گردنبندی که مامانم بهم داده بود….!!!
گردنبند مادرم نیست !….آخه کجا افتاده؟!….
کف دستی رو شونم قرار گرفت که درک کردم آتوسا هستش،جوری که هراسیده باشه که از آواش معلوم بود اظهار کرد:
-چیشد هانا؟!…
آوای چی بود؟..
چی رو شکستی؟!
سرمو کشیده کردم که باهاش دیده تو دیده شدم…
وقتی صورت اشک آلودم رو متوجه شد اظهار کرد:
-چیشد دختر؟ ..
چرا گریه میکنی؟!…
این چه قیافه ایه آخه؟…
برای اینکه این مجسمه رو شکوندی داری گریه میکنی؟!
اشکمو رو گونه هام با کف دست پاک کردم و دستشو گذاشتم گردنم ….
و با صدای بغض آلودی اظهار کردم:
گردنبندی رو که مولینم بهم داده بود…
دستمو دور یقه و گردنم میکشیدم با حالت زاری زیر لب اظهار کردم: نه نیست نمیدونم کجا گمش کردم! خدایا!
آیلین و شبنم نفس نفس زنان خودشون رو به آتوسا رسوندن و مضطرب پرسیدن:
-چیشد؟! صدای چی بود؟
نگاهشون به مجسمه که از کف دست من افتاده بود، افتاد و آیلین کف دستشو گذاشت روی قفسه ی سینش و نفس آسوده ای کشید و گفت:
-خداروشکر ی مجسمه شکسته…
اظهار کردم خدایی نکرده زبونم لال خودت چیزیت شده…
شبنم با نگاههای نگران اضافه کرد:
-چیشده هانا؟
چرا این ریختی شدی؟
لب پایینمو به دندون کشیدم و اضافه کردم:
-گردنبندمو گم کردم.!
شبنم آروم بازومو تو کف دستش گرفت و بیان کرد:
-گردنبندی که مولینت بهت داده بود؟!
ناراحت به نشانه ی تایید سرمو بالا پایین کردم و اضافه کردم:
-آره!
شامگاهنم ابروهاشو قایقی تو هم کشید و بیان کرد:
-خب مضطرب نباش …
شاید توی عمارت افتاده…
یه جایی همین دور ورا…
خوب بگرد…
لبمو کمی کج کردم و بیان کردم:
-توی عمارت؟؟..
کجای عمارت؟!..
شاید با اون عوضی ها که توی ماشین درگیر شده بودیم توی ماشین افتاده یا نمیدونم،شاید تو اتاقی که خوابیده بودم افتاده!
آیلین کف دستشو کمی آورد بالا و اضافه کرد:
– خب بیاید بریم تو اتاقی که خوابیده بودیم بگردیم هانا
شاید اونجا روی تخت یا دور و ور تخت افتاده باشه….
شونه هامو انداختم بالا و اضافه کردم:
-نمیدونم…شاید…
امیدوارم که توی همون اتاق افتاده باشه…
شبنم رو به آتوسا اضافه کرد:
-منو آیلین میریم تو آشپزخونه تا شام رو آماده کنیم..
فکر کنم الاناس که مسیح و یاشار و مهموناشون بیان…یه وقت بهونه نگیرن و دعوامون نکنن!
آتوسا:
-باشه شما برید سراغ کارتون ولی قبلش این خورده شکسته های مجسمه رو یکیتون جمع کنید خب …مسیح و یاشار همیجوریشم میخان خر خره امون رو بجون…بهونه هم دستشون داده باشیم ک دیگه حسابمون با کرام الکاتبینه.!
شبنم:
-باشه!
منو آتوسا از سالن اومدیم بیرون و به سمت پله ها راهی شدیم….
آیلین یه ابروشو داد بالا و گفت:
-هانا اگه گردنبندت توی اتاق نبود چی؟..اون گردنبند رو مامانت داده بود بهت؟!
پلکی زدم و با چشمای نیمه اشکی اضافه کردم:
-اره مامانم بهم داده بود….
نمیدونم…
اما امیدوارم گردنبندم توی اتاقی که خوابیده بودم باشه…
-دنبال کدوم گردنبند میگرمشاهده کرد؟
با آوایی که از پشت سرمون اومد روی اامان پله خودمو آتوسا وایسادیم…
برگشتیم سمت صدا که ببینم کی هستش…
که با مسیح چشم تو چشم شدیم!
نمیدونم چرا وقتی این مسیح رو میبینم استرس میگیرم…صورتش خشک و خشن نیست مثل یاشار اما بازم من میبینمش استرس میگیرم…
با اینکه خلافکاره اما کم و بیش تو دل برو هم هس…البته اگه اخلاق گندشو فاکتور بگیریم….پوووووف
با همون صورت غم الودی که داشتم لب زدم:
-مگه تو باید بدونی دنبال کدوم گردنبند میگردیم؟!
بعد از چند ثانیه تازه درک کردم چی اضافه کردم فکر کنم شتابزده رفتم!…
چند قدم به سمتمون اومد و مقابل من راسته ایستاد و چشاشو ریز کرد و اضافه کرد:
-میبینم زبونت دراز شده موش کوچولو؟!
آب دهنمو قورت دادم و و انگار کمی لبم میلرزید اضافه کردم:
-نه منظورم اینه …
که تو منظورت کدوم گردنبند…
چراکه من گردنبندمو گم کردم…
به تای ابروشو داد بالا و با دهن باز بیان کرد:
-هاااا….اول تو نه، نشنونم مجدداً رئیستو تو خطاب کنی وگرنه بد میبینی ….
دوم منظورت اون گردنبند پروانه نگاری که من دادم ذوبش کردن؟!
با شنیدن جمله دوم مسیح احساس کردم گوشام اشتباهی متوجه شده….که چند ثانیه بعد با چشمای از حدقه در اومده اظهار کردم:
-چیییی؟؟!!
مسیح که صورت بهت زده منو و دهن باز منو دید پوزخندی بی معنی زدو اظهار کرد:
-تعجب کردی؟!
صورتشو مماس صورتم کرد و جدی بیان کرد:
-بهتون گفتم که برده من شید همه چیزتون متعلق به منه…
همه چیزتون…اینو آویزه گوشتون کنید…
هنوز داشتم با دهن باز نگاهش میکردم و حرف هایی که زده بود رو مزه مزه میکردم که رد شد و حرکت کرد…
آتوسا زد روی شونم و اظهار کرد:
-هانا…هاناااا..
دهنمو بستم و اضافه کردم:
-هان؟!…چی؟!
-کجای تو؟! بابا راهی شد مسیح!…
داری به جای خالیش نگا میکنی؟!
نفسی کشیدم و اظهار کردم:
-داشتم حرف های که زده بود رو هضم میکردم که چی گوش دادم؟
توام متوجه شدی چی بیان کرد آتوسا؟
دیدی چی اضافه کرد؟!!
گردنبند مولینمو اون از گردنم پوکیده و برداشته… اون عوضی برده..
دوباره بی ملاحظه اشکام روون شدن.. آتوسا کف دستشو گذاشت دو طرف شونم و اظهار کرد :
-عه هانا…
اینطوری نگو میشنوه…
توام دیگه گریه نکن…
شاید گذاشته توی اتاقش….
یکم قوی و صبور باش…
همش دم به دیقه گریه نکن دختر، بزا فک کنن دختر قویی هستی! با این چیزا که نباید جلوشون کم بیاری عزیزم
آره،آتوسا راست میاظهار کرد من باید قوی باشم …صبور باشم تا این روزگارا بگذره.. گردنبند مامانمو،اگه شده میرم توی اتاق مسیح ببینم کجا گذاشتتش… شده اتاق یاشارم میگردم…
دماغمو بالا کشیدم و با دو دستم اشکامو پاک کردم… و لبخند نیمه جونی به صورت آتوسا و گفتم:
-آره..
تو راست میگی آتی… من باید قوی باشم… تا از این جنگ پیروز بیرون بیام!!
ما را در پیج اینستاگرام دنبال کنید… 😉
😍@elahe_keramatiii 😍
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن