صدای فریاد کشیده جهان، برای اامان بار به گوشم رسید و باعث شد شانههایم بالا بپرند.
آن زن هیچ حس مادری به پسرش نداشت مگر؟
چرا حتی حالا هم دست از آزار دادنش برنمیداشت؟
این میتوانست حس ترحمم را برای مردی که بسیار خود را قوی نشان میداد برانگیزد!
زن با نگاه دریده و تهدیدگرش عقبگرد کرد و به طرف سالن رفت:
-مارال؟ رؤیا؟ اون بچه رو بیدار کنید داریم میریم!
کف دست به پیشانیام گرفته و ترس اینکه با صدای فریاد جهان عزیز بیدار شده باشد، به طرف اتاق راهی شدم. در را تا نیمه باز کرده و با دیدن چشمان غرق خوابش، بازدمم را بیرون فرستادم.
**
«-من و شیرزاد از هم جدا شدیم!»
صوتی رها یک دم از گوشم جدا نمیشد.
در آن اتاق چه خبر شده بود؟
میدانم… شاید زیادهروی کرده بودم.
شاید برای تلافی تمام زخمهایی که به من زد، برای فراری دادنش بسیار شتابزده رفته بودم، ولی آنها را حق خودم میدیدم.
منی دیگر وجود نداشت که بخواهد با جهانبخش ازدواج کند.
او دختر درون من را تمام احساسات و عواطفم را… حتی…حتی اعتمادم را کشته بود!
پس این حال بد برای چیست؟
با آن حال کجا رفت؟
حتی نمیتوانستم درستودرمان فکر کنم. تشخیص درستی از اینکه آن مرد را خودش داخل فرستاده بود یا خودجوش آن حرفها را به فریاد درآورد نداشتم و این داشت عذابم میداد.
بعد از دقایق طولانی کف دستدست کردن و این پا و آن پا کردن ، بالأخره تصمیم گرفتم شمارهی نگین را بگیرم.
نمیدانم چه چیزی بود که در قلبم میجوشید.
نمیدانم چرا آنقدر نگران بودم.
اما باید میفهمیدم شیرزاد کجا حرکت کرده است!
دو بوق به سومین بوق میرسید که صوتی گراهی شدهی نگین در گوشم قرار گرفت:
-الو…
دلم پایین ریخت.
داشتن فین میکرد و این نشان از گریهاش داشت.
-الو؟ نگین؟ شیرزاد… شیرزاد اونجاست؟
کمی مکث شد و این میتوانست من را دیوانه کند.
بسیار زود اشک در دیدهانم جمع شده و بغض، مانند غدهای بدخیم در گلویم بالا آمد.
-نگین… نگین اونجایی؟
-دیاری؟
-آره… تو رو خدا یه جواب درستحسابی بده… اتفاقی افتاده؟
آوای خشخشی به گوش رسید.
شاید داشت قدم میزد:
-داداشم مگه اونجا نیست؟
پلکهایم روی هم افتادند.
دستم سینهام را فشرد و تنم بیجان روی تخت افتاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن