در صورت همیشگی خونسرد و بیحالتش خشم ترس و استیصال را به وضوح میدیدم وقتی نفس زد:
-باشه… باشه بازم صبر میکنممم… صبر میکنم دیار اما اینو تو گوشت فرو کن… هیچ وقت… هیچ وقت نمیتونی منو دور بزنی. تو تا آخر عمرت قراره تو همین عمارت حیات کنی… همینجا حیات میکنی زیرا به من قول دادی… من واسه نجات دادنت همهی اون خطرات رو به جون نخریدم که دودستی تقدیم اون پفیوزت کنم. متوجه شدی؟
اشکهایم زیر فشار انگشتانش گم میشدند و این بار فریادش در قلب اتاق مسکوت نشست:
-درک کردییییی؟
اشک دیگر حدقهی چشمانم را به سوزش دعوت کرده بود که پلک زدم.
من پلک زدم و او آن را جای اطاعت گذاشت.
من پلک زدم و همان لحظه صوتی مضطرب نگین در عمارت به گوش رسید:
-داداش جهان؟
سرخی نگاهش روی نگاهانم خیره ماند و کف دستش را از روی لبهایم برداشت.
حتی نمیخواستم یک کلمه بگویم.
فقط میخواستم هرچه زودتر از من فاصله بگیرد.
برود.
-دیار؟ اینجا چه خبره؟ کجایید؟ مامان…؟
-نترس کوچولوی من. نگین هم واقعیت رو بفهمه عزیز رو برمیداره و از اینجا میرن. قرار نیست دیگه باهاش سر و کله بزنی!
و من در شوک جملهاش ماندم.
دیگر حضور عزیز، بودن یا نبودنش در آن عمارت برایش اهمیتی نداشت؟
**
-بزرگترم بود… از شیرزاد بیشتر نه ، کمتر دوسش نداشتم… اما اون سیلی حقش بود!
نگاهم به نیمرخ بههمریختهی نگین بود.
زنی که همواره مرتب بود و آراسته، حالا مانند زنی ژندهپوش و نزار دیده میشد که به نظر میرسید موهایش را ماهبهماه شانه نزده است.
نوک بینیاش سرخ و مژگانش به خاطر گریههای زیاد برگشت خورده بود.
لبهایش خشک بود و گونههایش افتاده.
اثرات بارداری و زایمان را میشد به وضوح در اندامش دید.
آن سینههای ورمکرده و مانتویی که شل و واحرکت کرده روی تنش افتاده بود و هنوز فرصت نشده بود آن را از تن بکند.
-یعنی داداشم کجا رفته؟ خدایا… چرا این همه بدبختی باید تو چند روز سراغ من بیان؟ ببین با حیات داداش طفل معصومم چکار کرده… ببین با زیستن ماها چکار کرده اون نامردی که یه عمر مثل برادرم نه ، مثل بابام میمشاهده کردمش!
لیوان آبش کف دست نخورده بود و اشکهایش به راه.
لبهایم چفت شده بود و حرفی برای تسکین دردهایش نداشتم.
وقتی تمام حقایق را از زبان خود جهانبخش متوجه شد شوکه شد.
ولی به هیچ عنوان انتظار یک سیلی را نداشتم.
او به برادر بزرگترش سیلی زد و من هم فکر میکنم آن سیلی حق جهانبخش بود!
مردی که با وجود تمام دبدبه و کبکبهاش با وجود ترسناک و خطرناک بودنش قابل ترحم بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن