صدای فریاد قد بلند جهان، برای اامان بار به گوشم رسید و باعث شد شانههایم بالا بپرند.
آن زن هیچ حس مادری به پسرش نداشت مگر؟
چرا حتی حالا هم کف دست از آزار دادنش برنمیداشت؟
این میتوانست حس ترحمم را برای مردی که بسیار خود را قوی نشان میداد برانگیزد!
زن با نگاه دریده و تهدیدگرش عقبگرد کرد و به طرف سالن رفت:
-مارال؟ رؤیا؟ اون بچه رو بیدار کنید داریم میریم!
کف دست به پیشانیام گراهی شده و ترس اینکه با صوتی فریاد جهان عزیز بیدار شده باشد، به طرف اتاق حرکت کردم. در را تا نیمه باز کرده و با مشاهده کردن دیدهان غرق خوابش، بازدمم را بیرون فرستادم.
**
«-من و شیرزاد از هم جدا شدیم!»
صدای رها یک دم از گوشم جدا نمیشد.
در آن اتاق چه خبر شده بود؟
میدانم… شاید زیادهروی کرده بودم.
شاید برای تلافی تمام زخمهایی که به من زد، برای فراری دادنش بسیار تند حرکت کرده بودم، ولی آنها را حق خودم میمشاهده کردم.
منی دیگر وجود نداشت که بخواهد با جهانبخش ازدواج کند.
او دختر درون من را تمام احساسات و عواطفم را… حتی…حتی اعتمادم را کشته بود!
پس این حال بد برای چیست؟
با آن حال کجا حرکت کرد؟
حتی نمیتوانستم درستودرمان فکر کنم. تشخیص درستی از اینکه آن مرد را خودش داخل فرستاده بود یا خودجوش آن حرفها را به فریاد درآورد نداشتم و این داشت عذابم میداد.
بعد از دقایق طولانی کف دستکف دست کردن و این پا و آن پا کردن ، بالأخره تصمیم گرفتم شمارهی نگین را بگیرم.
نمیدانم چه چیزی بود که در قلبم میجوشید.
نمیدانم چرا آنقدر مضطرب بودم.
اما باید میمتوجه شدم شیرزاد کجا راهی شده است!
دو بوق به سومین بوق میرسید که صدای گرفتهی نگین در گوشم قرار گرفت:
-الو…
قلبم پایین ریخت.
داشتن فین میکرد و این نشان از گریهاش داشت.
-الو؟ نگین؟ شیرزاد… شیرزاد اونجاست؟
کمی مکث شد و این میتوانست من را دیوانه کند.
بهشدت زود اشک در چشمانم جمع شده و بغض، مانند غدهای بدخیم در گلویم بالا آمد.
-نگین… نگین اونجایی؟
-دیاری؟
-آره… تو رو خدا یه جواب درستحسابی بده… اتفاقی افتاده؟
صدای خشخشی به گوش رسید.
شاید داشت قدم میزد:
-داداشم مگه اونجا نیست؟
پلکهایم روی هم افتادند.
کف دستم سینهام را فشرد و تنم بیجان روی تخت افتاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن