-مهمه؟
سیب گلویش تکان خورد و صوتیش خش برداشت:
-چی؟
-اینکه من سؤال داشته باشم یا نه؟ جواب درست میشنوم؟
خاموشی کرد و پک آخر را به سیگارش زد. برای خاموش کردن فیلتر سیگار به طرف میز آرایش حرکت کرد و آن را همانجا له کرد:
-تنها کسی که میتونه اهمیت داشته باشه تویی!
کمی مکث کرد و بعد به طرفم برگشت.
دیگر در چهرهاش هیچ رمز و رازی نبود.
حالا یک کودک آسیبپذیر مقابل نگاهانم بود که انگار میشد هر حسی را در نگاهش خواند.
-پس عزیز چی؟ دروغایی که این همه سال بهش گفتی… زندگی آدما اهمیتی نداره؟
ابروهایش به هم نزدیک شدند:
-به اندازهی کافی واسه داشتن عزیز خودمو له کردم. به اندازهی کافی واسه از کف دست ندادنش زندگی خودم رو نامشاهده کرده گراهی شدم. از این به بعد میخوام واسه خودم زندگی کنم. نه جلب رضایت دیگران!
چهرهام با بهت در هم راهی شد.
چرا حتی یک کلمه از حرفهایش را درک نمیکردم؟
-واقعاً… واقعاً برای نگه داشتن عزیز… اون کارا رو… اون… اون حرفایی که…
-تو همه چیو از قبل میدونستی. چرا یه جوری بهتزده شدی که انگار تو هم با بقیه باخبر شدی؟
گویی یک ضربهی محکم به سینهام خورد.
نه…
من فقط میاطلاع داشتم شیرزاد بیگناه است.
من فقط میاطلاع داشتم جهان حقیقت را با اینکه میخبر داشته از عزیز پنهان کرده است.
آن مرد از دسیسه میاظهار کرد.
از نقشه…
از رشوه…
از تهمت…
آن مرد از پنهان کاری نمیاظهار کرد…
از ترس از کف دست دادن نمیاضافه کرد…
آن مرد از یک جنایت حرف میزد!
از تهمتوجه شد شدن به مرگ!
قدمی نزدیکم رسید و صوتی نفس زدنش را حالا به وضوح میگوش دادم:
-یه جوری نگام نکن که انگار کسی رو به قتل رسوندم. تو خودت انتخاب کردی که سکوت کنی… خودت انتخاب کردی که چیزی به عزیز نگی!
-انتخاب نکردم!
-اما هیچی ناظهار کردیییی!
-بیان کردم… اظهار کردم… من به عزیز بیان کردم که شیرزاد تو اون قضیه گناهی نداشته و فکر میکنم خودت هم اینو حدس زدی!
مردمکهایش مات ماندند و حالا نفسهای من هم ریتم تندی میگرفتند:
-برای همین به هر دری زدی که بازم عزیز رو به این خونه برگردونی. تمایل داشتی با من ازدواج کنی که عزیز برگرده اینجا!
-به خاطر عزیز اینو نتمایل داشتم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن