توی آسانسور یکم عقب حرکت کردم که برای کارمند دیگه جا باز کنم و هممدت جواب نازنینو دادم.
_ رئیس؟
_ آقای افروز دیگه… هامین خان.
گوشهی لبی که مودبانه یکم به بالا خم کرده بودم سفت شد.
پس واقعاً پاشده اومده شرکت.
_ نظارت چرا؟
_ این یه سال اخیر معمولا هر دفعه که چند روزگار از شرکت دور میشن بعدش که برمیگردن کل شرکت زیرو رو میشه.
_ چرا؟
شونههاشو بالا انداخت.
_ حتما برای مطمئن شدن از کارکرد صحیح هر بخش.
یکم بهم نزدیک شد و صوتشو پایین آورد.
_ گوش دادم رئیس خیلی مریضه و وقتایی که شرکت نیست توی بیمارستان بستریه.
_ واقعاً؟
_ اره. این اصلا یه راز نیست تقریباً همه میدونن. ولی خب کسی واضح دربارش حرف نمیزنه.
لبخندمو به سختی حفظ کردم.
_ اینجوره؟
_ اره دیگه وگرنه کی خوشش میاد برای خودش دردسر درست کنه و کار به این خوبیو ول کنه؟
شونههاشو بالا انداخت.
_ توهم چون کارمند جدیدی خبر نداری اما میگن وضع مدیر عامل بسیار خرابه… انگار که دکترا کلا ازش قطع امید کردن.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت768
درسته وضع هامین خوب نیست اما قطع امید کردن دیگه واقعا زیاده رویه!
هنوز کلی مسیر پیش روش داره.
شیمی درمانی و جراحی…
دکتر شکور بارها بیان کرده که هرچی زودتر درمانشو شروع کنه درصد موفقیتش بیشتره.
ولی متأسفانه با اینکه همهی اینارو میدونستم نمیتونستم چیزی بگم و مجبور بودم خاموشی کنم.
در نتیجه مجبور شدم تا خود بخش به تمام شایعاتی که نازنین میاظهار کرد گوش بدم.
داخل اتاقم که شدم و درو بستم یه نفس راحت کشیدم.
پرحرفیهای این دختر واقعا از حد گذشته.
پشت میزم جای گرفتم و لپتاپمو باز کردم و مشغول کارم شدم.
بهترین راه برای دور کردن ذهنم از فکرهای مزاحم فقط کار کردن و مشغول کردن خودمه.
نمیدونم چقدر درگیر کارم بود و سرم توی لپتاپ بود که آوای در اتاقم سرمو بالا آوردم و گردنمو ماساژ دادم.
_ بفرمایید.
یکی از همکارهای خانم با یه کیسه پاکتی توی دستش وارد اتاق شد.
با تعجب بهش خیره شدم که تبسمی زد و پاکتو روی میز گذاشت.
_ این چیه؟
_ صبحانه.
_ چی؟
ریز خندید.
_ صبحانه… از طرف شرکت امروز به همهی کارمندها پک صبحانه دادن چون دیدم از اتاق بیرون نیومدی برات آوردم.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت769
تشکر کردم و قبل از باز کردن پاکت چند کلمهی دیگه رد و بقلب کردیم.
تنها که شدم پک صبحانه رو روی میز گذاشتم.
یه صبحانهی کامل و اشتها آور به نظر میرسید ولی چه بد که همچنان اشتهایی واسه خوردن نداشتم.
ظرفو کنار زدم و سر کارم برگشتم.
دو ساعت بعد کار آخرین عکسم که تموم شد کمرمو صاف کردم و دستامو بالای سرم کشیدم.
کف دستام نصفه بالا مونده بود که با صوتی در تند پایین آوردم.
_ بفرمایید.
_ محنا…
از پشت میز کشیده شدم.
_ آقای ولیان… بفرمایید داخل.
داخل شد و درو پشت سرش بست.
_ راحت باش توهم میتونی امین صوتم کنی!
ابرویی که از تعجب بالا میحرکت کردو به سختی سر جاش نگه داشتم.
_ ممنون همینجوری راحتم.
اصرار نکرد.
_ اوکیه هرجور خودت راحتتری.
موهاشو پشت گوشش انداخت و به پک کف دست نخوردهی روی میز خیره شد.
_ صبحانهتو نخوردی؟
_ قبلا خونه صرف شده بود.
سرشو تکون داد و لبخند زد.
_ شرکت معمولاً از این حرکتا نمیزنه.
از اونجایی که کل تایم کاریم به یه هفته نرسیده نمیدونم شرکت قبلا چطور بوده پس نه تاییدش کردم و نه رد.
فقط منتظر موندم که زودتر حرفشو بزنه.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت770
_ دارم مقلبهای پروژهی شهرزادو آماده میکنم توهم میخوای یه نگاه بندازی؟
تعجب کردم.
_ میتونم؟
_ البته… عکاس این پروژه تویی دیگه.
هیجان زده سرمو تکون دادم.
_ عالیه.
_ پس تا یه ربع دیگه بیا اتاقم.
_ باشه حتما.
بعد از راهی شدنش تند و تند کارمو تموم کردم و لپ تاپمو بستم.
چند ضربه به در زدم و اجازهی ورودو که گوش دادم داخل شدم.
_ خوش اومدی… درو پشت سرت ببند.
سرمو تکون دادم و درو بستم.
روی مبل جای گرفتم که با لپ تاپ و یه کاتالوگ عکس کنارم قرار گرفت.
این چند نفر بهترین هماهنگی با محصولو دارن.
اول کاتالوگو ورق زدم و به عکس مقلبهای مرد مختلف چشم دوختم.
_ عکسهای بیشترو میتونی توی لپتاپ ببینی.
_ باشه.
کاتالوگو کنار گذاشتم و یکم روی میز خم شدم و چندتا عکسو رد کردم.
_ من از این یکی خیلی خوشم اومد.
به جلو خم شد و با کف دست به تصویر اشاره کرد.
از این نزدیکی یهویی شوکه شدم و یکم خودمو عقب کشیدم.
بهم نگاه کرد و لبخند زد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن