عقب کشید و دوباره فاصله رو رعایت کرد.
حس بدی که برای چند ثانیه گرفته بودم از بین حرکت کرد.
_ نظرت چیه؟
بار دیگر به صفحهی لپ تاپ خیره شدم.
_ مناسب نیست.
ابروشو بالا انداخت و موهای کشیدهشو پشت گوشش فرستاد.
_ چرا؟
_ کف دستهاش مناسب نیست.
_ دستهاش؟
سرمو تکون دادم و برای اینکه بار دیگر نزدیک نشه صفحهی مانیتورو سمتش چرخوندم.
_ حق باتوئه بهش توجه نکرده بودم… پس بهتره بقیه رو هم ببینی و بعد نظرتو بهم بگی.
_ میتونم یه کپی از عکسهارو داشته باشم؟
_ حتما چرا که نه… فقط تا آخر تایم کاری امروز اونایی که انتخاب کردیو برام بفرست.
_ باشه.
شتابزده و سریع مشغول گراهی شدن کپی عکسها شدم و آقای ولیان هم رفت پشت میزش نشست و مشغول کارش شد.
سنگینی نگاهشو حس کردم و سرمو بالا آوردم.
متوجه شدم که کف دستشو زده زیر چونهش و بهم زل زده.
یه لحظه از این نگاه مستقیم و عجیب مورمورم شد.
حس بدی داشت…
قبل از اینکه چیزی بگم گفت:
_ محنا نظرت دربارهی مقلب شدن چیه؟
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت773
با تعجب به خودم اشاره کردم:
_ من؟ مدل؟
_ اره…
آروم لبخند زدم.
_ علاقهای ندارم.
_ منظورم مقلبهای عمومی نیست…
مقلب عمومی؟
_ مگه مدلهم عمومی و خصوصی داره؟
ریز خندید و دستشو از زیر چونش برداشت و صاف قرار گرفت.
_ البته… تاحالا دربارهی مقلب شخصی هنرمندها نشنیدی؟
با تعجب سرمو تکون دادم.
_ نه.
آروم زیراهشو خاروند.
_ هوم… البته عادیه چیز بسیار مرسومی نیست.
_ منظورتون چیه؟
_ ببین بعضی از هنرمندها یه مقلب زنده یا به معنای دیگه یه منبع الهام لازم دارن.
مثلا مجسمه سازها، نقاشا و حتی عکاسها!
یه جورایی هم میفهمیدم چی میگه و هم نه…
اما خب به هر صورت ربطشو به خودم درک نمیکردم.
_ الان شما از من میخواید یه مقلب شخصی شم؟
_ درسته.
_ ممنون اما خب باز جوابم همونه. علاقهای ندارم.
با افسوس گفت:
_ حیف شد.
فقط لبخند زدم و چیزی ناظهار کردم.
حتی نمیدونستم دقیق چی میخواد اما خب واقعا علاقهای ندارم.
_ اگه نظرت عوض شد بهم خبر بده حتما.
_ بعیده همچین چیزی اما ممنون که سؤال کردید.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت774
وقتی مشاهده کردم دیگه حرفی نمونده فلشمو از لپتاپ در آوردم و از اتاق کار بیرون اومدم.
بعداز بیرون اومدن چند ثانیه به در بسته نگاه کردم.
نمیدونم برای کی دنبال مقلب میگشت.
هرچند که چیز بدی ناظهار کرد اما حس خوبی نداشتم از این پیشنهاد.
خوبه که اصرار نکرد.
هنوز چند قدم از اتاق مدیریت دور نشده بودم که صدای نازنین متوقفم کرد.
_ محنا بیا بریم ناهار…
با تعجب به ساعت گوشیم خیره شدم.
واقعا تایم ناهار بود.
خواستم رد کنم اما بازومو گرفت و منو با خودش کشید.
_ هرچند صبحانهی شرکتو خوردمها ولی انگار بیشتر گشنم شد.
با همین حرفش انگار معدم تازه یادش افتاد که باید اعتراض کنه.
به خاطر حالت تهوع و اسید معدهم هم که شده دیگه حرفی نزدم و باهاش همراه شدم.
تازه با سینی غذامون پشت میز نشسته بودیم که محکم بازومو فشار داد و با هیجان گفت:
_ اونجارو نگاه کن رئیس و آقای بهنودن.
با تعجب به سمتی که میگفت خیره شدم و میلاد و هامینو مشاهده کردم که سمت یه میز رفتن و قرار گرفتن.
اینجا چیکار میکنه؟
مگه غذای هامینو اقا ابمسیریم مستقیم از خونه نمیفرسته؟
با دیدنش انگار دوباره آزردهیم اوج گراهی شد.
همهی اون اتفاقات غمگین کنندهی دیروزگار و ناامیدی صبحم یادم افتاد.
سرمو چرخوندم و دیگه بهش نگاه نکردم.
مردک بیاحساس…
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت775
اما خب انگار نازنین قصدی برای سکوت کردن نداشت.
از لحظهی اومدنشون مدام بهم سیخونک میزد و از چیزهای مختلف حرف میزد.
اینقدر که دیگه کلافه شده بودم.
بهشدت خوبه که آدم پر انرژی و برونگرا باشه ولی از یه طرف هم باید به حس و حال طرف مقابلش اهمیت بده.
زیر چشمی به سمتی که اونا نشسته بودن چشم دوختم.
همونجوری که فکرشو میکردم هیچ غذایی جلوی هامین نبود…
نمیدونم از صبح چیزی خورده یا نه.
یعنی داروهاشو مصرف کرده؟
لبهام روی هم فشار دادم و سعی کردم کف دست از این نگرانیهام بردارم.
اون که به من اهمیت نمیده چرا من همچنان اینقدر فکر میکنم.
ولی خب با وجود همهی اینها نتونستم جلوی نگاه بار دیگرمو بگیرم.
فقط با این تفاوت که اینبار مستقیم با هامین نگاه تو دیده شدم.
سریع نگاهمو ازش گحرکت کردم اما نه قبل از اینکه بتونم کلمهای که با لب زدن گفتو بفهمم.
«خوبی؟»
فکر میکنم این چیزی بود که لب زد.
لبهامو محکم روی هم فشار دادم.
چرا میپرسه؟
اگه خیلی نگران بود دیشامگاه میجویا شد… یا حداقل صبح برای دیدنم صبر میکرد.
با سیخونکی که بهم خورد از فکر بیرون اومدم.
_ محنا رئیس داره به میز ما نگاه میکنه نه؟ اشتباه نمیبینم؟
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#هامین
#پارت776
رد نگاهشو گرفتم و دیدم نگاه هامین همچنان مستقیم به منه…
بعد از چند ثانیه نگاه تو نگاه شدن با ناراحتی نگامو گحرکت کردم.
_ نه اینجارو نگاه نمیکنه حتما اشتباه کردی.
_ ولی واقعاً نگاش این سمته… ببین هنوزم داره نگاه میکنه.
_ فکر نمیکنم به ما کاری داشته باشه.
قاشقمو برداشتم و سعی کردم زودتر این ناهار عذاب آورو تمومش کنم.
امیدوارم هامین هم زودتر دست از زل زدن برداره.
بعد از خوردن نصف غذام اونم به سختی نازنینو برای خوردن بقیهی غذاش تنها گذاشتم و به بخش خودم برگشتم.
هنوز نصف تایم ناهارهم نگذشته بود و اکثر کارمندها توی رستوران شرکت بودن در نتیجه بخش بسیار خالی بود.
برای شستن دستهام به سرویس بهداشتی حرکت کردم و یه آب هم به صورتم زدم.
منو هامین قراره این یکیو چطور حلش کنیم؟
واقعا دوست داشتن من تنها برای حفظ این رابطه کافیه؟
هامین گاهی یه جوری حرکت کردار میکنه که حس میکنم احساسمون دوطرفه است اما بعدش یه چیزی میشه که کل تصورم به هم میریزه.
یه کف دستمال برداشتم و صورت و کف دستمو خشک کردم و از سرویس بیرون زدم.
هنوز یه قدم دور نشده بودم که کف دست مردونهای بازومو چسبید.
بعد از شوکه شدن تا اومدم جیغ بزنم یه کف دست دیگهش جلوی دهنمو گرفت و منو سمت خودش کشید.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#هامین
#پارت777
در عرض چند ثانیه از گذشت این اتفاقات ترس مثل یه مار بزرگ دور دلم چمبره زد.
کلی فکر مختلف توی سرم اومد.
سعی کردم با دهن بسته جیغ بکشم و بدنمو به شدت تکون دادم تا از دستش خلاص شدم.
اما بسیار ساده منو بیشتر عقب کشید و محکمتر نگهم داشت.
حرکت هیستریک بدنم برای خلاصی دست خودم نبود.
همش دعا دعا میکردم یکی از مسیر برسه و کمکم کنه.
ولی الان تایم ناهار و استراحته و بعیده کسی این بخش شرکت پیداش بشه.
کلی فکر مختلف در ثانیه از هویت مهاجم توی سرم میپیچید.
لرز تنم حتی بعد از اینکه اون صدای آشنارو شنیدم ادامه داشت.
_ نترس… آروم باش.
چند ثانیه بعداز شنیدم آواش بود که بالاخره اون گرمای اشنای آغوش و بوی عطر مردونه رو تشخیص دادم.
همین که حرکت هیستریک بدنم آروم شد کف دستشو از جلوی دهنم برداشت.
ولی تنم همچنان میلرزید.
بدون انرژی از پشت بهش تکیه دادم و به قدرت بازوش دور کمرم برای سر نخوردنم روی زمین متوسل شدم.
کم مونده بود اشکم در بیاد.
آوام موقع حرف زدن میلرزید و حسابی ضعیف بود:
_ دیوونه شدی؟ معلوم هست چیکار میکنی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن