مطمئنم تاحالا نمتوجه شدمش و باهاش روبهرو نشدم.
_ یه چیز گرم بپوش سرما نخوری.
به سختی حواسمو برگردوندم سرجاش و بیتوجه به حرفش جواب مینارو دادم.
همین احتمالاً برای متوجه شدن اینکه باید ساکت باشه کافیه.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت935
میهراسیدم جلوی مینا چیزیو بگه که نباید.
اینجور نیست که ازشون مخفی کرده باشم!
از اول چپ و راست دارم بهشون میگم ازدواج کردم.
اما حالا که باور نکردن نمیخوام اینجوری بفهمن…
البته باید اعتراف کنم اینا همش بهانه است.
از عکس العملشون میترسم.
شاید اگه همون اول جدی باهاشون حرف میزدم الان اینقدر سخت نمیشد.
بهش نگاه کردم که متوجه شدم نگاه اونم به منه.
_ من میرم حیاط یکم هوا بخورم.
کشیده شدم و از اتاق بیرون زدم… مطمئن بودم پشت سرم میاد.
و درست حدس زدم…
دو دقیقه بعد از بیرون اومدن من اونم اومد.
کف دست به سینه مقابلش از حرکت ایستادم.
_ منو میشناسی؟
سرشو تکون داد.
_ قبلاً دیده بودمت.
_ ولی من تورو یادم نیست.
ریز خندید.
_ چراکه باهم آشنا نشدیم. توی نامزدی قلبنواز متوجه شدمت.
_ توهم دعوت بودی؟
دوباره خندید.
_ عروس بودم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت936
چند ثانیه طول کشید تا حرفشو هضم کنم.
عروس…
یعنی نامزد پسر دلنواز!
یا به اصطلاحی همون عروسی که حتی فرصت نشد ببینمش.
_ اولش که دیدمت شک کردم چون همش یه بار و از دور توی مراسم دیدمت ولی بعداً که فامیلیتو درک کردم مطمئن شدم.
لبهاش کش اومد.
_ خودتی… همسر سوپرایزی هامین افروزگار.
اون میگفت و من همچنان هنگ اصل و نسبش بودم.
_ چرا اینجایی؟
این تنها چیزی بود که تونستم بین شوکم بپرسم.
_ ها؟
_ یعنی میگم چرا توی خوابگاه میمونی؟
_ دارم پایاننامهمو جمع و جور میکنم.
سرمو تکون دادم.
_ دوستات از ازدواجت خبر ندارن نه؟
_ نه… فعلا چیزی نگفتم.
_ میفهمم. دلواپس نباش منم چیزی نمیگم.
لالهی گوشمو گحرکت کردم.
_ اون شامگاه فرصت نشد نامزدیتو تبریک بگم.
دستشو تکون داد.
_ مهم نیست… همین که اومدید خوب بود.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت937
موهاشو پشت گوشش انداخت.
_ تازه من باید ازت تشکر کنم. اگه تو نبودی شاید منو سینا نمیتونستم اینقدر تند نامزد کنیم.
دوباره گیج شدم.
_ چه ربطی به من داره؟
_ بابام میتمایل داشت هرطور شده یه وصلت با خانواده افروزگار جور کنه.
گوشهی لبشو کج کرد.
_ اگه نمیگوش داد هامین ازدواج کرده بعید میدونم اینقدر راحت ازدواج من و سینارو قبول میکرد.
یه بار دیگه مغزم بین روابط این قشر از جامعه گیر کرد.
_ یعنی بابات می میل داشت مجبورت کنه با کسی که نمیخوای ازدواج کنی؟
قد بلند خندید.
_ نه دیگه تا این حد ظالمانه پیش نمیراهی شد. ولی خب سعی خودشو میکرد راضیم کنه. همینم باعث میشد جلوی سینا گارد داشته باشه.
یه لحظه فراموش کردم همهی باباها شامگاهیه بابای من نیستن.
_ در کل بسیار به موقع ازدواج کردی دختر دمت گرم.
بار دیگر خندید.
از میمیک صورتش مشخصه بهشدت خوش خنده است.
حالا که دقت میکنم دختر بانمکیه.
نمیشه اظهار کرد بهشدت دلپذیر و خوشگله ولی بهشدت به دلمیشینه.
یه لحظه از سرعت تغییر نگرشم خندم گرفت.
_ خواهش میکنم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت938
صحبت من و حدیث به همین حد محدود شد.
قبل از رفتنش فقط بیان کرد که از باباش دلخور نباشم؛ اونم ایدههای خودشو داشته و واقعا امیدوار بوده حال هامین بهتر شه.
فقط سرمو تکون دادم و بعد از رفتنش تبسم روی لبم هم خشک شد.
با وجود همهی حرفها، اینکه چرا پدرش میخواسته اونو و هامینو به هم وصل کنه رو هر دوتامون بهتر میدونیم.
هامین یه لقمهی حاضر و آماده است.
چه حالش بهتر بشه یا بدتر، در هر صورت سوده.
اگه خوب شه که جدا از اخلاق و شخصیت عالی هامین، وجود موقعیتش تو خانواده و شرکت یه داماد ایده آل برای خانوادهشون میشه.
ولی اگه خوب نشه…
خوب یه ازدواج کوتاه مدت و کلی مزیت پشت بندش حاصل میشه.
…………….
روزگار بعد زودتر از ساعت کاری توی شرکت حاضر شدم.
برای جلوگیری از هرگونه رو در رویی با افراد آشنا مستقیم سمت اتاقم رفتم و درو هم پشت بندم بستم.
با نفس راحتی که کشیدم روی صندلی نشستم و بدون فوت وقت کارهای باقی موندهمو شروع کردم.
با تشکر از بافکر بودن مهدی صفایی که پیشرفت کارو توی این مدت برام ایمیل میکرد برای نقطهی شروع کارم ناآشنا نبودم.
کار روی اامان کف دستهی عکسهارو که شروع کردم کلا مدت و مکان از کف دستم در راهی شد.
فقط با متوجه شدن آوای زنگ گوشیم بود که سرمو از لپتاپ بیرون آوردم.
با یه نگاه به تماس گیرنده موهای تنم سیخ شد.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت939
بهسرعت گوشیو جواب دادم.
_ سلام آقای سیفی…
_ سلام علیکم خانم قیمی…
قبل از اینکه چیزی بگه تند و سریع توضیح دادم.
_ به خدا شرمندهم اصلا تاریخ اقساط دوربینو یادم راهی شده بود. تا یه ساعت دیگه میزنم براتون پولو.
با یکم تعارف تیکه پاره کردن الکی تلفنو قطع کردم و یه دست به پیشونیم زدم.
چطور یادم حرکت کرده بود آخه؟
وارد موبایل بانکم شدم و به اعداد محدود روی صفحه نگاه کردم.
اینم پول آخرین کاریه که برای دخترخالهی لیلا انجام دادم.
با درددل پولو برای سیفی واریز کردم و فیش واریزو هم فرستادم.
افسرده سرمو روی میز گذاشتم.
این مدت اینقدر اتفاقات مختلف افتاد که فرصتی برای انجام کارهای پاره وقت نداشتم.
حقوق پروژه رو هم که بعد از اتمام کار میگیرم.
اینجوری که مشخصه حسابی مفلوک شدم.
از همین الان هم باید پیش پیش به فکر قسط بعدی دوربین عزیزم باشم.
همونی که یه زمانی فکر میکردم قراره هامین به یادها پیوندش بزنه.
یه لحظه ذهنم رفت سمت کارت بانکی که توی کشوی میز داره خاک میخوره.
اما با تکون دادم سرم از فکرش بیرون اومدم.
به اون کارت دست نمیزنم.
اصلا و ابدا…
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت940
تنها راه چاره زودتر تموم کردن این پروژه است.
اما هرچی در ذهنش گذراندم یادم نیومد که دستمزدش چقدر بود!
اون موقع به تنها چیزی که توجه نکردم همین بود.
ولی خب همچین شرکت بزرگ و پر دبدبه و کبکبهای حقوق پیشنهادیش که کم نیست نه؟
با یکم کش دادن عضلاتم برگشتم سر کارم.
……………
واسه اینکه با کسی که نباید روبه رو نشم، وقت ناهار بدون بیرون راهی شدن از اتاق ساندویچ سرد خوردم.
ظهر فقط برای گراهی شدن یه لیوان قهوه از آبدارخونه بیرون راهی شدم و متأسفانه چیزی که نباید میشد، شد…
تجربه ثابت کرده توی این مورد واقعا شانسی ندارم.
بعداز سلام و احوال پرسی با همکارهایی که از مشاهده کردنم توی شرکت شوکه شده بودن از قهوه ساز یه قهوه واسه خودم ریختم و زیر دهنهای باز شده شون بعداز فهمیدن اینکه از صبح توی شرکتم بیرون زدم.
اما همین که وسط سالن رسیدم به متوجه شدن دوتا فیگور آشنا روبهروم قهوه به کف دست خشکم زد.
یه لعنت به شانسم و وقت بندیم فرستادم.
ولی بیشتر از اون به ژینوس و میلاد…
این دوتا اینجا چیکار میکنن؟
همونطور که من اونارو مشاهده کردم اوناهم منو دیدن و آخرین شانسمو برای گذروندن یه روزگار بیدردسر از دست دادم.
با اکجاده به سمتشون حرکت کردم.
ژینوس ومیلاد، صفاییی و و ولیان و در کمال تعجب نازنین…
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت941
با ورود به جمعشون زیر نگاههای متعجبشون سلام کردم.
_ خانم قیمی برگشتید.
با تبسمی که لبخند نبود برای صفایی سرمو تکون دادم.
_ بله صبح اومدم.
_ چه عجب خانم ما شمارو روئیت کردیم.
_ شرمنده آقای ولیان یه مشکل خانوادگی داشتم مجبور شدم چندروزگاری از کارها عقب بیفتم ولی دلواپس نباشید حتما خودمو به پیشراهی شد بقیهی بچهها میرسونم.
_ انشاالله که مشکلتون حل شده برای کار هم دلواپس نباشید ماهم بهتون کمک میکنیم بهشدت زود جبران میشه… مگه نه امین؟
سر تکون دادن اماانو که دیدم یکم خیالم راحت شد و امتیاز صفایی توی قلبم یه نمرهی دیگه بالا راهی شد.
این دایی لیلا هم خیلی آدم با شخصیت و بافکریه.
نگامو به ژینوس و میلاد دوختم و قبل از اینکه چیزی بگم میلاد معرفیو به عهده گرفت.
شاید میهراسید ژینوس جلوی بقیه چیزی بگه.
_ خانم قیمی عکاس پروژهی شهرزاد، و خانم وزیری از مدیران شرکت بهران و فعلا همکار ما.
زیر لب و به سختی یه خوشامگاهختم رو رد و بقلب کردیم.
_ خانم قیمی میتونید پیشراهی شد پروژه رو به خانم وزیری نشون بدید؟
قبل از اینکه بتونم جواب میلادو بدم نازنین پرید وسط:
_ محنا حتما سرش شلوغه بذارید کلی کار عقب مونده داره من کمکتون کنم.
ابرومو بالا انداختم.
_ مشکلی نیست. خودم میتونم حلش کنم؛ بفرمایید اتاقم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن