فوراً جوابم را داد و من این همه گرما و سرما را در کنار هم درک نمیکردم.
لرزیدن… در عین عرق کردن.
ضعف کردن در عین حالت تهوع و اسپاسم معده!
او موهایش را از پیشانیاش پس زد و حالا آوایش را پایینتر میآورد:
-هیچکس به جز تو حقیقت ماجرا رو نمیدونست. اما تو کنار من موندن رو ترجیح دادی. الان چی عوض شده؟
چه چیزی عوض شده؟
چرا نمیمتوجه شد پنهان کاری با پیریزی یک نقشهی بزرگ فرق دارد؟
چرا نمیدرک کرد خاموشی کردن با دسیسه فرق دارد؟
-منو ببین دیار… هر اتفاقی هم که بیفته… من و تو با هم عقد میکنیم! برام مهم نیست عزیز با من میمونه یا برمیگرده پیش شیرزاد. برام مهم نیست شیرزاد ازم شکایت میکنه یا نگین منو طرد میکنه. حتی سر سوزنی مهم نیست اون زنی که منو به دنیا آورده الان دنبال ارث و میراث دخترشه یا واقعاً یادش افتاده من پسرشم. هر اتفاقی که میخواد بیفته ، بیفته… من و تو… واقعاً ازدواج میکنیم!
چیزی از درونم جدا شده و گم شد.
شاید حس امنیت بود که پر گحرکت کرد و حرکت کرد.
من حالا سراسر ترس بودم.
-من ملعبهی دست تو نیستم!
صدایم میلرزید و این را به وضوح میفهمید.
میفهمید که برای ساکت کردن اوضاع میخواست چانهام را لمس کند. ولی نمیاطلاع داشت این حرکتش همه چیز را خرابتر میکند.
طوری که لرزیدنم عیان شد و قدم به عقب برداشتنم نیازی فوری.
کف دستش روی هوا ماند و نگاهش روی صورت ترسیدهی من:
-بازی نیست. تو فکر میکنی… تو رو اینجا نگه داشتم که خار نگاه شیرزاد بشی؟
-غیر از اینه؟ از اولشم مگه همینو نمیخواستی!؟
-تمایل داشتم… صد بار بهت بیان کردم اینو میل داشتم اما نظرم عوض شد!
-تو بارها منو بازیچهی خودت کردی که حس قدرتت رو پیش شیرزاد تقویت کنی. من احمق نیستم!
دستش پایین افتاد. آری او بهشدت خوب میدانست که من کودن نیستم!
من قبل از اینکه همه چیز را توسط شیرزاد متوجه شوم ، آوای مکالمهی جهان و رها را در حیاط خونهی شیرزاد متوجه شده بودم.
-چرا همهتون مثل یه مریض روانی به من نگاه میکنید؟
شاید چون واقعاً همینطور بود.
من کمکم حس بیچارگی میکردم رودررویش!
من داشتم متلاشی میشدم زیر آن همه فشار.
-آدم بدا هم میتونن عاشق بشن. آدم بدا هم میتونن دنبال محبت باشن. چرا منو مثل یه قاتل بیرحم میبینید؟
این وضعیتش به هیچ عنوان نرمال نبود.
همین انقباض مردمکهایش.
تهمتوجه شدی که در عمق دیدهانش خوابیده بود و من را از اضافه کردن هر حرفی میترساند.
-با اون مرد… چکار کردی؟ کجا بردیش؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن