نمیمتوجه شدم.
اصلاً متوجه نمیشدم چرا میخواهد موضوع را فقط به اتفاقات آن شامگاه ربط دهد.
شاید نفعش در همان بود. اما اتفاقاتی که در آن شامگاه لعنتی رخ دادند هم بیاثر نبودند.
فریادهای آن مرد…
ترسش از جهان…
حتی حرفهای آخر شیرزاد…
-اونقدری بیتجربه و خام نیستی که دچار برداشت اشتباه حسی از طرف من شده باشی. کاملاً به همه چیز واقف بودی از اول!
حالا کاملاً روبهروی من ایستاده بود و میشد اضافه کرد قامت مردانهاش روی منی که کمکم در خودم جمع میشدم، سایه میانداخت:
-بگو اون تو نبودی که برای خوشحال کردن من اون زن رو به مهمونی امشامگاه دعوت کردی. چی عوض شد؟ دیگه برات نفعی ندارم؟
کاش کمی عقبتر میراهی شد.
امشامگاه به اندازهی کافی دچار بحران شده بودم و این ترسها کم کم میتوانست تنم را از پا دربیاورد.
چشمانم پر از اشک بود وقتی تمایل داشتم از خودم محافظت کنم:
– چرا میخوای جوری وانمود کنی این من بودم که خامت کردم؟ چرا میخوای وانمود کنی ازت به عنوان یه پلهی پرتاپ استفاده کردم تا به اهداف خودم برسم، درصورتی که همه چیز برعکس بوده؟ آره من میل داشتم رابطهی تو و مادرت بهتر بشه ، چراکه میدونستم اون زن با حرکت کردنش چه اثرات مخرّبی تو زندگیت داشته… من خواستم که…
لبخند زد و اجازهی ادامه نداد. کف دستش زیر چانه ام آمد و من دست به دیوار گرفتم که نیفتم.
-اینا یعنی حیات من… احساسات من برات مهم بوده!
چانهام را فشار داد و لبخندش جمع شد:
-درست قبل از اینکه سر و کلهی اون بیشرف پیدا بشه! همه چیز داشت خوب پیش میحرکت کرد تا اینکه اون حرومی اومد… دیدم دنبالت اومد تو عمارت… متوجه شدم پشت سرت اومد! باهم حرف زمشاهده کرد؟ چی بهت بیان کرد؟
کف دست دیگرم را بند ساعدش کردم تا از من دور شود.
حالتهایش اصلاً شامگاهیه به جهانبخش همیشگی نبود.
شاید همهی اینها یک بازی بود برای ترساندن من.
-تو… حالت خوب نیست!
عقب نراهی شد. فشار کف دستش روی چانهام بیشتر میشد و فاصلهی صورتش با صورت من کمتر.
داشتم خودم را میباختم دیگر. داشتم از درون تهی میشدم از ترس…
-زیر قولت که نمیزنی کوچولوی من؟ هوم؟ قرار نیست منو دور بزنی…
مردمکهایم در حدقه تکان خوردند و نفسهای سریع او به لبهایم میرسیدند.
کف دستی که به دیوار گراهی شده بودم را با سرعت جلو آورده و روی سینهاش فشار دادم.
میتوانستم جیغ بکشم.
میتوانستم با داد و فریاد عزیز را بیدار کنم.
ولی قطعاً با یک شوک دیگر آن زن بیچاره از پا درمی وارد شد:
-از من… فاصله بگیر!
انگار زور من هیچ جوره به قدرت او نمیچربید.
حتی گویی هیچ تأثیری رویش نداشت.
فقط یک اینچ مانده بود و دیگر نتوانستم جلوی آن جیغهای گره خوردهی میان گلویم را بگیرم.
مشت به سینهاش کوفتم:
-از من فاصله بگیررر… از من…
کف دستش محکم روی دهانم قفل شد و مشتهای کوچکم میان دست دیگرش به اسارت دروارد شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن